Torturo: Malsamoj inter versioj

2 132 bitokojn aldonis ,  antaŭ 12 jaroj
e
La dua vojo por transpreni la romian juron estis la t. n. [[kultura akcepto]]. La mezepoka germana juro estis ĉefe – nur parte skribita – [[kutimjuro]], kiu evoluis en tempo kaj loko diverse. En Italio kontraŭ tio ekzistis komence de la [[12-a jarcento]] – antaŭ ĉio en la Universitato de [[Bologna]] - jam unueca juro surbaze de manskribo trovita en la [[11-a jarcento]], kiu estis granda romia jurkolekto el la [[6-a jarcento]] (''Corpus iuris civilis''). Tiu jurkolekto reiras ĝis la malnova romia juro, kiu evoluis jam mil jarojn en la antikva epoko.
 
----
...
 
'''Torturo en la aro da institucioj nomataj “Inkvizicio”.'''
Je sia naskiĝo Inkvizicio+ trovis jam vaste aplikata, en Eŭropo, la torturo, kaj en la ekleziaj tribunaloj kaj en tiuj civilaj (komence de la dektria jarcento). Sed iom post iom jurospertuloj+ kaj jurisprudenco kreis rilate aplikadon de torturo jurisdician sistemon tute propran kaj severe observatan. La pricipuaj normoj inovigaj, se koparataj kun la civilaj aŭ episkopaj samtempaj tribunaloj, estis:
1) Se la inkvizicia tribunalo dekretis kontraŭ inkviziito torturon, ĝi povis esti aplikata nur post 24 horoj (foje 48) post la elmeto de la dekreto.
2) La aplikado esti kondiĉita al la konsento de la ordinarulo, nome loka episkopo. Sen ties konsento la dekreto perdis efikon.
3) La torturo povis esti aplikata nur laŭ unu kvaronhoro. Kaj ne povis esti duobligita por la sama kulpigo. Kaj la òa torturisto ne devis esti la sama juĝisto.
4) Kion ajn la torturito, se ne postulite, dirus kontraŭ si aŭ je sia damaĝo, ne ŭzatu en la proceso kontraŭ li.
5) El la deklaroj de la torturito validas nur tio kio estas enprenita kaj skribe registrita de la notario.
6) Inter la deklaroj de la torturito procese validas nur tiuj konfirmitaj de la torturito ekstertorture en la postaj tribunalaj aŭdiencoj.
7) Kaj ĉio (cirkonstacoj de la tribunala dekreto, kaj aplikado de torturo kaj diversaj proceduroj) devis okazi sub la okuloj de la laiko taskita referenci al la papa kurio eventualajn kontraŭleĝajn neobservojn aŭ malobservojn. Tiu laiko ne havis iun ajn aŭtoritaton: li havis nur la rajton-devon ĉion observi kaj kontroli!
8) Ĉar en la tribunalo ofte estis invitita ĉeesti senaŭtoritata ĵurio, establiĝinta el prudentaj lokaj civitanoj, al la juĝisto estis konsilate sankcii torturon nur post ricevo de la opinio de tiu senaŭtoritata ĵuria establo.
Citoj: Bernardus Guidonis (Gui) ''Practica Inquisitionis Heretice Pravitatis.''
<span style='color: Kolornomo'>Franco Cardini</ruĝa> e Marina Montesano, ''La lunga storia dell'Inquisizione,'' Città Nuova, 2005
Didieu Jean-Pierre, ''L’Inquisition,'' Les editions du Cerf, 1987.
 
----
 
Homoj, kiuj iuepoke subtenis torturon:
Sennoma uzanto