Kuraĝo

kvalito de menso aŭ spirito, kiu ebligas al homo alfronti malfacilaĵojn, danĝerojn, dolorojn, necertecon aŭ minacon.

Kuraĝo estas homa sinteno, nome la kapablo konservi memregadon kaj celkonforman agemon konfronte al danĝero, malhelpomalfacilaĵo. Antonimoj estas timo, poltroneco.

La adjektivo estas kuraĝa, similsencaj estas: brava, maltima, aŭdaca, heroa. Vidu ankaŭ: nobla.[1]

Lingvaj ekzemploj Zamenhofaj pri la vortuzado:

kuraĝa maristo, konduto; kuraĝa mieno antaŭ propra kameno;[2] kuraĝe bataliZ; vi povas kuraĝe skribi al li kun la certeco, ke li vin komprenosZ; kiu kuraĝe aliras, facile akiras;[2] post la fino de la batalo estas multe da kuraĝulojZ.

Kuraĝa ago estas pripensita de la intelekto kaj decidita de la volo; maltima aŭ aŭdaca ago povas esti senpripensa, eventuale malprudenta efiko de memfidemo aŭ de individua temperamento. Kuraĝo estas virto kaj laŭdinda kvalito; maltimo aŭ aŭdaco povas esti troa aŭ mallaŭdinda eco. Ankaŭ kelkaj sportoj postulas kuraĝon (ekz-e grimpado).

ProverboRedakti

Ekzistas pluraj proverboj pri kuraĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:[3]

  •  
     Kiu kritikas kuraĝe, mem agas malsaĝe. 
  •  
     Malantaŭ barilo kuraĝo estas facila. 
  •  
     Kuraĝa homo en sia domo. 

ReferencojRedakti

  1. laŭ ReVo
  2. 2,0 2,1 L. L. Zamenhof; Camille Rogister ed.: Proverbaro esperanta, Stafeto, La Laguna, 1974. ISBN 9784640076090
  3. Lernu. Arkivita el la originalo je 2011-12-25. Alirita 2009-01-17.