Antonin Artaud: Malsamoj inter versioj

2 bitokojn aldonis ,  antaŭ 13 jaroj
sen resumo de redaktoj
La poeto iĝis portempe direktoro de la Centralo de la oficejo de la superrealismaj esploroj. Dum tiu periodo, li verkis filmajn scenarojn kaj prozajn poemojn, kiel tekstoj, kiuj estis publikigitaj en La superrealisma Revolucio, la ĉefa organo de la superrealisma grupo. La 10-an de decembro 1926, okaze de grupkunveno, la aniĝo al la komunista partio estis konsiderata. Artaud rifuzis kajforlasis la grupon. Liaopinie, la revolucio devas esti spiritan, ne politikan. ''« Je n'aime pas les poèmes de la nourriture, mais les poèmes de la faim, ceux des malades, des parias, des empoisonnés, des suppliciés du langage qui sont en perte dans leurs écrits. »'' "Mi ne amas la nutraĵopoemojn, sed la poemojn de la malsato, tiujn de la masanuloj, de la pariaoj, de la venenatoj, de la lingvaĵotorturatoj perdiĝantajn en siaj skribaĵoj."
 
En la inkipito de la "Umbiliko de la Limboj", li deklaris ke "tie, kie aliuloj proponas verkojn, mi ne pretendas al alia afero, ke mian menson montri".
 
== Artaud kaj la teatro ==
 
"Oni devas ignori la enscenigon, la teatrejon. Ĉiuj la grandaj dramaturgoj [...] pensis ekster la teatrejo. [Ili] elstrekas, aŭ ĉirkaŭ, la eksteran enscenigon, sed ili infinite profundigas la internajn veturojn, tiu speco de senfina svingado de la mensoj de liaj herooj. La sklaveco al la aŭtoro, la submetiĝo al la teksto, kiel funebra desegnotabulo! Sed ĉia teksto havas infinitajn eblojn. La spirito kaj ne la tekston letero! Sed teksto petas pli analizo kaj enpenetrado. [...]<br>
Ĉian verkon, ili ĝin pensas por la teatrejo. Reteatri la teatron, tiel estas lia nova monstra krio. Sed la teatron, oni devas ĝin reĵeti daŭre de la vivo. Tiu ne signifas ke oni devudevas fari vivon en la teatrejo. Kvazaŭ oni sole povis imiti la vivo! Tiun, kiun ni bezonas, estas retrovi la vivon de la teatro, en tuta ĝia libereco. [...]<br>
Necesus ŝanĝi la ĉambran konformecon, kaj ke la sceno estus delokebla konforme al la bezonoj de la agado. Necesus ankaŭ ke la strikta spektakla aspekto de la spektaklo estus forstrekata. Oni ne venus tie por vidi, sed por partopreni. La publiko devas havi la sensaĵon ke ĝi povus, sen scioplenega operacio, fari tiun, kiun la aktoroj faras."
 
Sennoma uzanto