Pedofilia movado: Malsamoj inter versioj

124 bitokojn aldonis ,  antaŭ 6 jaroj
lingvaj korektaĵoj
(lingvaj korektaĵoj)
La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 eminentuloj, inter ili la filozofoj [[Louis Althusser]], [[Simone de Beauvoir]], [[Gilles Deleuze]], [[Jacques Derrida]], Michel Foucault, [[Jean-François Lyotard]], [[Jean-Paul Sartre]] kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo [[Roland Barthes]], la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinproduktisto [[Alain Robbe-Grillet]] (elektota membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj [[Louis Aragon]], [[Catherine Millet]] kaj [[Philippe Sollers]], kaj la pediatrino kaj infana psikanalistino Françoise Dolto<ref group="noto">Foucault, Hocquenghem kaj Danet estas cititaj plurfoje kiel subskribantoj de la peticio en la teksto de Michel Foucault ''La Loi de la pudeur'' (Kp. [http://www.ipce.info/ipceweb/Library/danger.htm versio en la angla]). Françoise Dolto kaj la esprimo "personoj apartenantaj al diversaj politikaj tendencoj" estas cititaj en la paĝo 273 (Kp. [http://www.ipce.info/ipceweb/Library/danger.htm versio en la angla]). Jacques Derrida, Louis Althusser kaj André Glucksmann estas cititaj en la retejo [http://web.archive.org/web/20050404190912/http://www.decadi.com/dignaction/Fpetit.html Dignaction.org] (france). Fine, la filozofoj Simone de Beauvoir, Roland Barthes kaj Jean-Paul Sartre, kaj la verkistoj Alain Robbe-Grillet kaj Philippe Sollers, estas citataj en la retejo [http://www.denistouret.net/textes/Cohn-Bendit.html Denistouret.net] (ankaŭ france)</ref>.
 
La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio profundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu tiuj ĉi tiuj klarigis siajn kialojn favore al la nuligo de la aĝo de konsento. La konversacio estisestos publikigita en la franca kun la titolo ''La Loi de la pudeur'' ("«La leĝo de la pudoro"»)<ref>«Fous d'enfance: Qui a peur des pédophiles?». Recherches, n-ro 37, aprilo 1979, pp. 69-82.</ref><ref>Foucault, Michel. ''Dits et écrits 1976-1979'' - Volumo III. Parizo: Gallimard, 1994, pp. 766-776.</ref><ref>«Sexual Morality and the Law». En: ''Politics, Philosophy, Culture – Interviews and Other Writings 1977-1984''. Nov-Jorko/Londono, 1988, p. 275. ISBN 0-415-90149-9.</ref>.
 
En 1979, la ĵurnalo ''Libération'' publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri «seksa delikto kontraŭ neplenaĝuloj», atendantaen juĝon jamatendo de juĝo antaŭ 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 personoj, inter ili Pascal Bruckner, [[Georges Moustaki]] kaj Christiane Rochefort. La letero informis, ke Gérard loĝas kun knabinoj 6- ĝis 12-jaraĝaj, «kies radianta mieno montras al ĉiuj, ankaŭ iliajn gepatrojn, la feliĉon kiun ili trovas [ĉe Gérard]»<ref group="noto">Ĉi tiu letero estis reproduktota de la ĵurnalo ''L’Express'' la 7-an de marto 2001</ref>.
 
=== Britio ===
En 1974, sub la egido de la asocio ''[[Outright Scotland|Scottish Minorities Group]]'', kreiĝis en Skotlando la organizaĵo ''[[Paedophile Information Exchange]]'' (PIE). Ĝiaj fondaj membroj estis Michael Hanson, samseksema studento<ref name="kolia">Kolia, Philippe, «[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Gredin/N8/Pei.htm PIE : petite chronologie portative (1ère partie)]». ''Le Petit Gredin'', n-ro 8, GRED (vintro 1986).</ref>, kaj Ian Campbell Dunn, nepedofila aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj. La inaŭgura asembleo okazis en marto 1975 kaj en julio la sidejo instaliĝis en Londono, el kie devenasdevenis plejla multajplimulto interesatojde la interesitoj. Keith Hose, ligita al la Fronto de Geja Liberigo ([[Gay Liberation Front]], GLF), fariĝis ĝia prezidanto<ref name="brun"/>. En novembro, PIE liveris ĉe la Komitato por la Revizio de la Kriminala Kodo 17-paĝan raporton kun siaj proponoj pri la pederastiaj rilatoj, sensukcese<ref name="kolia"/>.
 
La grupo decidis konigi sin pli bone al la vasta publiko, malgraŭ la riskoj, ke tio signifis, kaj en 1975 Hose faris en la ĉiujara kongreso de la geja asocio ''[[Campaign for Homosexual Equality]]'' longan prelegon pri pedofilio, kion eĥis la ĵurnalo ''[[The Guardian]]''. En aprilo 1976 PIE lanĉis la revuon ''Understanding Paedophilia'' («Kompreni la pedofilion»), kiu publikigos multajn pristudojn pri pedofilio kaj la unuajn statistikojn pri la preferoj de la pedofiloj<ref name="brun">O'Carroll, Tom. «[http://www.ipce.info/host/radicase/chap11.htm The Beginnings of Radical Paedophilia in Britain]». En: [http://www.ipce.info/host/radicase/chap11.htm ''Paedophilia: The Radical Case'']. Londono: Peter Owen, 1980. ISBN 0-7206-0546-6.</ref>.
 
En 1977, kun ĉ. 250 membroj, PIE asimilis la restojn de Pedofilia Agado por Liberiĝo (Paedophile Action for Liberation, PAL), grupo deveninta de unu divido de la GLF de Sud-Londono, kiu ricevis atakojn fare de la gazetaro<ref name="brun"/>. La saman jaron, PIE akiris ian publikan diskonatecon pro malferma aranĝo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, [[Tom O'Carroll]]<ref name="ocarroll">O'Carroll, Tom. ''Paedophilia: The Radical Case''. Londono: Peter Owen, 1980.</ref>, en iu kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio, kunsub la temodevizo «Amo kaj seksinklino». Ambaŭ publikaj manifestiĝoj elĉenigis agresan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defendataj de PIE<ref name="kolia"/>.
 
En 1978 PIE aliĝis al la [[National Council for Civil Liberties|Nacia Konsilo por la Civilaj Liberecoj]] (nun konata kiel Liberty)<ref>Wolmar, Christian. [http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/looking-back-to-the-great-british-paedophile-infiltration-campaign-of-the-1970s-9155610.html Looking back to the great British paedophile infiltration campaign of the 1970s], ''The Independent'', 2014-2-27.</ref>. Dum siaĝia aliĝo, la asocio kampanjis kontraŭ la informa traktado de la gazetaro rilate al la pedofiliaj aktivistaj asocioj kaj por la reformo de la aĝo de konsento, kaj oponis al la proponoj por malpermesi la infanan pornografion<ref>Beckford, Martin. [http://www.telegraph.co.uk/news/politics/labour/4949555/Harriet-Harman-under-attack-over-bid-to-water-down-child-pornography-law.html Harriet Harman under attack over bid to water down child pornography law]. ''Telegraph'', 2009-03-09.</ref>.
 
En 1978, iu artikolo pri la ĉiujara asembleo de PIE, aperinta en la skandalgazeto ''[[News of the World (gazeto)|News of the World]]'', kondukis la policon fari traserĉon ĉe la membroj kies nomoj estis rivelitaj en ĝiaj paĝoj. Kvin membroj de la plenumkomitato, inter ili Tom O'Carroll, estis akuzitaj pri «konspirado por korupti la publikan moralon» pro la koresponda servo inter membroj de la asocio, kaj la eldonistoj de ''Understanding Paedophilia'' pri «obsceneco»<ref group="noto">Unu «baristero» (brita advokato) de la akuzo pri konspirado, Peter Thornton, pli poste Konsilanto de la Reĝino kaj dekana distrikta juĝisto, verkis pri tio la sekvantan jaron en ''Rights'', la ĵurnalo de la Nacia Konsilantaro por la Civilaj Liberecoj. Thornton kritikis la akuzojn, siaopinie «tre malproksimaj de iu ajn tuŝebla leĝo-rompo», kaj asertis, ke O'Carroll estis kondamnita sub malmultaj indicoj
(Thornton, Peter. "Unacceptable charges exposed in recent trials". ''Rights'', Vol. 6, n-ro 2, 1982).</ref><ref name="kolia"/>. La aktivaĵoj de PIE restis forte difektitaj kaj pluraj membroj decidis forlasi la organizaĵon. Laŭŝajne la grupo estis enfiltrita de iu membro de la [[MI6]].
 
En 1983 la gazetaro sugestis ian ligon inter la asocio kaj la seksperforto, tre diskonigita de la amaskomunikiloj, de 6-jara knabo en [[Brajtono]]. Fronte al tio, du membroj de PIE donis intervjuon por nei la onidirojn. Spite al tio, la sekvantan tagon la gazetaro publikigis sensaciistajn ĉeftitolojn, kiuj prezentis la asocion kiel grupon de koruptantoj kaj seksmisuzantoj: «La terura vero pri PIE: la koruptantoj de infanoj diras al ni kiel ili agas» ([[Daily Express]]) aŭ «"Kiel ni agas", far la londonaj membroj de PIE: la koruptantoj de infanoj konfesas» (Evening Standard). La geja komunumo apenaŭ reagis, krom la ''Gay Youth Movement''<ref>Philippe kaj Bruno. "[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Espoir/D2/outreManche.htm Chez nos amis d'outre-Manche]". ''L'Espoir'', n-ro 9, CRIES (novembro 1983).</ref>.
 
=== Germanio ===
En Germanio, inter la fino de la 1970aj jaroj kaj la komenco de la 1980aj, estis tre aktiva ''Indianerkommune'', memnomita «komunejo por la liberiĝadoliberigo de la infanoj»<ref name="pimo"/>. Komence de la 1980aj jaroj ekzistisaktivis la Grupo de Laboro pri la Pederastio-Pedofilio (Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie, AKP), malgranda pripensgrupo kreita en 1979, kiu subtenis la aliseksemajn pedofilojn<ref name="pimo"/>. De post 1979, en [[Okcidenta Germanio]], la Germana Societo de Studado kaj Laboro pri la Pedofilio (Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, DSAP) arigis plurajn lokajn grupojn kaj eldonis la bultenon ''Befreite Beziehung'', pli poste ''Die Zeitung''. Fine de 1981, la internaj malakordoj inter ĝiaj 200 membroj rezultigis la efektivan malfondiĝon de la asocio. La AKP fariĝis tiam la ĉefa ĝermana asocio. El la malfondiĝo de la DSAP naskiĝis ''Kinderfrühling'' («Infanprintempo»), kiu reprenis la eldonadon de ''Befreite Beziehung''<ref>Duraz, Serge. [http://wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Espoir/N27/Sexualite1.htm "En Allemagne"]. ''Le Petit Gredin'', GRED, n-ro 3 (somero 1983).</ref>.
 
La germanaj pedofiloj eĉ atingos, precipe en la 1980aj jaroj, politikajn subtenojn ĉe la [[Alianco 90/La Verduloj|Verda Partio]], argumentante, ke la seksaj kontaktoj inter infanoj kaj plenkreskuloj estas ne nur nemalutilaj por la infanoj, sed ja necesaj por siailia psikosocia evoluoelvolviĝo. Dum pluraj jaroj, la pedofiloj profitos de politikaj subtenoj, prezentante sian seksecon kiel la lastan bastionon «faligendan kadre de la seksa liberiĝo»<ref>[http://www.slate.fr/monde/72673/pedophilie-verts-allemagne-cohn-bendit Accusations de pédophilie: les Verts allemands de Cohn-Bendit face à leur passé], ''Slate'', 2013-05-19.</ref>.
 
=== Usono ===
De post la [[Ribelo de Stonewall]], kelkaj organizaĵoj de la gejaj Usona kaj Kanada movadoj, kiaj la Nacia Koalicio por la Gejaj Rajtoj (National Gay Rights Coalition)<ref>Smith, Miriam Catherine. ''Lesbian and Gay Rights in Canada''. Toronto: Universitato de Toronto, 1999, pp. 60-61.</ref> kaj la Geja Alianco por Egaleco (Gay Alliance Toward Equality), petispetos publike la nuligon de la aĝo de konsento<ref>Warner, Tom. ''Never Going Back''. Toronto: Universitato de Torornto, 2002. p. 120.</ref>. En 1972, la Alianco de Gejaj Aktivuloj (Gay Activists Alliance) de [[Chicago]] kaj Nov-Jorko, grupo dividiĝinta dise la GLF, aranĝis konferencon, kiu kunvenigis samseksemajn aktivulojn de 85 organizaĵoj<ref>Armstrong, Elizabeth. ''Forging Gay Identities''. Chicago: Universitato de Ĉicago, 2002, p. 100.</ref>. Ĝiaj postuloj inkludis la nuligon de la aĝo de konsento<ref>[http://www.rslevinson.com/gaylesissues/features/collect/onetime/bl_platform1972.htm Teksto] de la Platformo por la Gejaj Rajtoj.</ref>.
 
En 1971, Valida Davila, sekvanto de Wilhelm Reich kaj emerita socia laboristo, kreis en [[San-Diego (Kalifornio)|San-Diego]] (Kalifornio) la Rondon pri Infana Sensualeco (Childhood Sensuality Circle, CSC), «rondon de dokumentado kaj pripensado», kiu defendis la nuligon de la aĝo de konsento kaj eĉ publikigis kelkajn pamfletojn, kiaj ''Porno for Children'' ("«Porno por infanoj"») kaj ''A Child's Sexual Bill of Rights'' ("«Leĝoprojekto pri Infanaj Seksaj Rajtoj"»)<ref group="noto">La pamfleto ''A Child's Sexual Bill of Rights'' de CSC entenis jenan liston de seksaj rajtoj de la infanoj:
* La rajton sperti sensualajn plezurojn sen honto kaj kulpo.
* La rajton lerni amori tiel frue, kiel li aŭ ŝi kapablas kompreni.
* La rajton je amaj rilatoj, inkluzive de seksaj rilatoj, kun gepatroj, gefratoj aŭ aliaj plenkreskuloj kaj infanoj.
* La rajton je seksa vivo bazita sur naturaj deziroj senkonsidere de la tradicio.
Fontoj: Ronald Holmes; Stephen Holmes. [http://books.google.es/books?id=tSBZHMSjvb8C&pg=PA109&lpg=PA109&dq=childhood+sensuality+circle&source=bl&ots=AIqQh01azL&sig=PkZe8tqEvRg279ettTRVueR0Xlk&hl=ca&sa=X&ei=6pujUY3FN8LG7AbqxoFI&sqi=2&ved=0CD8Q6AEwAg#v=onepage&q=childhood%20sensuality%20circle&f=false ''Sex Crimes: Patterns and Behavior'']. Nov-Jorko: SAGE, 2002, p. 109. ISBN 0761924175.</ref>. Ĝi funkcios ĝis la mezo de la 1980aj jaroj, sed ĝia influo restos tre limigita tial, ke ĝi ne klopodasklopodos konigi sin<ref name="pimo"/>.
 
==== Kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj ====
En 1976 Robin Lloyd, korespondanto de la NBC, publikigis la libron ''For Money or Love: Boy Prostitution in America'' ("«Pro mono aŭ amo: Infana prostituadoInfanprostituado en Usono"»)<ref>Lloyd, Robin. ''For Money or Love: Boy Prostitution in America''. Nov-Jorko: Vanguard Press. Ankaŭ aperis eldono de ĉi tiu libro por Britio kun la titolo: ''PIayland: A study of Boy Prostitution''. Londono: Blond & Briggs, 1976.</ref>. En la verko, kies enkonduko estis skribita de usona senatano, Lloyd asertis, ke ekzistas enormagrandega reto de prostituado implikanta pli ol 300 000 knabojn. La ideo, ke malantaŭ la infana pornografio kaŝiĝas granda komerco komenciĝis per tiu ĉi libro. Tamen, nenie en la verko estis iu empiria bazo por la nombro 300 000; Lloyd mem agnoskis, ke temis pri nura laborhipotezo, kiun li sugestis al pluraj fakuloj por submeti al provo siajniliajn reagojn<ref>C.v., p. 226.</ref>. Tio ne malebligis, ke Judianne Densen-Gerber, direktorino de Odyssey House, ĉeno de klinikoj de rezidenta kuracado por drogdependuloj, alproprigis al si la ciferon kvazaŭ ĝi reprezentus fideblan statistikon kaj komenci, en 1977, kampanjon por mobilizi la publikan opinion kontraŭ la infana pornografio, akuzante la samseksemulojn pri ĝia grandskala produktado kaj distribuado grandskale. Siaflanke, la miss kaj kantistino [[Anita Bryant]] komencis alian kampanjon sub la devizo «[[Save Our Children|Savu niajn infanojn]]», je la servo de politika koalicio kun la sama nomo fondita de fundamentistaj kristanaj grupoj kontraŭ la rajtoj de la samseksemuloj, kies strategio baziĝis precipe sur tio, prezenti la samseksemulojn kiel koruptantoj de infanoj kaj danĝero por ĉi tiuj, asertante, ke «[ili] bezonas rekruti niajn knabojn por sekurigi ilian postvivadon kaj la propagadon de ilia movado». La 7an de julio 1977 la koalicio gajnis referendumon, kiu permesis al Bryant abrogi ordonon en Miami, kiu havigis egalajn protektojn por gejoj kaj lesbaninoj kun la argumento, ke ĉiuj samseksemuloj estas pedofiloj.
 
La amaskomunikiloj sekvis plendetale la historiojn pri infana ekspluatado. Dum 1977, la naciaj ĵurnaloj publikigis naŭ artikolojn ĉi-rilate<ref>''The Readers' Guide to Periodical Literature''. La komputo estas farita surbaze de la artikoloj registritaj sub la kategorioj de infana pornografio kaj infana seksa misuzo, enkondukitaj en 1974.</ref>. ''[[The New York Times]]'', ĵurnalo konata pro sia evitado de sensaciismo, publikigis 27 artikolojn tiujare, kompare kun unu en la du antaŭaj jaroj. Kiam en majo 1977 la populara televidprogramo ''[[60 Minutes]]'' dediĉis elsendon al la infana pornografio, elĉeniĝis ondo de literoj al la politikistoj. En tiu printempo, iu subkomitato de la Komitato pri Juraj Aferoj de la Ĉambro de Reprezentantoj havistenis plurajn aŭdiencojn pri la temo, kiuj daŭris ĝis la aŭtuno, tenante la infanan pornografion en la novaĵoj de Usono<ref>Seksa Infana Ekspluatado, aŭdiencoj antaŭ la Subkomitato pri Krimo de la Juĝa Komitato, Domo de Reprezentantoj, 95a Kongreso, 1a Sesio, 23a kaj 25a de majo, 10a de junio kaj 20a de septembro 1977. Serio n-ro 12, p. 194</ref>. Oni kreis platformon kontraŭ la infana pornografio, kies alvokoj por enkonduko de pli rigoraj rimedoj ricevis vastan politikan subtenon en la reganta etoso de morala paniko<ref name="jann">Schuijer, Jan; Rossen, Benjamin. «[http://www.ipt-forensics.com/journal/volume4/j4_2_1.htm The Trade in Child Pornography]» (angle), IPT Journal, Vol. 4, 1992.</ref>.
 
La saman jaron, la registaro proklamis la Leĝon pri Infana Seksa Ekspluatado<ref>Leĝo pri Infana Seksa Ekspluatado (18 U.S.C. 2251-2253).</ref>, kiu malpermesis la uzadon de neplenaĝuloj en pornografiaj produktaĵoj, la transportadon de infanoj tra la ŝtataj landlimoj, la kaptadon de pornografiaj bildoj de neplenaĝuloj, kaj la produktadon kaj distribuadon de publicoreklamo pri infanpornografio<ref group="noto">En 1980, la registaroj de Danio kaj Svedio enkondukos similajn rimedojn. Nederlando faros ĝin en 1984. Tiuj tri landoj estis ĝis tiam la ĉefaj produktantoj de infanpornografio en epoko, kiam ĝi estis ankoraŭ laŭleĝa kaj kelkaj komercaj produktofirmaoj, kiaj [[Color Climax Corporation]], senvuale inkludis filmojn kaj revuojn tiaspecajn en siaj katalogoj. Fontoj: Philip Jenkins. [http://books.google.es/books?id=9tkKyuii6mgC&redir_esc=y ''Beyond Tolerance: Child Pornography on the Internet'']. Nov-Jorko: NYU Press, 2001, pp. 31-32. ISBN 0-8147-4263-7.</ref>.
 
==== Fondado de NAMBLA ====
[[Dosiero:Nambla-logo.png|200px|eta|208px|Logotipo de [[North American Man/Boy Love Association|NAMBLA]]. La granda M kaj la malgranda b simboligas viron kaj knabon.]]
 
NAMBLA originas el la geja movado, kiu naskiĝis post la [[Ribelo de Stonewall|tumultoj de Stonewall]], okazintaj en 1969 en Nov-Jorko. Kvankam okazis iu debato pri la samseksemaj rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj, la gejrajtaj grupoj por la rajtoj de la gejoj estis pli enzorgaj pri aferoj, kiaj la polica persekutado, la labora diskriminaciado, la kuracista prizorgado kaj aliaj. Ĝis unu razio kontraŭ la klientoj de adoleskantaj prostituitoj en Bostono estigis vastan komunikilanamaskomunikilan raportadon dum la lastaj semajnoj de 1977<ref>Gerassi, John. ''The Boys of Boise'', Nov-Jorko: Macmillan, 1966.</ref>, la afero pri la rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj ne ricevis sufiĉan atenton por impulsi la kreon de iu organizaĵo kiel NAMBLA.
 
En 1978, post la sukcesaj klopodoj fare de la gejaj aktivuloj de la Komitato Boston/Boise ("«Boston/Boise Committee"») por fiaskigi kaptilon de la tiama prokuroro de Bostono Garret Byrne por trafi klientojn de adoleskantaj prostituitoj pere de anonima telefona avizlineo, la subkomitato de ĉi tiu grupo organizis en la Bostona Komunuma Preĝejo iun konferencon pri intergeneraciaj rilatoj kaj aĝo de konsento, kiun ĉeestis ĉirkaŭ 150 homoj<ref name="glbtq"/>. Post ĉi tiu konferenco, 34 viroj kaj pluraj knaboj grupiĝis por formi la Nord-Amerikan Asocion de lapri Amo inter Viroj kaj Knaboj (North American Man/Boy Love Association, NAMBLA)<ref group="noto">La retejo ''NewgonWiki'', en ĝia artikolo «[https://www.newgon.com/wiki/Boston-Boise_affair Boston-Boise affair Boston-Boise affair]» priskribas tiel la eventojn de Boston-Boise:{{Citaĵo|La 8an de decembro 1977, Garrett Byrne, prokuroro de la graflando Suffolk, kiu enhavas la tutan Bostonon kaj tri pli malgrandajn periferiajn komunumojn de Massachusetts, kunvokis gazetaran konferencon por anonci la kulpigon de 24 viroj sub multaj akuzoj pri seksatenco implikantaj knabojn 8- ĝis 13-jaraj. Li diris, ke la viroj estis supozeble logintaj la knabojn per mariĥuano, mono kaj ludoj, kaj post tio perfortis kaj fotis la viktimojn. Li ankaŭ asertis, ke la viroj apartenas al seksa reto, kiu estas nur «la pinto de la glacimonto» kaj ke estos pliaj kulpigoj dum la esplorado progresos.<br />La vasta komunikila raportado neniam pridubigis la kulpecon de la akuzitaj viroj aŭ la asertojn de Garrett Byrne, sed anstataŭe kalumniis la akuzitojn kaj publikigis siajn fotojn, nomojn kaj adresojn spite al la konstitucia supozata senkulpeco. La 24 viroj kulpigitaj de Garrett Byrne devenis el ĉiuj sociaj tavoloj, de busŝoforo ĝis lernejestro de prestiĝa privata lernejo. Plej multaj perdis sian laboron, multaj perdis sian familion, kaj ĉiuj perdis sian reputacion pro la amaskomunikila raportado.<br />Tamen dum la kazoj disvolviĝis evidentiĝis, ke multaj el la faroj kaj akuzoj estis forĝitaj. La plimulto de la viroj ne konis unuj la aliajn. Neniu seksa reto ekzistis. La granda plimulto de la akuzitoj havis seksajn rilatojn kun unu el du 15-jaraj prostituitoj de Revere, Massachusetts, iufoje en la apartamento de iu viro nomita Richard Peluso. Peluso havis seksajn rilatojn kun lokaj knaboj de Revere dum 15 jaroj kaj estis arestita sub akuzoj pri misuzo al infanoj ses monatojn antaŭ la kulpigoj pri seksa reto. Neniu el la knaboj implikitaj estis malpli ol 13-jaraj.<br />John Mitzel, la aŭtoro de la plej aŭtoritata verko pri tiuj ĉi eventoj, ''The Boston Sex Scandal'', klarigas, ke la akuzoj pri «seksa reto» okazis sekve de la aresto de Peluso: «Fotoj konfiskitaj en la apartamento de Peluso estis uzataj por identigi 64 lokajn junulojn. Ĉiuj estis kaptitaj de policistoj kaj devigitaj elbuŝigi nomojn. Tamen nur dek tri konsentis kunlabori, precipe sub premo de la polico, pastroj kaj psikiatroj». La atesto de tiuj dek tri knaboj kondukis al la 24 kulpigoj.<br />La arestoj estis vaste vidataj kiel parton de la strategio de la prokuroro por reelektado por oka periodo. Jam delonge Byrne uzadis la esplorajn povojn de la prokurorejo por «malkaŝi» sensaciajn malvirtajn «retojn» de unu speco aŭ alia kiam la tempo por elektado alproksimiĝis, uzante la histerion por konservi nedamaĝita sian printitan nomon kaj sian reputacion kiel publika protektanto kaj batalanto kontraŭ malvirto, kaj neniu iam kuraĝis defendi tiujn, kiujn li celis.<br />Sed ĉi-foje estis surprizo. La 9-an de decembro 1977, membroj de la radikala kolektivo Fag Rag formis la Boston/Boise Committee (Komitato Boston/Boise, B/BC) por defendi la rajtojn kaj de la akuzitaj viroj kaj de la knaboj. Boise faris aludon al simila ĉasado de sorĉistinoj okazinta en Boise, Idaho, en 1955, kiam centoj da gejaj viroj, inkluzive de multaj eminentaj civitanoj, estis arestitaj pro seksaj krimoj kun adoleskantoj, pri kio John Gerassi verkis en The Boys of Boise.<br />Krom la sensaciista kaj antaŭjuĝa komunikila raportado, la B/BC zorgis pri iu speciala «rekta lineo» instalita de la prokurorejo, por ke la civitanoj telefonu anonimajn avizojn pri viroj, kiuj havas seksajn rilatojn kun knaboj malpli aĝaj ol dek ses. La Rekta Lineo kondukis la skandalon al la tereno de ĉasado de sorĉistinoj.<br />Sepdek kvin homoj ĉeestis en la oficejoj de ''Gay Community News'' kelkajn tagojn post la arestoj al urĝa kunveno kunvokita de la B/BC. Asistanta prokuroro, Thomas Dwyer, konsentis kunveni kun tri membroj de la B/BC por diskuti la postulojn de la grupo, inkluzive la rezignon de Garrett Byrne kaj la finon de la Rekta Lineo. Sed la prokuroro rifuzis ambaŭ, do la 15-an de decembro 1977 trideko da homoj manifestaciis en City Hall Plaza kaj poste defilis direkte al la prokurorejo kaj frontis al la asistanta prokuroro Dwyer, sed Byrne denove rifuzis meti finon al la rekta lineo. Finfine, la B/BC denuncis la aferon ĉe la justico. Scianta, ke la tribunalo estus malhelpinta tion al ĝi, la prokurorejo anoncis, ke ĝi libervole ĉesigas la Rektan Lineon, igante la aferon malgrava.<br />Neniu el la akuzitoj en la afero estis malliberigita. Garrett Byrne estis venkita en 1978 de asistanta prokuroro nomita Newman Flanagan. Byrne supozis, ke la plimulto de la akuzitoj akceptos interkonsenton kun la prokuroro por eviti malfavoran atentigon kaj malliberigon, sed je lia surprizo la vasta plimulto volis juĝon, kaj ĉiuj tiuj juĝoj streĉus la rimedojn de la graflando. Nur unu kazo fakte venis al juĝo: D-ro Donald Allen estis kulpigita pri kvar akuzoj midzi unu dekkvinjaran viran prostituiton. Kvankam li estis fine deklarita kulpa, la juĝisto kondamnis lin al nur kvin jaroj da libereco sub kondiĉoj —iu signalo por la aliaj akuzitoj, kies plej multaj decidiĝis al interkonsento kun la prokuroro kaj ricevis facilan liberecon sub kondiĉoj.<br />Kvankam multaj ja volis, ke la seksa skandalo de Bostono senbrue malaperus, ĝi estas ne sen heredaĵoj. Dum efektiviĝis leĝaj esploroj rilate al la leĝoj pri la aĝo de konsento, la subkomitato de la B/BC sponsoris tion, kio fine estis la unua kunsido de NAMBLA la 2an de decembro 1978. La seksa skandalo ankaŭ evidentigis la dividon ene de la geja komunumo. Tiuj, kiuj celis «akcepteblecon» kontraŭstaros kiun ajn aktivaĵon, kiu ŝajnas aprobi la seksajn rilatojn inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj.}}</ref><ref>Cohen, Art. «The Boston-Boise Affair, 1977-78». ''Gay and Lesbian Review Worldwide'', Vol. X, n-ro 2, marto-aprilo 2003.</ref><ref>O'Carrol, Tom. ''Pedophilia: The Radical Case'', [http://www.ipce.info/host/radicase/ch_13_notes.htm#9 notoj en la ĉapitro 13]. Londono: Peter Owen, 1980.</ref>.
 
La celo de la membroj de NAMBLA estis ataki la sociajn kaj leĝajn malpermesojn kontraŭ la konsentaj seksrilatoj inter plenaĝuloj kaj puberaj aŭ adoleskantaj knaboj. La organizaĵo baziĝis sur liberecana argumento: la leĝoj pri la aĝo de konsento estas nenecesa, puna interveno de la registaro en la vivo de ĝiaj civitanoj<ref name="glbtq"/>.
 
Ĉe la komenco, NAMBLA gajnis konsiderindan subtenon fare de la maldekstraj gejaj grupoj kaj en 1984 iĝis la unua geja organizaĵo en Usono aliĝinta al la [[Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj]] (ILGA)<ref group="noto">En iu deklaracio de NAMBLA de 1994, la delegitoj de NAMBLA en ILGA helpis por redakti ties konstitucion kaj oficialajn poziciojn pri la seksaj rajtoj de la gejunuloj. En 1985 ILGA adoptis pozicion pri «Aĝo de Konsento/Pedofilio/Infanaj Rajtoj», kiu instigas la organizaĵojn konsistigantajn la kolektivon «fari premon sur iliajn registarojn por forigi la leĝojn pri aĝo de konsento». En 1986 ILGA adoptis plian pozicion, kiu diras, ke la asocio «subten[as] la rajton de la gejunuloj je seksa kaj socia memdispono». En 1988 ILGA deklaris, ke ĝi «agnosk[as], ke la nunaj leĝoj pri aĝo de konsento de samseksaj personoj ofte utilas por subpremi kaj ne por protekti ilin». En alia pozicio, adoptita en 1990, ILGA «subten[as] la rajton de ĉiu individuo, senkonsidere de sia aĝo, esplori kaj elvolvi sian seksecon».</ref><ref name="Replies"/><ref name="george">Haggerty, George. [http://books.google.com/books?id=L9Mj7oHEwVoC&pg=PA628&lpg=PA628&dq=chicken+hawk+Adi+Sideman&source=bl&ots=cbuu_94M_m&sig=7kCP_UPaaidtgIdRk6QvniMuu00&hl=en&ei=U-aTTPn_CYvUtQP_x9DkCQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=8&ved=0CCoQ6AEwBzgK#v=onepage&q=chicken%20hawk%20Adi%20Sideman&f=false ''Gay histories and cultures: an encyclopedia''], Taylor & Francis.</ref><ref name="Replies">Radow, Roy. «[http://www.qrd.org/qrd/orgs/NAMBLA/nambla.replies.to.ilga.secretariat NAMBLA Replies to ILGA Secretariat]», NAMBLA, 1994-01-28.</ref>. La egaligo de la aĝo de konsento estis tiamtiutempe ĉefa parto de la gejrajta batalo en Britio kaj aliaj landoj.<ref name="glbtq"/> Kelkaj liberecanoj, kiaj la verkistinoj kaj feministaj gvidantoj Pat Califia, Kate Millett kaj Gayle Rubin, aliĝis al tiu afero<ref name="glbtq"/>. Tamen, aliaj gvidantoj de la feminismafeminista movado, kiu naskigis la seksan revolucion kaj la lesban movadon rigardis la intergeneraciajn rilatojn kun adoleskantoj kiel instituciigitan problemon kreitakreitan de la patriarkaj strukturoj de la socio<ref>Thorstad, David (February 1990), "Man/Boy Love and the American Gay Movement", ''Journal of Homosexuality'', (Routledge), Vol. 20, n-roj 1-2, pp, 251–274.</ref>. La opono al NAMBLA iĝis evidenta en la konferenco, kiu organizis la unuan gejan marŝon en Vaŝingtono, en 1979<ref group="noto">Krom krei plurajn laborkomitatojn, la konferenco devis redakti la politikan dokumenton de la manifestacio («la kvin punktojn»). Komence oni aprobis la proponon de la komitato de junaj samseksemuloj (Gay Youth Caucus), kiu petis «Plenajn rajtojn por la junaj samseksemuloj, inkluzive la revizion de la leĝoj pri aĝo de konsento». Tamen, dum la kunveno de la Nacia Kunordiga Komitato, iu grupo de lesbaninoj minacis ne partopreni en la marŝo, krom se oni adoptas anstataŭan formulon. La propono, lanĉita de iu lesbanino kaj fine aprobita de la plimulto el la delegitoj, estis: «Protekti la junajn gejojn kaj lesbaninojn kontraŭ ĉiu ajn leĝo, kiu celas diskriminacii, subpremi aŭ persekuti ilin, en la lernejo aŭ en la socia kaj profesia medioj».</ref><ref>Thorstad, David. «Man/Boy Love and the American Gay Movement», ''Journal of Homosexuality'', n-ro 20 (1990), pp. 251-274.</ref>. En 1980, iu grupo nomita Lesba Grupo – Komitato por la Marŝo de la Geja kaj Lesba Fiero (Lesbian Caucus – Lesbian & Gay Pride March Committee) disdonis flugfoliojn, kiuj instigisinstigas la virinojn ne partopreni en la jara geja marŝo de Nov-Jorko pro iu supozata dominado de NAMBLA kaj de ties simpatiantoj super ĝia organiza komitato. La sekvansekvantan jaron, post la minaco de kelkaj lesbaninoj formi pikedojn, la geja grupo de la Universitato de Cornell, ''Gay People at Cornell'' (Gay PAC), nuligis la inviton, kiun ĝi faris al [[David Thorstad]], fondinta membro de NAMBLA, por esti la ceremoniestro de la Geja Festivalo de Majo. Dum la sekvajsekvantaj jaroj, pli kaj pli da gejrajtaj organizaĵoj klopodis malhelpi al NAMBLA partopreni en la paradoj de la geja fiero. IujKelkaj analizistoj kaj la aktivuloj mem rigardas tiantiun sintenon, kiu daŭras ĝis nun, kiel malobservon de la rajto al parollibereco agnoskita de la [[Unua Amendo al la Usona Konstitucio]] kaj kiel specon de kultura hegemonio, kiu igisigas la gejajn grupojn frontikontraŭstari unuj la aliajn<ref>Brower, Lisa C. Bower; Goldberg, David T. Between law and culture: relocating legal studies''. University of Minnesota Press, 2001, pp. 288-305.</ref>.
 
La murdo de la gejrajta gvidanto [[Harvey Milk]], la kreskanta influo de la Morala Plimulto dum la prezidantado de [[Ronald Reagan]] kaj la ege malfavoraj politikaj sekvoj de la unuaj jaroj de la [[aidoso]]-epidemio konvinkis multajn gejajn gvindantoj alpor rezigno priforlasi la ideoideon de pli inkluziva politiko<ref name="glbtq"/>. En tiel malamika etoso por la samseksemuloj ĝenerale, la gejaj gvidantoj retiris sian subtenon al la grupoj rigardataj ĉe la marĝeno de la geja komunumo, inter ili NAMBLA, kaj elektis pozicion pli proksiman al la ĉefa fluo<ref name="glbtq"/><ref group="noto">La asocioj por la defendo de la samseksemuloj donis kiel motivon por ilia opono al NAMBLA la ĝeneraligitan socian malaprobon al pedofilio. Tiuj grupoj malasociis sian batalon por la seksa liberiĝo disde tiu de la pedofiloj kaj asertis, ke la diskurso de NAMBLA estis nur alibio por la «veraj aktivaĵoj» de ĝiaj membroj. Pat Califia, elstara figuro de la movado por la seksa liberiĝo en la 1970aj jaroj, asertis ke la malaprobo de NAMBLA fare de aliaj samseksemaj organizaĵoj okazis precipe pro politikaj motivoj. Siaopinie, la grandaj gejaj organizaĵoj malaprobis la pedofilojn nur kiam la oponantoj al la rajtoj de la samseksemuloj komencis uzi ilin por asimili ĉiujn gejojn al la misuzantoj de infanoj. La deklaroj de Steve Endean, geja aktivulo kontraŭa al NAMBLA, estis en la senco de tiu teorio kiam li diris: «NAMBLA nur rompas la movadon. Se oni rilatigas la postulojn de la knabamantoj al la rajtoj de la samseksemuloj, tiuj ĉi neniam havos rajtojn». Edmund White, verkisto kaj geja aktivulo, faris la saman rimarkon en sia libro ''States of Desire'': «Temas pri egoismo. Nia movado ne povas resti ligita kun tiu de la knabamantoj. Ni ne volas scii kiu pravas: tio estas nur afero pri politika realismo».</ref>. Meze de la 1980aj jaroj, NAMBLA estis preskaŭ sola en siaj pozicioj kaj troviĝis politike izoligita<ref name="glbtq">Johnson, Matthew. "[http://www.glbtq.com/social-sciences/nambla.html NAMBLA]", glbtq.com, 2004. Alirita la 1an de oktobro</ref>.
 
=== Aliaj landoj ===
En aliaj eŭropaj landoj aperis malgrandaj grupoj, kiaj la Svisa Grupo de Laboro pri Pedofilio (Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, SAP), la Pedofilia Laborgupo (Paedofilia Arbeitsgruppen, PAG) en Svedio aŭ la Norvega Pefofilia Grupo (Norwegian Pedophile Group, NAFP), kiu eĉ apartenis al la federacio de naciaj samseksemaj asocioj kaj post ĝia elpelo fariĝis subtera<ref>Santiago, Pablo, c.v., p. 389.</ref>. Tiuj ĉi grupoj, kvankam farasfarighas publiconreklamon unuj la aliajn en siaj publikaĵoj, estas tamen malmultnombraj, malmulte influhavaj kaj precipe malmulte kunordigitaj, malgraŭspite kelkajkelkajn klopodojklopodojn por grupiĝo, kelkfoje naciskale.
 
== Retroiro ==
Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (fremda al la kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj en Usono) komencis retroiri pro drasta moralŝanĝo rilate al pedofilio<ref name="Anne-Claude"/>. Fakuloj kiaj Frits Bernard kaj Bruce Rind kvailifis «histeria» la kolektivan sintenon al pedofilio, kiu fontisestiĝis en ĉi tiu jardeko<ref name="stani"/><ref name="rind"/>.
 
Sed estis la 1990aj jaroj, ke signis veran sintenŝanĝon en Eŭropo<ref name="Anne-Claude">Ambroise-Rendu, Anne-Claude. [http://www.histoiredesmedias.com/Un-siecle-de-pedophilie-dans-la.html "Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)"] (arkivo). ''Le Temps des médias'', n-ro 1, 2003.</ref>. La elpelo de la pedofiliaj organizaĵoj el la [[Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj]] (ILGA) en 1994 lasis la movadon politike izolita. La populariĝo de interreto havigis al la movado novajn esprimkanalojn kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo, sed ĝi malfermis samtempe novajn vojojn por persekutado.
 
En 1996 la 'afero Dutroux', okazinta en Belgio, kiu havis grandan internacian resonon kaj konsiderindan influon sur la publika opinio rilate al pedofilio, malfermis la vojon al tio, kion kelkaj aŭtoroj kvalifas «morala paniko»<ref name="protection">[http://www.yapaka.be/sites/yapaka.be/files/livre/59_paniquemorale-machielsniget-web_0.pdf Christine Machiels kaj David Niguet, ''Protection de l'enfance et paniques morales''] {{pdf}}</ref><ref name="Andre">André, Serge, ''La Signification de la pédophilie'' (1999)], en la retejo Oedipe.org</ref>, nutrita de la amaskomunikiloj<ref name="Santiago"/>.
8 119

redaktoj