André Gorz: Malsamoj inter versioj

973 bitokojn aldonis ,  antaŭ 11 jaroj
sen resumo de redaktoj
Li naskiĝis sub la nomo ''Gerhard Hirsch''; de Robert Hirsch, [[judoj|juda]] komercisto pri legno, kaj Marta Starka, [[Romkatolika Eklezio|katolika]] sekretariino. Kvankam siaj gepatroj ne havis senton religian nek nacian [[identeco]]n, la tiama [[antisemitismo]] kondukis lian patron konvertiĝi al [[Romkatolika Eklezio|katolikismo]] en 1930 kaj preni la nomon ''Hortz''.
 
En 1945[[1939]] lia patrino, por eviti lian mobilizon en la [[Wehrmacht]], enskribiĝis lin en katolika [[institucio]] en [[Laŭzano]] sub la nomo ''Gerard Hortz''. Tie li studas [[kemio]]n kaj ricevas [[diplomo]]n de [[inĝeniero]] pri [[kemio]]. Li partoprenis en renkontoj de la student-societo "''Belles-Lettres''" kaj interesiĝis pri la [[fenomenologio]] kaj la verko de [[Jean-Paul Sartre]]. Lia renkonto kun tiu-ĉi sekvantan jaron markas tiam lian intelektan formadon.
 
En junio [[1949]] li transloĝiĝis en [[Parizo]]n. Tie, li unue laboras en la internacia sekretariejo de la [[Mondcivitano]]j, kaj tiel privata [[sekretario]] de armea [[Barato|barata]] [[ataŝeo]]. Li dungiĝaskomencis sian la ĵurnalisman kariero en la ĵurnalo ''Paris-Presse''; tielkie li komencis en la ĵurnalismo. Li prenas la pseŭdonimo ''Michel Bosquet'', kaj ekkonas la kronikiston [[Jean-Jacques Servan-Schreiber]], kiu, en 1955, dungas lin kiel [[ekonomiko|pri-ekonomikan]] ĵurnaliston en ''L'Express''.
 
Samtempe, li frekventas la grupon de la ''"[[Jean-Paul Sartre|sartrianoj]]"'' kaj adoptas [[Ekzistadismo|ekzistadisman]] konsideron pri [[Marksismo]], kiu gvidas lin al centra pripenso pri [[alieneco]] kaj liberiĝo, tio en pripensado, kies kerno estas la ekzistadisma sperto kaj la analizo de la sociaj sistemoj laŭ la individua sento. Tiuj referencoj pri la [[fenomenologio]] kaj la marksisma ekzistadismo estas la filozofia fundamento de siaj unuaj verkoj sub la verknomo de André Gorz<ref>Atendante sian francan civitanigon, kaj ĉar estis la dum la [[malvarma milito]], li pliŝatis uzi kaŝnomon. Tiu-ĉi venis de ''Görz'', germana nomo de urbo [[Gorizia]], kie estis fabrikita la binoklo, kiun la [[Aŭstrio-Hungario|aŭstrio-hungaria]] armeo provizis al sia patro</ref>
Inponiĝante estiel "intelekta gvidanto de "itala" inklino de la nova maldekstrularo", li iamaniere influas la aktivulojn de [[UNEF]] kaj de [[CFDT]], inter ili, Jean Auger, Michel Rolant kaj Fredo Krumnow. Kun sia verko ''"Stratégie ouvrière et néocapitalisme"'' ([[1964]]) ( = ''Laborista strategio kaj nova kapitalismo'') li sin turnas specife al la [[sindikatismo|sindikatismaj]] movadoj, elmontrante al ili la variajn [[strategio]]jn eblajn por ili, kaj severe kritikas la [[kapitalismo|kapitalisman]] modelon de [[ekonimia kresko]]. Je la sama jaro, li forlasas la ĵurnalon ''L'Express'' kun Serge Lafaurie, Jacques-Laurent Bost, K.S. Karol kaj Jean Daniel por fondi la revuon ''[[Le Nouvel Observateur]]''.
 
Dum, ke li pluprilaboras teorion pri revoluciaj reformoj en "''Le Socialisme difficile''" ([[1967]]) ( = La malfacila socialismo) kaj "''Réforme et révolution''" ([[1969]]) ( = Reformo kaj revolucio), la ribelo de [[Majo 1968 (Francio)|Majo 1968]] grave markas lin. Lia ekzistadisma vidpunkto pri socialismo samopinias kun la kontestema spontaneeco kiu denuncas kiel la variaj formoj de institucioj (Ŝtato, Lernejo, Familio, Entrepreno ktp) limigas la homan liberecon. La tezoj de [[Ivan Illich]] pri la eduko, la medicino kaj la abolicio de la [[salajro|sajlarata]] laboro venas en la kerno de lia pripenso : li publikigas en [[1961]] en ''Les Temps Modernes'' diskurson de tiu pesulo, kaj li renkontas lin en ''Nouvel Observateur'' en [[1971]], kiam tiu aperigas sian libron ''[[Ivan Illich#Verkaro|Deschooling Society]]'' (''La senlerneja socio''). Pli malfrue, liaperigas en la sama revuo resumon de ''[[Ivan Illich#Verkaro|Tools for conviviality]]'' (''La kunvivarto'', [[1973]]) sub la titolo "Libérer l'Avenir" (''Liberigi la Estontecon''). Lia ligeco kun la eks-[[pastro]] plifortiĝas en [[1974]] dum restado en [[Kalifornio]], el kio li tiras du artikolojn por ''Le Nouvel Observateur''.
 
<!--Sed lia evoluo havas sekvojn. En ''Les Temps Modernes'', de kiu li estas eldona respondulo de [[1969]], siaj rilatoj malboniĝas, En aprilo [[19601970]], lia artikolo "''Détruire l'Université''" (''Detrui la Universitaton''"-->) estigas la foriro de Pontalis kaj de Pingaud. Li ankaŭ denuncas la [[Maoismo|maoisman]] emon de la ĵurnalo.
 
<!--Sed lia evoluo havas sekvojn. En ''Les Temps Modernes'', de kiu li estas eldona respondulo de [[1969]], siaj rilatoj malboniĝas, En aprilo [[1960]], lia artikolo "''Detrui la Universitaton''"-->