Pedofilia movado: Malsamoj inter versioj

154 bitokojn aldonis ,  antaŭ 6 jaroj
sen resumo de redaktoj
Centrita sur senmitiga akademia debato, la movado naskiĝis en [[Nederlando]] dum la jardeko de la 1950aj jaroj per la aktivado de la psikologo [[Frits Bernard]] kaj de la senatano kaj juristo [[Edward Brongersma]]. Ĝi baldaŭ rezultigis la kreon de multaj asocioj defende de pedofilio en multaj landoj. En la 1970aj jaroj, en la kunteksto de la seksa revolucio, la movado spertis dumtempan antaŭeniron al ties celoj en okcidenta Eŭropo, ĉefe en Nederlando, sed ĝi komencis retroiri de post la 1980aj jaroj.
 
La [[publika opinio]] montradismontris fortan malaprobon al la pedofilia movado kaj ties socia kaj politika disvolviĝo restis tre limigita. Nuntempe, la plimulto de la naciaj registaroj aliĝas al la protokoloj de [[Unuiĝintaj Nacioj]] por difini la leĝojn pri aĝo de konsento<ref name="onnu">[http://www2.ohchr.org/english/law/convention.htm Convention on Consent to Marriage, Minimum Age for Marriage and Registration of Marriages]. Alta Komisariato de Unuiĝintaj Nacioj pri Homaj Rajtoj.</ref>, kvankam tiuj ĉi varias laŭ landoj. Siaflanke, la instituciigita medicina komunumo oficiale rigardas pedofilion, kiel mensan aŭ kondutan perturbon kaj vaste malkonsentas kun la asertoj de la pedofiliaj aktivuloj pri la eblo de seksaj rilatoj nemalutilaj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj<ref name="deyoung"/><ref name="dallam">Dallam, Stephanie. «[http://www.leadershipcouncil.org/1/res/dallam/5.html Science or Propaganda? An examination of Rind, Tromovitch & Bauserman]». ''Journal of Child Sexual Abuse'', Vol. 9, n-roj 3/4 (2002), pp. 109-134.</ref>.
 
== Difino de pedofilio ==
Fontoj: Radow, Roy. «[http://www.qrd.org/qrd/orgs/NAMBLA/nambla.replies.to.ilga.secretariat NAMBLA Replies to ILGA Secretariat]». NAMBLA, 1994-01-28.</ref><ref name="Sandfort">Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. ''Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives''. Londono/Nov-Jorko: Haworth Press, 1991, pp. 275-295. ISBN 978-0-918393-78-4.</ref>. Sur tiu ĉi esenca distingo de konceptoj baziĝas ĉiuj postuloj de la pedofilia aktivismo.
 
La [[Danish Pedophile Association|Dana Pedofilia Asocio]] (DPA), unu el la plej rimarkindaj asocioj de la pedofilia movado, fondita en Danio en 1984, sintezis en 11 punktojn la distingon inter infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj defendata de la pedofiliaj aktivuloj<ref name="DPA">[http://danpedo.sexualpolitik.se/english/ Two differents worlds] [La retejo de la DPA ne plu estas alirebla]. Dana Pedofilia Asocio.</ref><ref>«[https://www.ipce.info/ipceweb/Statements/dos_mundos_distintos.htm Dos mundos distintos]» (hispane). Ipce.</ref>:
 
{| class=wikitable style="width:800px"
! Infana seksa misuzo !! Pedofilio, eventuale kun seksa kontakto (eventuale)
|-
|
Komence de la 1970aj jaroj, la plimulto de la artikoloj defende de pedofilio, plejparte klopodantaj difini la influon kurta- kaj longa-tempa de la seksaj kontaktoj inter plenkreskuloj kaj infanoj sur ĉi-lastaj, estis verkitaj en Nederlando, el teoriaj kaj praktikaj perspektivoj, fare de Frits Bernard, Edward Brongersma, Frans Gieles kaj Theo Sandfort. La datumoj uzitaj de ĉi tiuj esploristoj devenis el rekta analizado de pedofiloj kaj junaj plenkreskuloj, kiuj havis seksajn rilatojn kun plenkreskuloj dum ilia infaneco aŭ adoleskanteco.
 
Kontinuece kun la vojoj malfermitaj de Frits Bernard en la 1950aj jaroj, la pedofilia aktivismo tendencas koincidi kun pli ĝenerala studado pri la sekseco, la familio kaj la infanoj. La sintenoj de NVHS ŝanĝiĝis pro la socia evoluo kaj pro la radikaliĝo de kelkaj politikaj kaj intelektulaj diskursoj kaj kreiĝis, impulsita precipe de Frits Bernard kaj Edward Brongersma, la Fondaĵo Grupo de Studo pri Pedofilio (Stiching Studiegroep Pedofilie, SSP), specifa grupo de la asocio, komponita de infanaj fakuloj, psikiatroj kaj advokatoj, kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers kaj Peter van Eetenla, kiu plenumas gravan informan laboron. La grupo aranĝis semajnajn kunvenojn kaj kolektadiskolektis informojn pri pedofilio, kiuj estis arkivataj en iu centro de dokumentado en Hasselt.
 
En 1972, la SSP publikigis la libron ''Sex met kinderen'' («Sekso kun infanoj»)<ref>Bernard, Frits; Brongersma, Edward; Sengers, Wijnand; Van Eeten, Peter; Haagsma, Ids. ''Sex met kinderen'' (nederlande). Hago: NVSH, 1972</ref>, verkita de Frits Bernard kunlabore kun Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten kaj Ids Haagsma. La verko, priskribanta la historion de ''Enklave Kring'' kaj de la internacia esplorado pri la pederastiaj rilatoj, parte stimulita de ''Enklave Kring'' kaj parte sendependa, malfermis en Nederlando la debaton pri pedofilio<ref>«[http://www.ipce.info/ipceweb/Library/dutch_movement_text.htm The Dutch Paedophile Emancipation Movement]». ''Paidika: The Journal of Paedophilia'', Vol. 1, n-ro 2 (aŭtuno 1987), pp. 35-45.</ref> kaj preparis la fundamentojn por la pedofilia aktivista movado de la 1970aj jaroj en okcidenta Eŭropo<ref group="noto">Kune kun aliaj fontoj pri la influo de ''Sex met kinderen'', vidu Edward Brongersma (1988, c.v.) kaj la [http://www.ipce.info/ipceweb/Library/baurmann_sum.htm kriminologian pristudon] de Michael C. Baurmann (1983), publikigita de la Oficejo de la Germana Federala Kriminala Polico.</ref><ref name="sta"/>.
De post 1968 la defendo de pedofilio iĝis tre polemika ene de la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj de la maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo ''Vive le Révolution'', gvidita de Roland Castro, okazis parte pro la internaj debatoj pri la temo. En la sama epoko, la redakcio de la revuo ''Politique-Hebdo'' malakceptis, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties «porpedofiliaj sintenoj». ''Tankonalasanté'', kritika revuo de la medicina institucio, ĉesis aperi post, kiam iu sektoro favora al pedofilio provis uzi ĝin kiel vektoron de siaj ideoj.
 
La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kiu ebligis al verkistoj, kiaj [[Henry de Montherlant]] kaj André Gide senĝene agnoski ilian preferon al la neplenkreskuloj, aŭ kiaj [[Roger Peyrefitte]] atingi bruan sukceson<ref name="Anne-Claude"/><ref>Ambroise-Rendu, Anne-Claude, 1988</ref>, ankaŭ ebligis aliajn, kiaj [[Tony Duvert]] kaj [[Gabriel Matzneff]], defendi ekde la fino de la 1960aj jaroj senvualajn diskursojn favoraj al pedofilio. Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, ''Récidive'', kaj en 1973 gajnis la [[Premio Médicis|Premion Mediĉoj]], senvuale deklaros sin pedofilo. En 1974 li publikigis ''[[Le Bon Sexe illustré]]'', eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke «oni devas agnosku al la neplenaĝuloj, kaj infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori». En 1975 li ĝisfunde elvolvis siajn ideojn en nova eseo, ''[[L’Enfant au masculin]]'' («La infano virsekse»), en kiu li asertas, ke li havis ses-jarajn seksajn kunulojn. Matzneff, kiu abunde paroladisparolis en siaj libroj pri sia prefero al la geadoleskantoj, sen esti atakita de la amaskomunikiloj kaj samtempe kunlaborante en ĵurnaloj, kiaj ''Le Monde'', publikigis la saman jaron ''[[Les Moins de seize ans]]'' («La malpli-ol-16-jaruloj»), verketo en kiu li ekzaltas pederastion. La filozofo [[René Schérer]], profesoro en la Eksperimenta Universitata Centro de Vincennes, publikigis ankoraŭ en 1974 ''[[Émile perverti]]'' («La perversia Emilio»), eseo en kiu li kontestas, ke la seksaj rilatoj estas malutilaj por la infanoj kaj bedaŭras, ke la nuntempa edukado malakceptas kaj ekskludas la «pederastiajn rilatojn inter instruistoj kaj lernantoj»<ref>Schérer, René. ''Émile perverti''. Laurence Viallet-Éditions du Rocher: Paris, 2006, pp.&nbsp;145–146.</ref>. Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktos en 1976 unu numeron de la revuo ''Recherches'' pri infaneco kaj edukado, kun la subteno, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signos la apogeon de tiu ĉi intelektula diskurso pri pedofilio kaj hebefilio<ref>Droit, Roger-Pol, 2001.</ref>. Tiaj verkoj estis ĝenerale subtenataj de eldonistoj, kiuj aliĝas prefere al vasta revolucia perspektivo, ol al la defendo de iu speciala seksprefero. Ili evidentigis, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de kontestado de la socio kaj estis depostulataj, super ĉio, en nomo de la libereco de esprimo<ref name="Anne-Claude"/>.
 
En tiu tempo, la diskursoj favoraj al la seksa liberiĝo de la infanoj faris sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj, kiaj la [[kontraŭpsikiatrio]] kaj la samseksema aktivismo. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala [[socialismo]], kiaj la Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado<ref group="noto">La Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado publikigis en 1978 broŝuron titolitan «Homosexualité et Pédophilie» («Samseksemo kaj Pedofilio»), kiu lasis ĉirkaŭ 15 paĝojn al la pedofiloj por ke ili eksponu siajn postulojn (FRED, 1978).</ref> kaj aliaj organizaĵoj pli gravaj, kiaj la [[Ligo Komunista Revoluciista]]<ref>Choub. «La petite différence et sa grande conséquence» (france). ''L'Étincelle'', LCR, n-ro 114 (februaro 1981).</ref>, subtenis la pedofilian liberiĝon<ref>Guillebaud, Jean-Claude. ''La tyrannie du plaisir''. Parizo: Seuil, 1998, p. 22-25.</ref>. La defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperis kiel defio al la malpermesoj<ref group="noto">En 1975 [[Daniel Cohn-Bendit]] publikigis la libron ''Le Grand Bazar'', kies ĉapitro «Little big men» elvokas liajn spertojn kiel edukisto en «alternativa» infanĝardeno en Frankfurto. Kelkaj fragmentoj de la verko temis pri la seksa vekiĝo ĉe la infanoj 1 ĝis 6-jaraĝaj kaj atestas pri ambiguaj fizikaj spertoj, kiujn la aŭtoro mem havis kun ili. Ĉi-rilate li skribas: «Plurfoje okazis al mi, ke kelkaj infanoj malfermis mian kacujon kaj ektiklis min. Mi reagis malsame laŭ la cirkonstancoj, sed ilia deziro signifis problemon. Mi demandis al ili: «Kial do vi ne ludas inter vi, kial vi elektis al mi anstataŭ aliajn infanojn?». Sed se ili insistis, mi karesis ilin malgraŭ ĉio». Kaj ankaŭ: «Mi havis la bezonon esti senkondiĉe akceptata de ili. Mi volis, ke la infanoj min deziru kaj faris ĉion eblan, por ke ili dependu de mi» (''Le Grand Bazar''. Parizo: Belfond, 1975). Cohn-Bendit ankaŭ parolos provoke pri siaj spertoj kun infanoj en la literatura televidprogramo ''Apostrophes'', direktita de Bernard Pivot, koncerna al la 23-a de aprilo 1982. Dum tiu ĉi [http://rutube.ru/tracks/1999696.html elsendaĵo], titolita «Quelles valeurs pour demain?» («Kiajn valorojn por morgaŭ?»), en kiu li prezentis la libron de Ingolf Diener kaj Eckard Supp ''Ils vivent autrement'' (Stock, 1982), li interalie deklaris: «Mi alvenas je la naŭa matene por renkontiĝi kun miaj ok knaboj 16- ĝis 2-monataj. Mi purigas sian pugon, mi faras al ili… tiklojn, ili faras al mi tiklojn, ni karesas unuj la aliajn (…). La sekseco de infano estas tute superba (…). Kiam knabino 5-jara komencas senvestiĝi, tio estas belega! Tio estas belega ĉar temas pri ludo tute erotikomania»</ref>. De la [[Fronto Samseksema de Revoluciista Agado]], kreita en 1971, aŭ la revuo ''[[Le Gai Pied]]'', lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiaj [[Michel Foucault]], kiu denuncas la seksan apartigon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel «novan reĝimon de kontrolo de la sekseco», ĉiuj postulas la agnoskon de la «periferiaj seksecoj»<ref name="rendu">Ambroise-Rendu, Anne-Claude. «[http://www.revue-medias.com/La-pedophilie-entre-les-lignes,178.html La pédophilie entre les lignes]». ''Médias'', n-ro 178</ref>. Kelkaj amaskomunikiloj, kiaj la maldekstraj ĵurnaloj ''[[Le Monde]]'' kaj ''[[Libération]]''<ref>«[http://www.bafweb.com/Lib19790126.html Jacques Dugué s'explique]». ''Libération'', 1979-01-21/22. Bureau audiovisuel francophone.</ref><ref>Chalandon, Sorj. «[http://www.liberation.fr/evenement/0101365058-libe-en-echo-d-un-vertige-commun "Libé" en écho d'un vertige commun]». ''Libération'', 2001-02-23.</ref>, kontribuis al la disvastigo de tiaj ideoj per la publikigo de peticioj pri la temo, nefermitaj leteroj kaj intervjuoj kun pedofiloj, kiuj rakontas sian sperton<ref group="noto">En januaro 1979, Jacques Dugué, iu pedofilo akuzita pri «seksa misuzo» kaj «pedofilia fisvatado», publikigis dum du tagoj, en ''Libération'', liberan tribunon en kiu li defendas pedofilion kaj petas, ke «oni ĉesu persekuti tiujn, kiuj amas la infanojn, eĉ se ili amas ilin per ilia korpo». En la juĝo kontraŭ Dugué, René Schérer kaj Gabriel Matzneff atestis favore al li. En la sama jaro, ''Libération'' publikigis intervjuon kun Tony Duvert, fare de Guy Hocquenghem, en kiu la verkisto reasertis sian pedofilion kaj defendis la rajton de la infanoj al seksa libereco. La 20an de junio 1981, ''Libération'' publikigis artikolon titolitan «Câlins enfantins», indulgeme prezentantan la ateston de iu pedofilo pri siaj seksaj rilatoj kun 5-jara knabino.</ref><ref>«L'Archange aux pieds nus», intervjuo de Gabriel Matzneff. ''Le Gai Pied'', 1979-01-01.</ref><ref>«Non à l'enfant poupée», intervjuo fare de Guy Hocquenghem kaj Marc Voline. ''Libération'', 1979-04-10.</ref>.
==== Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento ====
{{ĉefartikolo|Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento}}
Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutadis iun reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj postulas la malkrimigon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej rimarkinda, publikigita en la ĵurnalo ''Le Monde'' la 26an de januaro 1977 kaj reproduktita de ''Libération'', titoliĝis ''Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne neplenaĝulojn'', kaj estis verkita subtene al tri francaj civitanoj, kiuj aperis antaŭ la Tribunalo de Versailles sub akuzoj pri «senperfortaj atencoj al la pudoro sur neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj» kaj esti fotintaj iliajn minoraĝajn partnerojn. Tri el ili restis en preventa aresto ekde 1973, fakto kiun la letero kvalifas «skandala». La teksto emfazas, ke la infanoj suferis «eĉ ne la plej etan perforton», substrekas ke la rilatoj estis «konsentaj» kaj asertas, ke «ekzistas evidenta misproporcio, de unu flanko, inter la klasifo kiel «krimo», kiu tiel pravigas ekscesan rigoron kaj la naturo de la imputitaj faktoj; kaj de alia flanko, inter la malaktualiĝinta karaktero de la leĝoj kaj la ĉiutaga realo de iu socio, kiu tendencas agnoski ĉe la infanoj kaj adoleskantoj la ekziston de iu seksa vivo» <ref>[http://www.ipce.info/ipceweb/Library/00aug29b2_le_monde.htm Teksto de la peticio]. Ipce.</ref>.
 
La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 eminentuloj, inter ili la filozofoj [[Louis Althusser]], [[Simone de Beauvoir]], [[Gilles Deleuze]], [[Jacques Derrida]], Michel Foucault, [[Jean-François Lyotard]], [[Jean-Paul Sartre]] kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo [[Roland Barthes]], la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinproduktisto [[Alain Robbe-Grillet]] (elektota membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj [[Louis Aragon]], [[Catherine Millet]] kaj [[Philippe Sollers]], kaj la pediatrino kaj infana psikanalistino Françoise Dolto<ref group="noto">Foucault, Hocquenghem kaj Danet estas cititaj plurfoje kiel subskribantoj de la peticio en la teksto de Michel Foucault ''La Loi de la pudeur'' (kp. [http://www.ipce.info/ipceweb/Library/danger.htm versio en la angla]). Françoise Dolto kaj la esprimo "personoj apartenantaj al diversaj politikaj tendencoj" estas cititaj en la paĝo 273 (kp. [http://www.ipce.info/ipceweb/Library/danger.htm versio en la angla]). Jacques Derrida, Louis Althusser kaj André Glucksmann estas cititaj en la retejo [http://web.archive.org/web/20050404190912/http://www.decadi.com/dignaction/Fpetit.html Dignaction.org] (france). Fine, la filozofoj Simone de Beauvoir, Roland Barthes kaj Jean-Paul Sartre, kaj la verkistoj Alain Robbe-Grillet kaj Philippe Sollers, estas citataj en la retejo [http://www.denistouret.net/textes/Cohn-Bendit.html Denistouret.net] (ankaŭ france)</ref>.
 
=== Moralŝanĝo (1982–1989) ===
Komence de la 1980aj jaroj, en Usono kaj en Eŭropo la pedofiliaj aktivuloj kolektis multajn freŝajn esplorojn por demonstri, ke la neplenaĝuloj kapablas doni informan konsenton por havi seksajn rilatojn kaj ech ili mem peti sekson<ref name="glbtq"/>. Kun la celo konstrui kolektivan identecon por la pedofiloj, ili depostulis historian kaj tutkulturan gravecon de la intergeneraciaj rilatoj, kaj argumentis, ke ĉi tiuj povas esti eĉ bonaj por ili<ref name="glbtq"/>. La antaŭeniro de tiaj ideoj estis tamen limigita de forta morala kaj politika opono al pedofilio, opono kiu draste kreskadiskreskis dum la sekvantaj jardekoj.
 
En Eŭropo, la ideo, ke ajna sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastaj iĝis tre disvastigita opinio dum la 1980aj jaroj<ref>Vigarello, Georges. "La certitude d'un irrémédiable trauma», 2004, pp. 275-281</ref>. La cenzuro intensiĝis<ref group="noto">La nuntempaj nepedofiliaj artistoj, prezentis scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreis verkojn sufiĉe ambiguajn por esti interpretataj de kelkiuj tiusence, estis motivo de skandalo kaj cenzuro. Kvankam aŭtoroj, kiaj Matzneff restis ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj amaskomunikiloj, oni jam ne multe aŭdis paroli pri ili.</ref> kaj la pedofiloj komencis esti rigardataj kiel la plej fianiman krimulon fare de la publika opinio<ref>Bastide, Boris. «[http://www.20minutes.fr/article/608673/media-le-pedophile-figure-moderne-effroi «Le pédophile, figure moderne de l'effroi]». ''20 minutes'', 2010-10-14.</ref>. La publikaj gravuloj, kiuj distingiĝis kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronis iompostiome en silento<ref group="noto">La historiistino Anne-Claude Ambroise-Rendu asertis, ke en Francio «nur Gabriel Matzneff kuraĝis ankoraŭ, en 1990, rideti antaŭ Bernard Pivot pro la 12-jaraj knabinoj, kiujn li metas en sian liton».</ref><ref name="rendu"/><ref>Guillebaud, Jean-Claude. «Droit d'inventaire : trois remarques». ''L'Humanité'', 2001-02-24.</ref>. La gazetaro ĉesis paroli pri la movado.
{{Noto
|titolo = Pedofilia gazetaro
|enhavo = Dum la 1980aj jaroj, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, aperadisaperis en Eŭropo diversaj revuoj pli-malpli ligitaj kun la pedofilia movado, kiaj ''[[Paedo Alert News|Pan: A Magazine About Boy-Love]]''<ref>Sandfort, Theo. "Pedophilia and the Gay Movement". ''Journal of Homosexuality'', Vol. 13, n-roj 2-3, 1987.</ref>, '' Palestra''<ref>«[http://wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Palestra/N1/IndexPales1.htm Sommaire]». ''Palestra'', 1995.</ref> aŭ ''Gaie France'' (1986-1993), geja magazino proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Aperis ankaŭ multaj fotografiaj revuoj: ''Backside'' (1983-1985)<ref>Marceau, Willy. «[http://wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Gredin/N6/livres.htm Backside]». ''Le Petit Gredin'', GRED, n-ro 6 (printempo 1985).</ref>, ''Beach Boys'' (1985-1986), ''Eklat'' (1985), ''Jean's''<ref>«[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Gredin/N6/livres.htm Livres et revues]». ''Le Petit Gredin'', GRED, n-ro 6 (printempo 1985).</ref> (1985) kaj ''Photokid'' (1986).
 
En 1987 oni lanĉis en Nederlando ''[[Paidika: The Journal of Paedophilia]]'', akademia revuo dediĉita al la pristudo de pedofilio el favora kaj normaliga vidpunkto<ref>Bullough, Vern L. «Review of Paidika: The Journal of Paedophilia» (angle). ''Journal of Homosexuality'', Vol. 20, n-roj 1/2 (1990). pp. 319-320.</ref>. Inter la membroj de ĝia redakcia konsilo, kelkaj senvuale favoraj al la pedofilia aktivismo, estis fakuloj kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough kaj Donald H. Mader. Pro ĝia aktivista karaktero, la publikaĵo, eldonita ĝis 1995, estis atakata kaj disdegnata kiel «pedofilia revuo» fare de ĝiaj misfamigantoj<ref name="dallam">Dallam, S. J. "Science or Propaganda? An Examination of Rind, Tromovitch and Bauserman". ''Journal of Child Sexual Abuse'', Vol. 9, n-roj 3/4, 2002. pp. 109-134.</ref><ref>Knight, Robert H.; York, Frank V. [http://us2000.org/cfmc/Pedophilia.pdf Homosexual Behavior&Pedophilia] [enreta dokumento]</ref>.
8 119

redaktoj