La Vintra Fabelo: Malsamoj inter versioj

9 bitokojn forigis ,  antaŭ 11 jaroj
e
roboto modifo de: de:Das Wintermärchen; cosmetic changes
[kontrolita revizio][kontrolita revizio]
eNeniu resumo de redakto
e (roboto modifo de: de:Das Wintermärchen; cosmetic changes)
[[FileDosiero:John Opie - Winter's Tale, Act II. Scene III.jpg|350px|thumb|Akto II, sceno 3: Antigono ĵuras lojalecon al Leonto, klopode savi la vivon de la juna fratino de Leonto. El pentraĵo de John Opie laŭmende de la ''Boydell Shakespeare Gallery'' por presado kaj montrado.]]
'''''The Winter's Tale''''' (en Esperanto '''''La Vintra Fabelo''''') estas [[teatraĵo]] de [[William Shakespeare]], unue publikita en [[1623]]. Kvankam ĝi estis listita kiel komedio kiam unuafoje aperis, kelkaj modernaj eldonistoj reklasigis ĝin kiel [[amhistorio]]. Kelkaj kritikistoj, inter ili W. W. Lawrence (Lawrence, 9-13), konsideras ke ĝi estas unu el la "problemverkoj", ĉar la unua tri aktoj estas plenaj je intensa psikologia [[dramo]], dum la lastaj du aktoj estas komediaj kaj havas [[feliĉa fino|feliĉan finon]].
 
 
== Fontoj ==
[[FileDosiero:Leslie - Autolycus.jpg|image|thumb|left|300px|''Aŭtoliko'' (1836) de [[Charles Robert Leslie]]]]
La ĉefa temo de Winter's Tale devenas el la amhistorio de Robert Greene nome ''Pandosto'', publikita en 1590. [[Shakespeare]] faras ŝanĝoj por fari pli tragedian la historion kaj por fari deksesan vakuon inter la tria kaj kvara aktoj.
 
Estis malgrandaj ŝanĝoj en nomoj, lokoj kaj malgrandaj historidetaloj, sed la plej grandaj ŝanĝoj rilatas al la survivado de Hermiono kaj la memmortigo de Leonto (Pandosto) fine de la verko. La rolulo ekvivalento al Hermiono en ''Pandosto'' mortiĝas post la akuzo de adulteco, dum la ekvivalento de Leonto rigardas siajn farojn (inklude sangadulto kun sia filino) kaj memmrtigas. La survivado de Hermiono kreas distingan teman diverĝon el ''Pandosto''. Robert Greene sekvas la kutiman intencon de la helenistika amhistorio kie la reveno de perdita princo aŭ princino refaras ordon kaj havigas sencon de fermiteco kiu similas al la [[Providenco]]. [[Shakespeare]] kontraste faras ke la ordon refaras la maljunuloj de la generacio de la unuigo de Leonto kaj Hermiono. Leonto ne nur vivas, sed ŝajnas insisti sur la feliĉa fino de la verko.
<!--It has been suggested that the use of a [[pastoral]] [[Romance (genre)|romance]] from the 1590s indicates that at the end of his career, [[Shakespeare]] felt a renewed interest in the dramatic contexts of his youth. Minor influences also suggest such an interest. As in ''[[Pericles, Prince of Tyre|Pericles]]'', he uses a [[Greek chorus|chorus]] to advance the action in the manner of the naive dramatic tradition; the use of a bear in the scene on the Bohemian seashore is almost certainly indebted to ''[[Mucedorus]]'',<ref>C. F. Tucker Brooke, ''The Shakespeare Apocrypha,'' Oxford, Clarendon press, 1908; pp. 103-26.</ref> a chivalric romance revived at court around 1610.
 
One modern historian, [[Eric Ives]], believes that the play is really a parody of the fall of Queen [[Anne Boleyn]], who was beheaded on false charges of [[adultery]] on the orders of her husband [[Henry VIII of England|Henry VIII]] in 1536. There are numerous parallels between the two stories - including the fact that one of Henry's closest friends, [[Sir Henry Norreys]], was beheaded as one of Anne's supposed lovers and he refused to confess in order to save his life &ndash; claiming that everyone knew the Queen was innocent. If this theory is followed then [[Perdita]] becomes a dramatic presentation of Anne's only daughter, Queen [[Elizabeth I of England|Elizabeth I]].-->
 
<!--== Date and text ==
 
== Roluloj ==
* '''Leonto''' - La Reĝo de Sicilio, kaj deinfana amiko de la Reĝo de Bohemio Polikseno. Li ĵaluzas ke Polikseno havis aferon kun ties edzino, Hermiono; tiu ĵaluzo detruigas lian familion.
* '''Hermiono''' - La virta kaj bela Reĝino de Sicilio. False akuzata pri malfideleco fare de ŝia edzo, Leonto, ŝi ŝajne mortas pro doloro post esti defendita de la [[Orakolo de Delfo]], sed revivigita je la verkofino.
* '''Perdita''' - La filino de Leonto kaj Hermiono. Ĉar ŝia patro kredas ke ŝi estas neleĝa, ŝi estas abandonita ĉe la marbordo de Bohemio, kaj alportita pastisto. Senscia pri sia reĝa deveno, ŝi enamiĝas de la bohemia princo Florizel.
* '''Polikseno''' - La Reĝo de Bohemio, kaj knaba amiko de Leonto. Li estis false akuzata pri amafero kun la edzino de Leonto kaj fuĝas el Sicilio kun sia edzino. Poste li vidas en somno sian ununuran filon enamiĝinta de filino de paŝtisto, kiu estas fakte la sicilia princino.
* '''Florizel''' - Ununura filo kaj heredonto de Polikseno; enamiĝas de Perdita, senscie de ŝia reĝa stirpo, kaj defias sian patron per fuĝo kun ŝi.
* '''Kamilo''' - Honesta sicilia nobelulo, malakceptas obeo la ordonojn de Leonto de venenigi Poliksenon, kaj decidas anstataŭe iri el Sicilio kaj eniri al la servo de la Reĝo de Bohemio.
* '''Paŭlina''' - Nobelulino de Sicilio, fiera je sia defendo de la virto de Hermiono, kaj rigora en sia kondamno de Leonto post la morto de Hermiono. Ŝi estas ankaŭ agento de la (ŝajna) resurekto de la mortinta reĝino.
* '''Aŭtoliko''' - Trompema kolportisto kiu ŝtelas la monujon de la klaŭno, sed fine helpas la fuĝon de Perdita kaj Florizel.
* '''Paŝtisto''' - Trafas na Perdita kiam ŝi estas infana kaj zorgas ŝin kiel sian propran filinon.
* '''Antigono''' - Edzo de Paŭlina kaj ankaŭ lojala defendanto de Hermiono. Li devas abandoni la infanan Perdita ĉe la bohemian marbordo.
* '''Klaŭno''' - La filo de la paŝtisto, kaj adoptita frato de Perdita.
* '''Mamiljo''' - Juna princo de Sicilio, filo de Leonto kaj de Hermiono. Li mortas eble pro doloro, ĉr lia patro enkarcerigis lian patrinon.
* '''Kleomeno''' - Senjoro de Sicilio, sendita al [[Delfo]] demandi la [[Orakolo]]n pri la kulpo de Hermiono.
* '''Diono''' - Sicilia senjoro, kiu akompanas Kleomenon al Delfo.
* '''Emilia''' - Unu de la damoj de Hermiono.
* '''Arĥidamo''' - Senjoro de Bohemio.
 
== Resumo ==
[[FileDosiero:Wageman - Fawcett as Autolycus.jpg|thumb|left|John Fawcett kiel Aŭtoliko en "The Winter's Tale" (1828) de Thomas Charles Wageman]]
Leonto, Reĝo de [[Sicilio]] kaj Polikseno, Reĝo de [[Bohemio]] estas amiko de junaĝo. Polikseno vizitas Sicilion, kaj ĝuas la renkonton kun la malnova amiko. Tamen, post naŭ monatoj, Polikseno sopiras revenon kaj vidi sian propran filon. Leonto klopodas, ke Polikseno restu plu, sed sensukcese. Leonto tiam decidas sendi sian edzinon, Reĝinon Hermionon, klopodi konvinki Poliksenon. Hermiono konsentas kaj konvinkas tiun sukcese. Leonto miras, ke Hermiono facile konvinkis Poliksenon kaj ĵaluze freneziĝas ke la graveda edzino estis havinta amaferon kun Polikseno kaj sekve la filo estas [[bastardo]]. Leonto ordonas Kamilon, sicilian senjoron, venenigi Poliksenon.
 
Kiam Kamilo anstataŭe avertas Poliksenon kaj ambaŭ foriras al Bohemio, Leonto arestas Hermionon pro adulto kaj konspiro. Paŭlina, korteganino kaj arda amikino de Hermiono, klopodas viziti Hermionon sensukcese, sed almenaŭ servistino avertas ŝin ke Hermiono trofrue naskis filinon en prizonon. Paŭlina klopodante konvinkon alportas la bebon al Leonto, kiu koleras, kaj kredas ke Antigono, sicilia kortegano kaj edzo de Paŭlina, konspiris kun Paŭlina. Leonto decidas mortigi la supozitan bastardon de Polikseno kaj Hermiono kaj ordonas Antigonon abandoni la bebon.
Dum juĝado, Hermiono ne sukcesas kortuŝi Leonton. Informo el la [[Delfa Orakolo]] senkulpigas ŝin, sed Leonto defias la orakolon. Sed li tuj ekscias, ke lia juna filo, Mamiljo, dolormortis, kion antaŭvidis la Oraklo. Hermiono svenas kaj oni diras, ke ŝi mortis. Leonto bedaŭras sian misjuĝadon kaj promesas plori por sia mortintaj edzino kaj filo por la tuta vivo.
 
Antigono, nescia pri la ŝanĝo ĉe Leonto, plenumas ties iamajn ordonojn abandoni la ĵus naskitan filinon de Hermiono ĉe la marbordo de Bohemio. Antigono pro reva vidaĵo nomigis la infaninon "Perdita" (latina vorto samsignife esperante). Li volas zorgi pri ŝi, sed Antigono estas tiam subite atakata kaj manĝata de urso. Feliĉe Perdita estas savita de paŝtisto kaj ties filo konata kiel "Klaŭno." Kun la infano venas multe da mono kaj nun la paŝtisto estas riĉa.
 
<!--[[Father Time|Time]] enters and announces the passage of sixteen years. Leontes has spent the sixteen years mourning his wife and children. In Bohemia, Polixenes and Camillo become aware that Florizel (Polixenes' son) has become infatuated with a shepherdess. They attend a sheep-shearing festival (in disguise) and confirm that the young Prince Florizel plans to marry a shepherd's beautiful young daughter (Perdita, who knows nothing of her royal heritage). Polixenes objects to the marriage and threatens the young couple. Quickly, the lovers flee to Sicilia with the help of Camillo, and Polixenes pursues them. Eventually, with a bit of help from a comical rogue/[[pickpocket]] named Autolycus, Perdita's heritage is revealed and she reunites with her father Leontes. The kings are reconciled and both approve of Florizel and Perdita's marriage. They all go to visit a statue of Hermione kept by Paulina. Miraculously, the statue comes to life and speaks, appearing to be the real Hermione, who went into hiding to await the fulfilment of the oracle's prophecy and be reunited with her daughter.
 
{{commonscat|Category:The Winter's Tale}}
* [http://william-shakespeare.classic-literature.co.uk/the-winters-tale/ The Winters Tale] &mdash; HTML versio de tiu titolo.
* [http://publicliterature.org/winterstale/ Winter's Tale] &mdash; Plena teksto HTML.
* [http://www.gutenberg.net/etext/2248 Winters Tale] &mdash; plain vanilla text from [[Project Gutenberg]]
* [http://the-tech.mit.edu/Shakespeare/winters_tale/full.html Origina teksto]
* [[s:Author:William Shakespeare|Shakespeare's Plays]] ĉe Wikisource
 
{{DEFAULTSORT:Vintra Fabelo, La}}
 
[[Kategorio:Ŝekspiraj komedioj]]
 
[[br:The Winter's Tale]]
[[cs:Zimní pohádka]]
[[de:EinDas Wintermärchen]]
[[en:The Winter's Tale]]
[[fa:حکایت زمستان]]
149 997

redaktoj