Pedofilia movado: Malsamoj inter versioj

8 bitokojn forigis ,  antaŭ 6 jaroj
sen resumo de redaktoj
Neniu resumo de redakto
Neniu resumo de redakto
[[Dosiero:John Henry Mackay.gif|eta|[[John Henry Mackay]], antaŭulo de la pedofilia aktivismo.]]
 
Ekzistas precedentoj de la pedofilia aktivismo ĉe la germana skotdevena verkisto [[John Henry Mackay]]<ref>Kennedy, Hubert C. ''Anarchist of love: the secret life of John Henry Mackay''. Nov-Jorko: NAMBLA, 1996.</ref>. Mackay, kiu agnoskis sian pedofilion, entreprenis kampanjon sub la pseŭdonimo Sagitta, por ke oni permesu la pederastiajn rilatojn<ref>Santiago, Pablo. «Personajes históricos sospechosos de pedofilia». En: ''Alicia en el lado oscuro''. Madrido: Imagine. 2004, pp. 135-136.</ref>. Lia plano estis publikigi plurajn librojn en diversaj stiloj, sed lia projekto fiaskis post kiam siaj verkoj estis konfiskitaj kaj sia eldonisto denuncita, kvankam tiu ĉi neniam rivelis kiu kaŝiĝis malantaŭ la pseŭdonimo Sagitta. Post juĝo la libroj estis deklaritaj obscenaj en 1909 kaj ĝia eldonisto monpunita. Sed Mackay tamen daŭrigis sian kampanjon kaj en 1913 publikigis novajn verkojn kun la sama celo. La plej elstara el ĉi tiu serio estas la membiografia romano ''Fenny Skaller''<ref>Mackay, John Henry. ''Fenny Skaller''. Amsterdamo: Southernwood Press, 1988. ISBN 90-72450-02-7.</ref>. En 1926 li publikigis ''Der Puppenjunge''<ref>Mackay, John Henry. ''Der Puppenjunge''. Hamburgo: Männerschwarm. ISBN 3-86149-069-2</ref>, romano pri prostituitaj infanoj en Berlino. En la [[Vajmara Respubliko]] oni povis vendi liajn librojn, sed post kiam la naziistoj atingis la povon ili estis malpermesitaj. Nur en 1979 oni eksciis, ke malantaŭ Sagitta kaŝiĝis ĉi tiu aŭtoro.
 
Alia precedento de la movado troveblas ĉe la franca verkisto [[André Gide]], kiu inter 1911 kaj 1920 publikigis, en anonima privata eldono, sian eseon ''[[Corydon]]'', en kiu li analizisanalizas aspektojn, kielkiaj la ama kulturo de la amo aŭ la maniero, kiel homoerotismo estis traktata laŭlonge de la historio, proponante la ekziston de «normala pederastio», t.e. nek patologia nek krima, prenante kiel referencon la grekromian mondon, speciale Antikvan Grekion. La unua kompleta eldono en la franca, jam kun la nomo de la aŭtoro, aperis en 1924<ref>Ahlstedt, Eva. ''André Gide et le débat sur l'homosexualité''. Göteborg: Acta universitatis Gothoburgensis, 1994. ISBN 9173462721.</ref>. Gide mem opiniis ''Corydon'' sia plej grava libro.
 
== Unuaj asocioj (1940–1969)==
En 1940, la psikologo kaj seksologo nederlanda Frits Bernard kontaktiĝis kun la advokato Jacob A. Schorer, prezidanto de la nederlanda branĉo de la germana Humana Scienca Komitato (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK), la unua organizaĵo defende de la samseksemuloj kaj transseksuloj, kaj pere de li kun la advokato Benno Premsela, ankaŭ konata kiel la unua seksologo de Nederlando. Bernard sciis, ke la WhK, kune kun ĝia internacia organizaĵo, la [[Institut für Sexualwissenschaft|Instituto pri Seksologio]] (Institut für Sexualwissenschaft), estis publikigintapublikigis artikolojn pri la pederastiaj rilatoj antaŭĝis 1933<ref name="sta">Brongersma, Edward. ''Schutzalter 12 Jahre?: Sex mit Kindern in der niederländischen Gesetzgebung''. En: Leopardi, Angelo. ''Der pädosexuelle Komplex''. Frankfurto: Foerster Verlag, 1988, p. 212. ISBN 3-922257-66-6.</ref>. Post la militdeklaro de la aliancanoj al la [[Nazia Germanio]] kaj ties venko dum la unua fazo de la milito en Eŭropo, la kampanjoj por legitimi pedofilion estis malpermesitaj kaj ĉia banaligo pri la temo forte punata tial, ĉarke la artikolo 176 de ''la «Verordnungsblatt''» n-ro 81 de la germana leĝaro, koncernerilate al la pederastajnpederastiaj rilatojnrilatoj, devis esti inkludita en la nederlandan leĝaron laŭ la ordono de [[Adolf Hitler]]. La Instituto pri Seksologio estis laŭlitere detruita post la veno de la [[nacisocialismo]] al la registaro de Germanio en 1933 kaj ĝiaj membroj Arent von Santhorst kaj Niek Engelschman (Bob Angelo) estis detruintajdetruis ĉiujn dokumentojn de la nederlanda sidejo por malebligi la enketojn de la [[nazio]]j.
 
En la 1950aj jaroj, elde la restoj de la nederlanda branĉo de la WhK, Frits Bernard kaj aliaj fondis en [[Hago]] la asocion ''Enklave Kring''<ref group="noto">La nomo ''Enklave'' (Enklavo) estis elektita por elvoki la sociologian situacion de la pedofiloj en la okcidentaj socioj.</ref>, dediĉita al la scienca pristudo de la pedofilio. Rigardata kiel la unua organizaĵo de la pedofilia aktivismo, la grupo instaliĝis pli poste en Roterdamo<ref>Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. ''Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives''. Nov-Jorko/Londono: Haworth Press, 1991. ISBN 978-0-918393-78-4.</ref><ref>''Dares To Speak: Historical and Contemporary Perspective on Boy-Love''. Norfolk: The Gay Men's Press, 1997, pp. 34-39.</ref>. Ĝiaj celoj estis «rompi la antaŭjuĝojn pri la aferoj rilataj al la erotikaj kontaktoj kaj rilatoj inter neplenkreskuloj kaj plenkreskuloj (...), havigi informon kaj konsiladon (...) [kaj] komenci programon de rekta asistado [por antaŭeniri] al revizio de la kriminala kodo»<ref name="stani">Bernard, Frits. «The Dutch Paedophile Emancipation Movement». ''Paidika: The Journal of Paedophilia'', Vol. 1, n-ro 2, 1987, pp. 35-45.</ref>. En 1958 Bernard kreis samnoman eldonejon por diskonigi la ideojn de la asocio. Kreita kun la celo fariĝi internacia organizaĵo, ''Enklave Kring'' obtenis subtenon en okcidenta Eŭropo, Nov-Jorko, Japanio kaj [[Honkongo]], lokoj kie Bernard mem konferenciis kelkfoje. Rezulte de ĝiaj klopodoj, la asocio ricevis pozitivanfavoran respondon pri la pedofilia aktivismo fare de diversaj sendependaj periodaĵoj, kiaj la nederlanda ''Vriendschap'' (eldonita ekde 1859), la germana ''Der Weg zu Freundschaft und Toleranz'', la dana ''Amigo'' kaj la nederlanda ''Verstandig Ouderschap'' en la 1960aj jaroj. NVSH, avangardo de la movado por la seksa liberiĝo, havis tiutempe, laŭ Bernard, tre kritikan sintenon rilate al pedofilio<ref name="stani"/>.
 
Fronte al la malmultaj pristudojstudaĵoj pri la pedofilia fenomeno kaj kun la deziro kontraŭstari la socian infamiadon, Frits Bernard kaj Edward Brongersma verkis, de 1959 ĝis 1964, plurajn artikolojn prezentantaj pedofilion el favora vidpunkto, kiuj aperos en ''Vriendschap'', la revuo de la Centro de Kulturo kaj Libertempo (Cultuur en Ontspanningscentrum, COC; nun ''[[COC Nederland]]'')<ref>[http://www.coc.nl/dopage.pl?thema=any&pagina=home COC Nederland]. Oficiala retejo. (angle, france kaj nederlande).</ref>, asocio defende de la samseksemuloj, kiun ili apartenis, sed ili ne atingis la kreon de interna laborgrupo.
 
Inter 1966 kaj 1969 Frits Bernard restis okupitaokupata pri aliaj projektoj kaj la aktivaĵoj de ''Enklave Kring'' reduktiĝis. DisvolviĝoLa disvolviĝo de dua fazo en la pedofilia aktivismo okazos nur ekde 1970<ref name="stani"/>.
 
== Dumtempa antaŭeniro (1970–1981) ==
8 119

redaktoj