André Gorz: Malsamoj inter versioj

Neniu ŝanĝo en grandeco ,  antaŭ 11 jaroj
e
sen resumo de redaktoj
e
Li preterpasis sian ekonomokajn rolon por eminentiĝi en la politika direkcio. Tiam li eĥoas la paroloj de italaj radikaluloj, tiel de Garavani, la [[nov-kejnesisto]] komunisto Bruno Trentin aŭ la liberecana sindikatisto Vittorio Foa.
 
Inponiĝante estiel "intelekta gvidanto de "itala" inklino de la nova maldekstrularo", li iamaniere influas la aktivulojn de [[UNEF]] kaj de [[CFDT]], inter ili, Jean Auger, Michel Rolant kaj Fredo Krumnow. Kun sia verko ''"Stratégie ouvrière et néocapitalisme"'' ([[1964]]) ( = ''Laborista strategio kaj nova kapitalismo'') li sin turnas specife al la [[sindikatismo|sindikatismaj]] movadoj, elmontrante al ili la variajn [[strategio]]jn eblajn por ili, kaj severe kritikas la [[kapitalismo|kapitalisman]] modelon de [[ekonimiaekonomia kresko]]. Je la sama jaro, li forlasas la ĵurnalon ''L'Express'' kun Serge Lafaurie, Jacques-Laurent Bost, K.S. Karol kaj Jean Daniel por fondi la revuon ''[[Le Nouvel Observateur]]''.
 
Dum, ke li pluprilaboras teorion pri revoluciaj reformoj en "''Le Socialisme difficile''" ([[1967]]) ( = La malfacila socialismo) kaj "''Réforme et révolution''" ([[1969]]) ( = Reformo kaj revolucio), la ribelo de [[Majo 1968 (Francio)|Majo 1968]] grave markas lin. Lia ekzistadisma vidpunkto pri socialismo samopinias kun la kontestema spontaneeco kiu denuncas kiel la variaj formoj de institucioj (Ŝtato, Lernejo, Familio, Entrepreno ktp) limigas la homan liberecon. La tezoj de [[Ivan Illich]] pri la eduko, la medicino kaj la abolicio de la [[salajro|sajlarata]] laboro venas en la kerno de lia pripenso : li publikigas en [[1961]] en ''Les Temps Modernes'' diskurson de tiu pesulo, kaj li renkontas lin en ''Nouvel Observateur'' en [[1971]], kiam tiu aperigas sian libron ''[[Ivan Illich#Verkaro|Deschooling Society]]'' (''La senlerneja socio''). Pli malfrue, liaperigas en la sama revuo resumon de ''[[Ivan Illich#Verkaro|Tools for conviviality]]'' (''La kunvivarto'', [[1973]]) sub la titolo "Libérer l'Avenir" (''Liberigi la Estontecon''). Lia ligeco kun la eks-[[pastro]] plifortiĝas en [[1974]] dum restado en [[Kalifornio]], el kio li tiras du artikolojn por ''Le Nouvel Observateur''.
10 756

redaktoj