Georges Fontenis

Georges FONTENIS (27-a de aprilo 1920 - 9-a de aŭgusto 2010) estis franca instruisto, kiu laboris en Tours. Li estas pli vaste memorata pro sia politika partopreno, precipe dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.

Georges Fontenis
Persona informo
Naskiĝo 27-an de aprilo 1920 (1920-04-27)
en 14-a arondismento de Parizo
Morto 9-an de aŭgusto 2010 (2010-08-09) (90-jara)
en Reignac-sur-Indre
Lingvoj franca
Ŝtataneco Francio
Okupo
Okupo instruistopolitikisto
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Liberecana komunisto kaj faka sindikatisto, li estis ĉefa figuro en la anarkiisma movado.

VivoRedakti

Fruaj jarojRedakti

Priskribita de unu aŭtoritato kiel "filo kaj nepo de batalemaj socialistoj", Georges Louis Albert Fontenis naskiĝis en laborista familio en Parizo kaj kreskis en la antaŭurboj de la ĉefurbo. Kiel juna adoleskanto, li formanĝis la revolucian socialismon de sia patro kaj komercis sindikatajn ĵurnalojn kaj gazetojn kaj alian trockisman kaj pacisman literaturon. Li engaĝiĝis kun la liberecana movado dum la strikoj de junio 1936. Kiam li estis 17-jara, li aliĝis al la Anarkiisma Unio, "malkovris" Bakuninon kaj Kropotkinon, kaj komencis vendi Le Libertaire ĉe stratanguloj.[1]

Aktivismo kaj instruadoRedakti

Francio estis invadita de Germanio dum majo/junio 1940. Politika kaj sindikata agado estis malpermesita, kun la rezulto, ke diversaj politikaj organizoj, inkluzive de la Sindikata Konfederacio ("Confédération Générale du Travail", CGT) mem, "subteriĝis", iom post iom enmetita en la pli larĝan francan rezistan movadon. Fontenis aliĝis al la "kaŝa CGT", ankaŭ partoprenante aktive en lokaj sindikatistaj grupoj. Antaŭ tiu tempo li laboris kiel bazlerneja instruisto en la nordorienta parto de Parizo. Li ankaŭ estis implikita post la milito kun Marcel Pennetier kaj Maurice Dommanget en relanĉo de alia speco de lernejo, la nomita École émancipée, revolucia sindikatista grupo de (foje) samideanoj.[1]

Post la instruista striko en Sejno en novembro-decembro 1947 Georges Fontenis nelonge aliĝis al la Nacia Laborista Konfederacio ("Confédération Nationale du Travail", CNT-F), sed poste revenis al la pli ĉefa nacia instruista sindikato ( "Syndicat national des instituteurs", SNI) en kiu li daŭre premis la bataleman tagordon de École émancipée. Post kiam li estis arestita de la sekurecaj servoj kaj lia kondamno en 1957, kiu estis parto de pli vasta fortigo kontraŭ la anarkiisma movado, li estis reenpostenigita en la instruistan profesion en 1958 kaj enskribiĝis ĉe la École normale supérieure de Saint-Cloud, granda bazlernejo en la okcidenta parto de Parizo. Li iĝis inspektisto de bazlernejoj en kampara zono inter 1962 kaj 1967 kaj poste, en septembro 1967, instruisto pri psikopedagogio en la instruista trejnadakademio en Tours.[1]

Ĝenerala Sekretario de la Anarkiisma Federacio (Francio)Redakti

Post la fino de la milito Georges Fontenis estis unu el la fondintoj de la Anarkiisma Federacio. Aliaj fondintoj estis Robert Joulin, Henri Bouyé, Maurice Joyeux, Suzy Chevet, Renée Lamberet, Georges Vincey, Aristide kaj Paul Lapeyre, Maurice Laisant, Maurice Fayolle, Giliana Berneri, Solange Dumont, Roger Caron, Henri Oriol kaj Paul Chery.[2] Dum la sekvaj jaroj lia vivo estis proksime akordigita kun tiu de la liberecana movado ĝis 1957. Tio estis la jaro en kiu li estis arestita de la sekurecaj servoj pro sia subteno al alĝeriaj separistoj.

En 1946 li estis elektita Ĝenerala Sekretario de la Anarkiisma Federacio. Por multaj en la movado lia estis relative nova vizaĝo, kiu faciligis al li trovi konsenton, ĉar li ne estis membro de iu ajn ekzistanta frakcio. Fakte, tamen, anarki-komunistaj kaj individuismaj anarkiismaj tendencoj ne kongruis kun la prioritatoj de la federacio. La individuismaj anarkiistoj, gvidataj de la fratoj Lapeyre kaj Jean-René Saulière, organizis "leterskriban vestiblon". Kiel diris Maurice Joyeux, "Ĝi ne estis vere strukturita grupo intencita ekskludi tiujn, kiuj pensis malsame ol ili de la Anarkiisma Federacio, sed reton de leterskribado tra la lando, kiu kondukis al identa aro de rezultoj. Oni diris, ke ili antaŭaranĝis la kongreson rilate al la proponoj, kiujn ili prezentis, ekster la kongresa kunveno".[3]

En 1948 George Fontenis kuniĝis kun grupo de ekzilitaj CNT- kaj FAI-ekstremistoj por provi la murdon de generalo Francisco Franco. La plano konsistis el aĉeto de aviadilo, kion hispana pasportposedanto ne sukcesis fari. Fontenis donis sian nomon kaj naciecon por la aĉeto de malgranda aviadilo, destinita por esti bombata plezurŝipo okupita de la "Caudillo" en la golfeto de Donostio. La provo malsukcesis. En februaro 1951 Fontenis estis mallonge arestita rilate al la afero, sed baldaŭ liberigita ĉar supozataj (sed fikciaj) ligoj al la komplotantoj ne povis esti pruvitaj.[4]

Liberecana Komunista Federacio ("Fédération communiste libertaire")Redakti

Komence de 1950 grupo de ekstremistoj ĉirkaŭ Serge Ninn kaj Georges Fontenis komencis krei komunistan liberecanan grupon - priskribitan de Maurice Joyeux kiel "kaŝa partio ene de la Anarkiisma Federacio", kaj de alia komentisto kiel "speco de sekreta zingibra grupo" - kiun ili nomis Organizo de Batalplanado ("Organizo Pensée Bataille", OPB), kiel omaĝo al Camillo Berneri kaj lia libro de 1936 "Pensée et bataille". OPB-membroj decidis sekretigi la ekziston de sia organizo.[4] En majo/junio 1952, ĉe la kongreso de Anarkiisma Federacio en Bordozo, ili translokiĝis por forpeli la fratojn Lapeyre, Maurice Joyeux kaj Maurice Fayolle. La amareco generis kaj la centreco de Georges Fontenis al la amara afero signifis, ke dum multaj jaroj poste li estos elektita por demonigo en la paroladoj kaj verkoj de tradicie pli ĉefaj anarkiistoj.[4]

En la kongreso en Parizo en majo 1953 regis la liberecana komunisma frakcio. La kongreso adoptis la projekton "Deklaracio de Principoj", kiu asertis la liberecanajn komunistajn celojn de la organizo. Nekapabla interkonsenti pri nova nomo por la relanĉita organizo tiutempe, nur post referendumo de membroj en decembro 1953 la franca "Anarkiisma Federacio" fariĝis la "Liberecana Komunista Federacio", kun 11 el la 16 regionaj grupoj (konsistantaj inter 130 kaj 160 individuaj aktivuloj) sub la direkto de la OPB. La individuismaj anarkiistoj kaj iuj el la komunismaj liberecanoj regrupiĝis aparte ĉirkaŭ Maurice Joyeux, kiu trovis la taktikojn adoptitajn de la OPB neakcepteblaj, kaj celis krei novan "sendependiĝan" Anarkiisman Federacion.[4]

Elektitaj tekstojRedakti

  • Manifesto de liberecana komunismo, Esencaj Problemoj, 1953, Éditions L, 1985.
  • La alia komunismo: subfosa historio de la liberecana movado, Éditions Acratie, 1990.
  • Ŝanĝante la mondon: historio de la liberecana komunisma movado, 1945-1997, Éditions Le Coquelicot / Alternative libertaire, 200

NotojRedakti

  1. 1,0 1,1 1,2 David Berry: Guillame Davranche (18 Septembro 2010). Nécrologie : Georges Fontenis (1920-2010), révolutionnaire au long cours Liberecana alternativo, Parizo. Prenite 6 aŭguston 2017.
  2. Cédric Guérin, Anarchisme français de 1950 à 1970, Mémoire de Maitrise en Histoire contemporaine sous la direction de Mr Vandenbussche, Villeneuve d’Ascq, Université Lille III, 2000, texte intégral Arkivigite je 2016-03-05 per la retarkivo Wayback Machine Arkivita en 2016-03-05 en la Wayback Machine, p. 10
  3. Maurice Joyeux, «L’Affaire Fontenis» en La Rue vol nbr 28, unua trimestro 1980
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 David Berry; Guillaume Davranche (14a de septembro 2010). "Georges Fontenis, 1920–2010". Kvankam unuavide ĉi tio ŝajnas esti traduko al la angla de la alia artikolo de ĉi tiuj du aŭtoroj donita kiel fonto, pli proksima ekzameno malkaŝas, ke kvankam ili komenciĝis kiel la sama teksto, ili estis malsame redaktitaj / pritonditaj. Anarkismo kolektiva. Prenite 6an de aŭgusto 2017.