Pedofilia movado: Malsamoj inter versioj

2 bitokojn forigis ,  antaŭ 6 jaroj
sen resumo de redaktoj
 
=== Wilhelm Reich ===
La [[Aŭstrio|aŭstra]] psikiatro Wilhelm Reich, lernanto de Freud, kiu klopodis kombini la [[Marksismo|marksistan]] politikan teorion kun la defendo de la seksa edukado kaj libereco, atribuis la repuŝadon de la infana sekseco kaj la rezultantan repuŝadon de la plenkreska al morala jarmila altrudo, kiu manifestiĝus en la [[Kapitalismo|kapitalista]] sistemo pere de la [[Burĝo|burĝa]] kaj patriarka familio, kiu agus kiel reprezentanto kaj reproduktanto de la ŝtataŜtata politika subpremado. Uzante la religion kiel ilon, la [[Konservativismo|konservativa]] familio plenumus la funkcion konservi la ekzistantan familian modelon per la ĉiamdaŭreco de institucioj, kiaj la nedisigebla geedziĝo kaj moralaj principoj, kiaj la geedza fideleco<ref>Reich, Wilhelm. ''Der Einbruch der sexuellen Zwangsmoral''. Kolonjo: Kiepenheuer und Witsch, 1995. ISBN 978-3-462-02471-5.</ref>. Laŭ Reich, la infana inhibo povas estigi fiksadon en antaŭgeneraj stadioj kaj sekve seksajn patologiajn formiĝojn<ref>Reich, Wilhelm. ''The Function of the Orgasm: Discovery of the Orgone''. Nov-Jorko: Farrar, Straus & Giroŭ, 1986</ref>. En verkoj kiaj ''Psikologio de amasoj de la faŝismo''<ref>Reich, Wilhelm. ''Massenpsychologie des Faschismus''. Kolonio: Anaconda Verlag, 2011. ISBN 3866476663.</ref> Reich asertas, ke la repuŝado de la infana sekseco kreas individuojn timemajn antaŭ la vivo kaj la aŭtoritato, kio favoras la ĉiamdaŭrecon de gvidantoj, kiuj altrudas sian volon al la amasoj.
 
=== Alfred Kinsey ===
 
=== Usono ===
De post la [[Ribelo de Stonewall]], kelkaj organizaĵoj de la gejaj Usona kaj Kanada movadoj, kiaj la Nacia Koalicio por la Gejaj Rajtoj (National Gay Rights Coalition)<ref>Smith, Miriam Catherine. ''Lesbian and Gay Rights in Canada''. Toronto: Universitato de Toronto, 1999, pp. 60-61.</ref> kaj la Geja Alianco por Egaleco (Gay Alliance Toward Equality), petos publike la nuligon de la aĝo de konsento<ref>Warner, Tom. ''Never Going Back''. Toronto: Universitato de Torornto, 2002. p. 120.</ref>. En 1972, la Alianco de Gejaj Aktivuloj (Gay Activists Alliance) de [[Chicago]] kaj Nov-Jorko, grupo dividiĝinta dise la GLF, aranĝis konferencon, kiu kunvenigis samseksemajn aktivulojn de 85 organizaĵoj<ref>Armstrong, Elizabeth. ''Forging Gay Identities''. Chicago: Universitato de Ĉicago, 2002, p. 100.</ref>. Ĝiaj postuloj inkludisentenis la nuligon de la aĝo de konsento<ref>[http://www.rslevinson.com/gaylesissues/features/collect/onetime/bl_platform1972.htm Teksto] de la Platformo por la Gejaj Rajtoj.</ref>.
 
En 1971, Valida Davila, sekvanto de Wilhelm Reich kaj emerita socia laboristo, kreis en [[San-Diego (Kalifornio)|San-Diego]] (Kalifornio) la Rondon pri Infana Sensualeco (Childhood Sensuality Circle, CSC), «rondon de dokumentado kaj pripensado», kiu defendis la nuligon de la aĝo de konsento kaj eĉ publikigis kelkajn pamfletojn, kiaj ''Porno for Children'' («Porno por infanoj») kaj ''A Child's Sexual Bill of Rights'' («Leĝoprojekto pri Infanaj Seksaj Rajtoj»)<ref group="noto">La pamfleto ''A Child's Sexual Bill of Rights'' de CSC entenis jenan liston de seksaj infanaj rajtoj de la infanoj:
* La rajton sperti sensualajn plezurojn sen honto kaj kulpo.
* La rajton lerni amori tiel frue, kiel li aŭ ŝi kapablas kompreni.
 
==== Fondado de NAMBLA ====
[[Dosiero:Nambla-logo.png|200px|eta|208px|Logotipo de [[North American Man/Boy Love Association|NAMBLA]]. La granda 'M' kaj la malgranda 'b' simboligas viron kaj knabon.]]
 
NAMBLA originas el la geja movado, kiu naskiĝis post la [[Ribelo de Stonewall|tumultoj de Stonewall]], okazintaj en 1969 en Nov-Jorko. Kvankam okazis debato pri la samseksemaj rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj, la gejrajtaj grupoj estis pli enzorgaj pri aferoj, kiaj polica persekutado, labora diskriminaciado, kuracista prizorgado kaj aliaj. Ĝis iu razio kontraŭ la klientoj de adoleskantaj prostituitoj en Bostono estigis vastan amaskomunikilan raportadon dum la lastaj semajnoj de 1977<ref>Gerassi, John. ''The Boys of Boise'', Nov-Jorko: Macmillan, 1966.</ref>, la afero pri la rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj ne ricevis sufiĉan atenton por impulsi la kreon de organizaĵo kia NAMBLA.
Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (fremda al la kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj en Usono) komencis retroiri pro drasta moralŝanĝo rilate al pedofilio<ref name="Anne-Claude"/>. Fakuloj kiaj Frits Bernard kaj Bruce Rind kvailifis «histeria» la kolektivan sintenon al pedofilio, kiu estiĝis en ĉi tiu jardeko<ref name="stani"/><ref name="rind"/>.
 
Sed estis la 1990aj jaroj tiuj, kekiuj signis veran sintenŝanĝon en Eŭropo<ref name="Anne-Claude">Ambroise-Rendu, Anne-Claude. [http://www.histoiredesmedias.com/Un-siecle-de-pedophilie-dans-la.html «Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)]» (arkivo). ''Le Temps des médias'', n-ro 1, 2003.</ref>. La elpelo de la pedofiliaj organizaĵoj el la [[Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj]] (ILGA) en 1994 lasis la movadon politike izolita. La populariĝo de interretoInterreto havigis al la movado novajn esprimkanalojn kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo, sed malfermis samtempe novajn vojojn por persekutado.
 
En 1996, la '«afero Dutroux', okazinta» en Belgio, kiu havis grandan internacian resonon kaj konsiderindan influon sur la publika opinio rilate al pedofilio, malfermis la vojon al tio, kion kelkaj aŭtoroj kvalifas «morala paniko»<ref name="protection">[http://www.yapaka.be/sites/yapaka.be/files/livre/59_paniquemorale-machielsniget-web_0.pdf Christine Machiels kaj David Niguet, ''Protection de l'enfance et paniques morales''] {{pdf}}</ref><ref name="Andre">André, Serge, ''La Signification de la pédophilie'' (1999)], en la retejo Oedipe.org</ref>, nutrita de la amaskomunikiloj<ref name="Santiago"/>.
 
=== Moralŝanĝo (1982–1989) ===
En ĉi tiu jardeko kreiĝis tamen kelkaj el la plej rimarkindaj pedofiliaj asocioj en Eŭropo. En 1982 oficiale registriĝis en la Komerca Ĉambro de Nederlando la asocio ''Martijn'', kiu iĝos la plej grava kaj longedaŭra eŭropa organizaĵo de la pedofilia aktivismo kaj ĝis 1994 apartenos al la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj<ref>Carpentier, Philippe. «[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Espoir/N26/Culture3.htm&title=Du%20c%C3%B4t%C3%A9%20des%20revues Du côté des revues]» (france). ''L'Espoir'', CRIES, n-ro 26 (julio-aŭgusto 1986).</ref>. Ankoraŭ en 1982<ref>«Six ans d'existence». ''L'Espoir'', CRIES, n-ro 21, 1986.</ref>, Philippe Carpentier kreis en Belgio la Centron de Esploro kaj Informo pri la Infaneco kaj la Sekseco (Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité, CRIES)<ref name="enketo"/>, kiu malaperos subite en 1988 post kiam Carpentier kaj aliaj membroj estos kondamnitaj pro produktado de infanpornografio<ref>[http://www.wittecomitesblancs.be/IMG/pdf/00.10.pdf Les réseaux pédo-criminels en Belgique avant l’affaire Dutroux] (france). Françoise Van De Moortel.</ref>. En Danio, en 1985 kreiĝos la Dana Pedofilia Asocio<ref name="save"/>, malferma por pedofiloj, simpatiantoj kaj profesiuloj diversaj<ref>[http://danpedo.sexualpolitik.se/english/faq1.php#whatisdpa What is Danish Pedophile Association?]. DPA</ref><ref>Santiago, Pablo, 2004, c.v., pp. 388-389.</ref>.
 
En 1985, la kongreso de la germana Verda Partio en la lando [[Nordrejn-Vestfalio]] subtenis la malkrimigon de pedofilio. Samjare, la komitato de la partio aprobis deklaracion petantan «abolicii ĉiujn aĝo-limojn por la seksrilatoj reciproke konsentaj», argumentante, ke ĉi tiuj ne respektas «la rajton de la infanoj al memdispono kaj al serĉado por la feliĉo». La partio, kiu tiutempe rolis kiel gvidanto de la seksa revolucio en Germanio, inkludis inter la proponoj de sia politika programo la nuligon de la aĝo de konsento, asertante, ke «la seksaj rilatoj kun infanoj estas edifaj por ambaŭ partoj [kaj infanoj kaj plenkreskuloj]». Tiu ĉi sinteno estigis proteston kaj multaj kutimaj voĉdonantoj de la partio transdonis iliajn voĉdonojn al la Socialdemokrata Partio<ref group="noto">De post la 1900aj jaroj la influo de la pedofiloj sur la partio malaperis. Tamen, iamaj simpatiantoj de tiuj ideoj daŭre okupis gravajn postenojn en la partio. En majo 2013, post polemiko rilate al la supozata pedofilio de la eŭrodiputito kaj gvidanto de la formacio Daniel Cohn-Bendit, la Verda Partio mem komisiis al la politologo Franz Walter, de la Instituto por Esplorado de Demokratio, kunordigon de esplorado pri la rolo de la porpedofiliaj grupoj dum la unuaj etapoj de la partio en la 1980aj jaroj. En sia pristudo, Franz Walter atentigas, ke krom la Verda Partio, ankaŭ la [[Libera Demokrata Partio]] estis influata pasintece de la postuloj de la pedofiloj. Fontoj: [http://www.slate.fr/monde/77780/allemagne-verts-trittin-pedophilie Accusations de pédophilie: le candidat vert Jürgen Trittin en mauvaise posture], ''Slate'', 2013-09-16; [http://www.lemonde.fr/europe/article/2013/09/17/les-verts-allemands-au-centre-d-une-nouvelle-polemique-sur-la-pedophilie_3478918_3214.html Les Verts allemands au centre d'une nouvelle polémique sur la pédophilie], ''Le Monde'', 2013-09-17; ''Die Welt'', 1985-03-20.</ref><ref name="Die Welt, 1985-03-20">''Die Welt'', 1985-03-20.</ref><ref name="Die Welt, 1985-03-20"/>.
 
La tagojn 5an kaj 6an de julio 1986 okazis en [[Kopenhago]] (Danio) internacia renkontiĝo inter la reprezentantoj de la pedofiliaj asocioj usona (NAMBLA), svisa (SAP), aŭstralia, sveda, norvega kaj dana por «starigi la bazojn por regula informinterŝanĝo inter la diversaj grupoj kaj skizi komunan pripensadon pri la strategio sekvenda en ilia batalo»<ref name=carp>Carpentier, Philippe. «[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Espoir/N27/Mouvement2.htm "Les rencontres de Copenhague]». ''L'Espoir'', CRIES, n-ro 21 (septembro-oktobro 1885).</ref>. Ili serĉis la vojojn re-aligi la batalon por la aprobo de pedofilio en la movadojn por la seksa liberiĝo kaj sugestis daŭre batali apud la samseksemuloj, agnoskante fortan malamikecon fare de la feminista sektoro. Tiu ĉi renkontiĝo, okazinta kiam la movado perdis forton, ne havis praktikan efikon.
En 1993, Dieter Gieseking kreis en [[Duseldorfo]] (Germanio) ''Krumme 13'' (mallongigite K13), grupo de subteno kaj memhelpo por pedofiloj. Ĝi havigis juran opinion al malliberigitaj pedofiloj, defendis la malkrimigon de pedofilio kaj la laŭleĝigon de la infana pornografio kaj kuraĝigis la pedofilojn por «[[Elŝrankiĝo|elŝrankiĝi]]». En 2001, K13 fariĝis amaskomunikila atentofokuso post la aresto de du membroj, kiuj publikigis en la retejo de la asocio pederastian erotikan rakonton<ref>[http://www.welt.de/print-welt/article375870/Paedophile_wollen_mit_Vereinsgruendung_noch_warten.html "Pädophile wollen mit Vereinsgründung noch warten"]. ''Die Welt'', 2002-02-03.</ref>. En 2002 okazis manifestacio de novnazioj kontraŭ K13, kiun kontraŭstaris grupoj de kontraŭmanifestaciantoj kaj finiĝis per la interveno de la polico<ref>[http://www.welt.de/print-welt/article263431/Polizei_soll_Paedophilen_Gruppe_staerker_ueberwachen.html "Polizei soll Pädophilen-Gruppe stärker überwachen"]. ''Die Welt'', 2003-10-01.</ref>. En 2003, K13 oficiale malfondiĝis fronte al la amaskomunikila kaj socia premo, sed Dieter Gieseking decidis teni malfermitan ĝian retejon, aktiva ĝis nun<ref name="K13">[http://k13-online.krumme13.org/ K13-Online].</ref>. K13 estis kritikata ankaŭ de la pedofiliaj grupoj ''Pädo'' kaj IPCE, kiuj diris ke ili fidis nek al ĝia malliberigita gvidanto nek al la asocio kaj asertis, ke ili estas malutilaj por la pedofilia movado<ref>[http://www.ipce.info/newsletters/nl_e_12/part_6.htm A proposal about a German group]. Ipce.</ref>.
 
Dum ĉi tiu jardeko, la populariĝo de interretoInterreto havigis al la pedofilia aktivismo novajn esprimkanalojn por disvastigi sian idearon kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo per rekta kontakto. En 1995 kreiĝis ''BoyChat'', la unua retkomunumo por samseksemaj pedofiloj, kiu kondukis al la kreo en 1997 de la grupo ''Free Spirits'', kiu naskiĝis kun la celo havigi sekurajn retajn resursojn en pluraj lingvoj. De post 1998, aliseksemaj pedofiloj kreis similajn resursojn. Ekde tiam, multaj retkomunumoj sekvantaj la saman modelon estas kreitaj<ref>Eichenwald, Kurt. ''From Their Own Online World, Pedophiles Extend Their Reach''. ''The New York Times'', 2006-08-21.</ref><ref>[http://www.canada.com/montrealgazette/news/story.html?id=fd1ffd53-e19c-487d-bc15-17e9b2997b7e&k=85348 Free speech or crime?]. ''The Gazette'', 2007-08-10.</ref>.
 
En 1996 eksplodis en Belgio la afero de la belgo Marc Dutroux. La evento havis grandan internacian resonon kaj malfermis la vojon al tio, kion kelkaj aŭtoroj kvalifas «morala paniko»<ref name="protection"/><ref name="Andre"/>, nutritanutrata de la amaskomunikiloj. Tio signifis tre malfavoran influon sur la publika opinio koncerne pedofilion. Ĉiuj pedofiliaj asocioj en Belgio, kiaj ''Dokumentatiedienst Pedofilie'', ''Studiegroep Pedofilie'' kaj ''Stiekum'', estis fermitaj aŭ restis subteraj<ref name="Santiago">Santiago, Pablo. «La pedofilia como fenómeno psiquiátrico». En: ''Alicia en el lado oscuro''. Madrido: Imagine, 2004, pp. 163-275. ISBN 84-95882-46-9.</ref>. En Nederlando, la relativa toleremo al pedofilio, kiu ankoraŭ povis ekzisti fine malaperis.
 
En 1998, Edward Brongersma, kiu estis la objekto de persekutado fare de liaj najbaroj kaj de agresoj sur la publika vojo pro lia aktivismo favore al la socia aprobo de pedofilio, afliktita pro profunda depresio decidis demeti al si la vivon en 1998 per eŭtanazio, al kiu li favore batalis dum siaj lastaj jaroj<ref>Cohen-Almagor, Raphael. ''Euthanasia in the Netherlands: the policy and practice of mercy killing''. Nov-Jorko: Springer-Verlag, 2004, p. 165.</ref>. Post lia morto, liaj personaj arkivoj kaj lia biblioteko estis translokitaj al la Internacia Instituto pri Socia Historio de Amsterdamo. Parto de lia kolekto de bildoj estis konfiskita de la polico, kiu rigardis ĝin infananpornografio<ref>«[http://www.torontosun.com/news/torontoandgta/2010/05/13/13935401.html Child porn charges laid on Toronto nudist]». ''Toronto Sun'', 2010-10-03.</ref>.
 
==== Polemiko kun la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj ====
En julio 1993, la [[Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj]] (ESKUN) konseciis konsultiĝan rangon al ILGA. En aŭtuno, la Permanenta Misio de Usono ĉe UN sciiĝis, ke NAMBLA estas membro de ILGA. La 16an de oktobro, la permanenta Misio de Usono sendis al ILGA leteron indikantan, ke Usono petos ĝian elpelon el ESKUN se ĝi ne «malasociiĝ[os] el NAMBLA kaj aliaj organizaĵoj-membroj [kiaj ''Project Truth'' kaj la nederlanda ''[[Martijn]]]'', kies celoj», laŭ la opinio de la Registaro de Usono, «ne esta[s] akordaj kun la homrajtaj aktivaĵoj de UN»<ref name="Replies"/>. La rilatoj de ILGA kun NAMBLA starigis fortajn kritikojn en Usono, precipe ĉe religiaj organizaĵoj. La gvidantoj de preskaŭ ĉiuj grupoj de gejoj kaj lesbaninoj en la lando<ref group="noto">La 16an de junio 1994 la Geja kaj Lesba Alianco kontraŭ Kalumnio (Gay and Lesbian Alliance Against Defamation, GLAAD) alprenis Deklaracion de Pozicio pri NAMBLA, en kiu ĝi deklaras: {{Citaĵo|{{eo}} ''La Alianco de Gejoj kaj Lesbaninoj Kontraŭ Kalumnio malaprobas la celojn de la North American Man Boy Love Association (NAMBLA), kiuj inkludasentenas la defendon de la seksaj rilatoj inter plenaĝaj viroj kaj knaboj kaj la forigon de la juraj protektoj por la infanoj. Tiaj celoj signifas specon de infana misuzo kaj estas abomenindaj al GLAAD.''
 
''GLAAD ankaŭ subtenas la deklarojn esprimitajn de aliaj gejaj kaj lesbaj organizaĵoj subtenantaj la alvokon de la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj (ILGA) por tuja elpelo de NAMBLA el la internacia asocio.''
 
== Pedofilia movado hodiaŭ (2001–nun) ==
Pro la nuna socia kaj jura kunteksto, tre malmultaj homoj aŭdacas publike esprimi sian subtenon al la pedofilia movado nuntempe. La defendo de pedofilio restas ekskludata el la publika debato kaj la malmultaj aktivuloj, kiuj senvuale laboras favore al la pedofiloj estas anglalingvaj, germanaj kaj nederlandaj, kiaj Tom O'Carroll, Dieter Gieseking, Frans Gieles kaj [[Ad van den Berg]]<ref>[http://www.pnvd.nl/Ad_voor_de_PNVD.pdf Ad van den Berg vóór de PNVD] (PDF) (nederlande). PNVD</ref>. Krom la organizita aktivismo, de tempo al tempo aperas en interretoInterreto kelkaj personaj iniciatoj, sub la formo de blogoj, forumoj aŭ retpaĝoj, sekvantaj ĝiajn postulatojn. En Esperanto ekzistas almenaŭ du retpaĝoj dediĉitaj al la defendo de pedofilio, gastigitaj en la rusa retpaĝaro Mir Esperanto<ref>[http://miresperanto.com/personajhoj/pri_knabinoj_ktp.htm Pri knabinoj, amo kaj tiel plu...] МИР ЭСПЕРАНТО</ref>.
 
En 2004 [[Lindsay Ashford]], usona civitano loĝanta en Eŭropo, populariĝis per publike atesti pri sia pedofilio en iu raportaĵo aperinta en la ĵurnalo ''The Express-Times'' de Nov-Ĵersejo<ref name="ashford">Flanagan, Russ. «'I'm tired of being forced into the shadows by society'». ''The Express-Times'', 2004-02-22.</ref>. En 2007 li donis intervjuon por la televida programo de BBC 2 ''Am I Normal?'' («Ĉu mi estas normala?»), en kiu li denuncis, ke la vorto pedofilio estas deformita de la amaskomunikiloj ĝis la perdo de ĝia origina signifo de amo al infanoj kaj asertis, ke la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj estas eblaj sen malutilo por ĉi-lastaj<ref>[http://www.independent.ie/opinion/analysis/our-culture-makes-a-sexual-fetish-of-youth-innocence-and-beauty-1372291.html Our culture makes a sexual fetish of youth, innocence and beauty] (angle). ''The Independent'', 2008-05-11.</ref>.
Inter 2006 kaj 2010 la svedo Karl Andersson eldonis ''[[Destroyer]]''<ref>[http://ilovemags.com/index.php?cPath=21 ''Destroyer'']. I love mags.</ref>, geja revuo oficiale publikigita en [[Ĉeĥio]] kaj distribuita internaciskale pere de ĝia retejo. Diference de plej multaj gejaj revuoj, ''Destroyer'' centriĝis nur sur la infanoj kaj adoleskantoj<ref>Andersson, Karl. ''Gay Man's Worst Friend - The Story of Destroyer Magazine''. Entartetes Leben, 2011. ISBN 91-633-6899-4</ref>. Kun dezajno simila al tiu de revuoj, kiaj ''Playboy'', ĝi enhavis eseojn, intervjuojn, recenzojn, raportaĵojn, fotojn, artikolojn pri kulturo kaj novelojn. Ĝi estis tre kritikata de la amaskomunikiloj kaj de kontraŭpedofiliaj sektoroj pro «seksecigi» la infanojn<ref>[http://su.diva-portal.org/smash/record.jsf?pid=diva2:198151 The Beautiful Boy, The Destroyer: Sexradikalers förhandlingar om tidskriften Destroyer – en intervjustudie om anständiga bögar, fula gubbar och sexualiserade barn] (svede). Universitato de Stokholmo.</ref>, sed Andersson tuj leviĝis por defendi sian publikaĵon kaj donis intervjuojn por argumenti kontraŭ ĝiaj misfamigantoj.
La 27an de junio 2012 la tribunalo de Assen (Nederlando) malleĝigis ''Martijn''. Kvankam tiu ĉi restis ĉiam en la valida leĝo, la prokurorejo argumentis, ke «[la] aktivaĵoj kaj ideoj de la asocio estas kontraŭaj al la publika ordono kaj al moralo»<ref>[http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/3277772/2012/06/27/Rechter-verbiedt-pedoclub-Martijn.dhtml Rechter verbiedt pedoclub Martijn] (nederlande). Volkskrant.nl, 2012-06-27</ref>. La asocio tuj malfondiĝis kaj fermis sian retejon<ref name="bnr">[http://www.bnr.nl/topic/politiek/178881-1206/om-en-politiek-tevreden-met-verbod-pedovereniging Illegale vereniging moet 'activiteiten' staken] (nederlande). ''BNR'', 2012-06-27</ref>. Poste ĝi prezentis apelacion kaj la 2an de aprilo 2013 la malleĝigo estis nuligita de la tribunalo de Leeuwarden. Tiu ĉi fundamentis sian decidon sur la rajto al la libereco de asociado kaj sur la fakto, ke la aktivaĵoj de ''Martijn'' ne povas esti juĝataj kiel kontraŭleĝaj<ref>[http://nos.nl/artikel/491226-hof-verwerpt-verbod-pedovereniging.html Hof verwerpt verbod pedovereniging] (nederlande). NOS</ref>. Tamen en aprilo 2014 la Supera Tribunalo de Nederlando, sekvante la konsilon de la Ŝtata Ĝenerala Advokatejo de la Ŝtato, denove malpermesis la asocion kaj ordonis ĝianties malfondiĝon<ref>Coevert, Annemarie. «[http://www.nrc.nl/nieuws/2014/04/18/hoge-raad-vereniging-martijn-wordt-verboden-en-ontbonden/ Hoge Raad: vereniging Martijn definitief verboden en ontbonden]» (nederlande), 2014-04-18.</ref>.
 
== Internacia Tago de la Amo al Knaboj==
* {{de}} [http://k13-online.krumme13.org/download.php?id=14&s=info Intervjuo kun Dieter Gieseking, Michael Welslau kaj Dr. Kurt Seikowski] en MDR Info. K13-Online.
* {{en}} [http://www.youtube.com/watch?v=9ryCkk8387U Intervjuo kun Lindsay Ashford (parto 1 el 5)] en BBC 2 (YouTube).
* (hispane, katalune). Jordà, Joaquim. ''[[De nens]]'' (2004). Dokumenta filmo pri la manipulado en la amaskomunikiloj, bazita sur la '«afero Raval'».
* {{en}} [http://www.bbc.com/news/magazine-26372280 Paedophile Information Exchange interview from 1983], BBC News. Intervjuo kun du membroj de [[Paedophile Information Exchange|PIE]].
* {{en}} [http://www.youtube.com/watch?v=kM3BgPzl-sI PIE Member Tom O'Carroll], BBC Radio 4, 2014-02-26 (YouTube).
8 119

redaktoj