Tilacino: Malsamoj inter versioj

Neniu ŝanĝo en grandeco ,  antaŭ 11 jaroj
Oni ne reformumu vikipedie
e (Dodo-->Dido (birdo))
(Oni ne reformumu vikipedie)
Tilacino estas klasika ekzemplo de [[konverĝa evoluo]]: kvankam nur tre malproksime rilata al [[placentuloj|placentulaj]] [[karnomanĝuloj]], ĝi, pro sia rolo kiel [[superrabobesto]] kaj aliaj ekologiaj ecoj, iĝis morfologie kaj kondute tre simila al [[vulpo]] aŭ [[lupo]]. Eĉ formo de [[kranio]] kaj aranĝo de [[dento]]j estas tre similaj.
 
Tilacino estas unu el nur du konataj specioj de marsupiuloj, en kiuj ambaŭ seksoj havas [[marsupio]]n (la alia estas [[akva oposumo]]). Por iĉajviraj tilacinoj marsupio servis kiel protekta tego por [[genitaloj]] dum kurado tra densa arbustaro.
 
==Evoluo==
|accessdate=27 November|accessyear=2006}}</ref>
 
Ina tilacino havis marsupion kun kvar [[mamo]]j, sed, malsimile al aliaj marsupiuloj, la marsupio malfermiĝis malantaŭen. Iĉoj ankaŭ havis marsupion, en kiun ili povis kaŝi siajn [[skroto]]jn por protekto.<ref name="ABRS" /> Tio estas unika ekzemplo inter aŭstraliaj marsupiuloj. La sola alia specio kun iĉavira marsupio estas [[akva oposumo]], ''Chironectes minimus'', kiu vivas en [[Meksiko]], [[Centra Ameriko|Centra]] kaj [[Suda Ameriko]].
 
Tilacinoj povis malfermi siajn [[maksilo]]jn je nekutime granda angulo: ĝis 120 gradoj.<ref name="APTTR">{{cite web|url=http://animal.discovery.com/news/afp/20031020/thylacine.html|title=Extinct Thylacine May Live Again|author=AFP|publisher=Discovery Channel|date=2003-10-21| accessdate = 2007-11-28}}</ref> Tion oni povas vidi en serio de monokromaj videoj de kaptita tilacino, kiujn filmis [[David Fleay]] en 1933. La maksiloj estis muskolozaj kaj fortaj kaj havis 46 [[dento]]jn.<ref name="AM1" />
Senrigarde de la kialo, la besto iĝis ege rara en naturo ĉ. malfruaj [[1920-aj jaroj]]. Malgraŭ la fakto ke tilacinoj estis onikrede kulpa je atakoj al ŝafoj, kelkaj provoj estis faritaj por savi la specion de tuta formorto. Rekordoj de [[Wilsons Promontory]] enhavis rekomendon reenkonduki tilacinojn al kelkaj taŭgaj lokoj en [[Viktorio (Aŭstralio)|Viktorio]]. En [[1928]] Tasmania Komitato por Nativa Faŭno rekomendis krei rezervejon por protekti travivantajn tilacinojn kun potenciaj lokoj kun taŭga ekosistemo, inkluzive [[Arthur-rivero|Arthur]]- kaj [[Pieman-rivero]]j en uesta Tasmanio.<ref name="CM2">{{cite web|url=http://www.nma.gov.au/collections/slideshow_2_3.html|title=Tasmanian tiger skin: Charles Selby Wilson collection|publisher=National Museum of Australia, Canberra| accessdate = 2006-11-22}}</ref>
 
En [[1930]] farmisto Wilf Batty mortigis la lastan konatan sovaĝan tilacinon en [[Mawbanna]], en norduesta parto de la insulo. La besto, plej verŝajne iĉavira, estis vidata ĉirkaŭ farmo de Batty dum kelkaj semajnoj.<ref name="NW">{{cite web|url=http://www.naturalworlds.org/thylacine/additional/persecution/image_6.htm|title=Additional Thylacine Topics: Persecution|publisher=The Thylacine Museum|year=2006| accessdate = 2006-11-27}}</ref>
 
===Benjamin kaj serĉoj===
[[Image:ThylacineHobart1933.jpg|thumb|Benjamin, la lasta konata tilacino, en [[Hobart Zoo]] (tiam Beaumaris Zoo) ĉ. [[1933]]. [[Skroto|Skrota sako]] ne videblas en tiu ĉi aŭ iu alia foto de Benjamin, kondukanta al supozo ke "li" estis ino. Tamen ekzisto de iĉavira marsupio ĉe tilacinoj igas certigon neebla.]]
La lasta konata tilacino, al kiu oni donis nomon ''Benjamin'' (kvankam ŝlia sekso neniam estis konfirmita) estis kaptita en [[1933]] kaj sendita al [[Hobart zoo]], kie ŝli vivis dum tri jaroj. Poste, Frank Darby, kiu, laŭ siaj propraj asertoj, laboris en la zoo dum tiu tempo, sugestis en gazeta intervuo en [[1968]], ke nomo Benjamin estis uzata kiel kromnomo de la besto. Tamen, ekzistats neniuj rekordoj de tiu tempo, kiuj mencius la nomon, kaj tiama estro de la zoo Alison Reid kaj publikisto Michael Sharland asertis, ke neniu kun nomo Frank Darby iam ajn laboris en la zoo. Darby ankaŭ estas fonto de aserto, ke la lasta tilacino estis iĉo. Fotoj sugestas, ke ŝli pli probable estis ino.<ref name="P198">Paddle (2000) p.198–201; Paddle ne povis trovi iujn pruvojn ke iu kun nomo Frank Darby laboris en Beaumaris/Hobart Zoo en la tempo, kiam Alison Reid aŭ ŝia patro estis estroj, kaj ankaŭ rimarkis aliajn nekongruaĵojn en rakonto de Darby dum la intervuo en [[1968]].</ref>