Pedofilia movado: Malsamoj inter versioj

27 bitokojn aldonis ,  antaŭ 6 jaroj
sen resumo de redaktoj
 
== Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj ==
La distingo inter [[infana seksa misuzo]] kaj konsentaj rilatoj, kiun faras la pedofiliaj aktivuloj estas ŝlosila aspekto por la kompreno de iliaj postuloj<ref name="Bernard">[http://www.ipce.info/library_3/files/bernard_interview_en.htm «Interview with Dr. Frits Bernard, a pioneer emancipator]». ''Koinos'', Vol. 4, n-ro 48, 2005.</ref>. Kvankam la interpreto de la konceptoj pri infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj signife varias laŭ socijuraj kriterioj<ref group="noto">La aĝo de konsento, kaj do la derivata jurisprudenco pri tio, kion oni rigardas aŭ ne rigardas kiel infanan seksan misuzon, varias konsiderinde inter landoj. Eĉ tiel, kaj ĝustadifine, la malsamaj leĝaroj komprenas, ke la supozo de perforto estas absoluta en iu ajn seksrilato kun neplenaĝuloj sub tiu aĝo, juĝante ke, eĉ se eventuale ja povas ekzisti neplenaĝuloj atingantaj seksan konscion pli frue, la granda plimulto, antaŭ ol alveni al tiu aĝo, ne havas sufiĉan psikologian elvolviĝon por kompreni la sekvojn de siaj agoj, tiel ke sia konsento estas tute nevalida por juraj celoj kaj la aĝo de la neplenaĝuloj apartenas en si mem al la krima tipo. La socia sinteno al seksaj kaj paraj rilatoj inter plenaĝuloj kaj neplenaĝuloj ankaŭ multe varias laŭ landoj, kulturoj kaj historiaj periodoj. Tiel do, en Antikva Grekio la pederastio estis rigardata kiel natura esprimo de la homa sekseco, socie konata kaj aprobata, kaj reguligata de la Ŝtato kiel instruan kaj moralan institucion. Laŭ kelkaj historiistoj, la aĝo de la grekaj efeboj estis kutime inter 12 kaj 16 jarojn. Dum Mezepoko, la geedziĝoj inter plenaĝuloj kaj knabinoj aŭ adoleskantinoj estis oftaj, kion spegulas la tiama literaturo: la Beatrice de Dante havas 14 jarojn, la Melibea de Fernando de Rojas 14 kaj la Carmesina de Joanot Martorell apenaŭ 13. Ĝis la frua 20a jarcento, kiam okazis morala ŝanĝo de sinteno al sekseco markita pro la puritanaj politikoj, tiaj geedziĝoj ne estis maloftaj en la okcidenta mondo; troveblas fame konataj kazoj kiaj, tiu de la usona verkisto Edgar Allan Poe, kiu edziĝis al sia kuzino Virginia Clemm en 1825 kiam li aĝis 27 jarojn kaj ŝi 14, aŭ tiu de la hispana poeto Antonio Machado, kiu en 1909, en la aĝo de 36 jaroj, edziĝis al Leonor Izquierdo kiam tiu ĉi estis 15-jara. Tiaj kutimoj ankaŭ influas sur la leĝojn rilate al la aĝo de konsento, kiu ĝis la komenco de la 20a jarcento iris kutime de 10 ĝis 20 jaroj, malsuprenirante en iaj kazoj, kiel en la usona ŝtato Delaware, ĝis 7 jaroj (''The New York Times'', 15a de oktobro 1895).</ref>, la pedofiliaj aktivuloj oficiale malaprobas kaj kondamnas la infanan seksan misuzon, komprenata kiel la uzo de forto por altrudi nedeziritajn rilatojn, kaj defendas nur tion, kion ili difinas kiel konsentajn rilatojn (ofte sen starigi aĝolimon<ref group="noto">Tony Duvert skribas en ''L'Enfant au masculine'' (kp. Michel Foucault, «La Loi de la pudeur»):{{Citaĵo|{{eo}} ''[La] libereco por eliri el situacio por kiu oni konsentis estas la necesa kaj sufiĉa garantio pri la valoro de la konsento en si mem. Ne estas necese diskuti pri la «kapablo» (de la neplenaĝulo aparte) de kiu ajn por konsenti aŭ ne konsenti tute konscie: ni estas ĉiam kapablaj, eĉ kiel beboj, por distingi tiotion, kion ni ŝatas disde tiotion, kion ni malŝatas, kaj por esprimi tian taksadon.''|||{{fr}} [La] liberté de s'extraire d'une situation à laquelle on avait consenti est, c'est l'évidence, la garantie nécessaire et suffisante de la valeur du consentement lui-même. Il n' a pas à ergoter sur l'«aptitude» (du mineur en particulier) de quelqu'un à consentir ou non en connaissance de cause : on est toujours apte, même nourrisson, à apprécier ce qui nous plaît ou vous déplaît, et à exprimer cette appréciation.}}
 
Edward Brongersma, en sia verko ''Loving Boys: A Multidisciplinary Study of Sexual Relations Between Adult and Minor Males'' (Vol. 1, 1986, p. 40), diras:{{Citaĵo|{{eo}} La infanoj estas maturaj por plezuro, por hedonisma sekso, ekde ilia naskiĝo; sekso kiel amesprimo eblas ekde la aĝo de kvin jaroj proksimume; la pubereco estas la plej bona momento por ‘oceana’, mistika eksperimentado kaj por uzi la sekson por fandiĝi kun la naturo. Reproduktado devas esti privilegio de la plenkreska viro.|||{{en}}''A boy is mature for lust, for hedonistic sex, from his birth on; sex as an expression of love becomes a possibility from about five years of age; puberty is the best time for the 'oceanic', the mystic experience and for using sex to unite one with nature. Procreation should be the privilege of the adult man.''}}</ref>), sen trudadoj kaj en kadro de egaleco, harmonio kaj reciproka respekto al la sentoj<ref group="noto">Citaĵoj eltiritaj el dokumentoj de pozicio de NAMBLA dum sia aparteno al ILGA: {{Citaĵo|{{eo}} ''«NAMBLA kondamnas tiujn, kiuj ekspluatas infanojn aŭ aliajn personojn por profito aŭ pornografio [...] NAMBLA kondamnas la pornografion, kiu favoras raismajn kaj seksismajn stereotipojn.»''|||{{en}} «NAMBLA condemns those who exploit children and others for profit and pornography [...] NAMBLA condemns pornography which furthers racial and sexual stereotypes.»}}
 
== Sciencaj bazoj ==
[[Dosiero:Sigmund Freud LIFE.jpg|eta|208px|[[Sigmund Freud]] revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco estante la unua, kiu subtenisdefendis, sur sciencaj bazoj, la ekziston de la [[infana sekseco]].]]
 
Dekomence, la teoriuloj de la pedofilia aktivismo prenis kiel referencon la pristudojn de esploristoj, kiaj [[Sigmund Freud]], [[Wilhelm Reich]] kaj [[Alfred Kinsey]] pri la infana sekseco kaj pli poste de aliaj, kiaj Floyd Martinson, Alayne Yates aŭ William Masters, kiuj neis aŭ relativigis la malutilajn sekvojn ĝenerale atribuitaj de la oficiala [[psikiatrio]] kaj de la socio al la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj, por science defendi iliajn tezojn, ankaŭ baziĝantajn sur kulturaj kaj historiaj eventoj, kiuj ebligis la socian aprobon de la pederastio, eĉ reguligita, kiel en [[Pederastio en Antikva Grekio|Antikva Grekio]]<ref>Licht, Hans. ''Sexual Life in Ancient Greece''. Nov-Jorko: Barnes & Noble, 1962.</ref>. Ili asertas samtempe, ke la pristudoj pri la pederastiaj rilatoj estas ĝenerale distorditaj pro la antaŭjuĝemo de la esploristoj rilate al pedofilio, kaj ili postulas pli objektivan alproksimiĝon.
=== Sigmund Freud ===
Fine de la 19a jarcento Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco per sia psikanaliza teorio estante la unua, kiu subtenisdefendis, sur sciencaj bazoj, la ekziston de la [[infana sekseco]]. Freud priskribis la psikoseksan elvolviĝon de la infano en kvin fazojn: buŝa, anusa kaj falika, kiu kulminus per la solvo de la [[Edipa konflikto]] ĉe la knabo kaj de la Elektra konflikto ĉe la knabino. Poste ekzistus latenta fazo ĝis la genera de la [[pubereco]]. Laŭ la freŭda baza tezo, la sekseco ĉe la infano estas «polimorfe perversa» kaj ĝi montras do fortajn impulsojn al [[incesto]]. La infano trovas sin devigita profiti kaj sublimigi tiun deziron por atingi sanan seksecon dum la plenkreska aĝo. Freud formaligis siajn tezojn ĉi-rilate en la verko ''[[Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie|Tri eseoj pri seksa teorio]]'', aperinta en 1905<ref>Freud, Sigmund. [http://www.psychanalyse.lu/Freud/FreudDreiAbhandlungen.pdf ''Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie'']. Frankfurto: Fischer Taschenbuch, 2000. ISBN 3-596-10440-8.</ref>.
 
=== Wilhelm Reich ===
 
=== Britio ===
En 1974, sub la egido de la asocio ''[[Outright Scotland|Scottish Minorities Group]]'', kreiĝis en Skotlando la organizaĵo ''[[Paedophile Information Exchange]]'' (PIE). Ĝiaj fondaj membroj estis Michael Hanson, samseksema studento<ref name="kolia">Kolia, Philippe, «[http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://bibliobleue.fpc.li/Revues/Gredin/N8/Pei.htm PIE : petite chronologie portative (1ère partie)]». ''Le Petit Gredin'', n-ro 8, GRED (vintro 1986).</ref>, kaj Ian Campbell Dunn, nepedofila aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj. La inaŭgura asembleo okazis en marto 1975 kaj en julio la sidejo instaliĝis en Londono, el kie devenis la plimulto de la interesitoj. Keith Hose, ligita al la Fronto de Geja Liberigo ([[Gay Liberation Front]], GLF), fariĝis ĝia prezidanto<ref name="brun"/>. En novembro, PIE liveris ĉeantaŭ la Komitato por la Revizio de la Kriminala Kodo 17-paĝan raporton kun siaj proponoj pri la pederastiaj rilatoj, sensukcese<ref name="kolia"/>.
 
La grupo decidis konigi sin pli bone al la vasta publiko, malgraŭ la riskoj, ke tio signifis, kaj en 1975 Hose faris en la ĉiujara kongreso de la geja asocio ''[[Campaign for Homosexual Equality]]'' longan prelegon pri pedofilio, kion eĥis la ĵurnalo ''[[The Guardian]]''. En aprilo 1976 PIE lanĉis la revuon ''Understanding Paedophilia'' («Kompreni la pedofilion»), kiu publikigos multajn pristudojn pri pedofilio kaj la unuajn statistikojn pri la preferoj de la pedofiloj<ref name="brun">O'Carroll, Tom. «[http://www.ipce.info/host/radicase/chap11.htm The Beginnings of Radical Paedophilia in Britain]». En: [http://www.ipce.info/host/radicase/chap11.htm ''Paedophilia: The Radical Case'']. Londono: Peter Owen, 1980. ISBN 0-7206-0546-6.</ref>.
 
En 1977, kun ĉ.ĉirkaŭ 250 membroj, PIE asimilis la restojn de Pedofilia Agado por Liberiĝo (Paedophile Action for Liberation, PAL), grupo deveninta de unu divido de la GLF de Sud-Londono, kiu ricevis atakojn fare de la gazetaro<ref name="brun"/>. Samjare, PIE akiris ian publikan diskonatecon pro malferma aranĝo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, [[Tom O'Carroll]]<ref name="ocarroll">O'Carroll, Tom. ''Paedophilia: The Radical Case''. Londono: Peter Owen, 1980.</ref>, en iu kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio, sub la devizo «Amo kaj seksinklino». Ambaŭ publikaj manifestiĝoj elĉenigis agresan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defendataj de PIE<ref name="kolia"/>.
 
En 1978 PIE aliĝis al la [[National Council for Civil Liberties|Nacia Konsilo por la Civilaj Liberecoj]] (nun konata kiel Liberty)<ref>Wolmar, Christian. [http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/looking-back-to-the-great-british-paedophile-infiltration-campaign-of-the-1970s-9155610.html Looking back to the great British paedophile infiltration campaign of the 1970s], ''The Independent'', 2014-2-27.</ref>. Dum ĝia aliĝo, la asocio kampanjis kontraŭ la informa traktado de la gazetaro rilate al la pedofiliaj aktivistaj asocioj kaj por la reformo de la aĝo de konsento, kaj oponis al la proponoj por malpermesi la infanan pornografion<ref>Beckford, Martin. [http://www.telegraph.co.uk/news/politics/labour/4949555/Harriet-Harman-under-attack-over-bid-to-water-down-child-pornography-law.html Harriet Harman under attack over bid to water down child pornography law]. ''Telegraph'', 2009-03-09.</ref>.
 
==== Kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj ====
[[Dosiero:Save Our Children From Homosexuality Brochure.jpg|right|thumb|150px|Pamfleto uzitauzata de ''[[Save Our Children]]'' en 1977, kun la frapfrazo «Savu niajn infanojn disde samseksemo!».]]
 
En 1976, Robin Lloyd, korespondanto de la NBC, publikigis la libron ''For Money or Love: Boy Prostitution in America'' («Pro mono aŭ amo: Infanprostituado en Usono»)<ref>Lloyd, Robin. ''For Money or Love: Boy Prostitution in America''. Nov-Jorko: Vanguard Press. Ankaŭ aperis eldono de ĉi tiu libro por Britio kun la titolo: ''PIayland: A study of Boy Prostitution''. Londono: Blond & Briggs, 1976.</ref>. En la verko, kies enkonduko estis skribita de usona senatano, Lloyd asertis, ke ekzistas grandega reto de prostituado implikanta pli ol 300 000 knabojn. La ideo, ke malantaŭ la infana pornografio kaŝiĝassin kaŝas granda komerco komenciĝis per tiu ĉi libro. Tamen, nenie en la verko estis iu empiria bazo por la nombro 300 000; Lloyd mem agnoskis, ke temis pri nura laborhipotezo, kiun li sugestis al pluraj fakuloj por submeti al provo iliajn reagojn al provo<ref>C.v., p. 226.</ref>. Tio ne malebligis, ke Judianne Densen-Gerber, direktorino de Odyssey House, iu ĉeno de klinikoj de rezidenta kuracado por drogdependuloj, alproprigis al si la ciferon kvazaŭ ĝi reprezentus fideblan statistikon, kaj iniciati, en 1977, kampanjon por mobilizi la publikan opinion kontraŭ la infana pornografio, akuzante la samseksemulojn pri ĝia grandskala produktado kaj distribuado. Siaflanke, la miss kaj kantistino [[Anita Bryant]] iniciatis alian kampanjon, sub la devizo «[[Save Our Children|Savu niajn infanojn]]», je la servo de politika koalicio kun la sama nomo (Save Our Children) fondita de fundamentistaj kristanaj grupoj kontraŭ la rajtoj de la samseksemuloj, kies strategio baziĝis precipe sur tio, prezenti la samseksemulojn kiel koruptantojkoruptantojn de infanoj kaj danĝerodanĝeron por ĉi tiuj, asertante, ke «[ili] bezonas rekruti niajn knabojn por sekurigi iliansian postvivadon kaj la propagadon de iliasia movado». La 7an de julio 1977, la koalicio gajnis referendumon, kiu ebligis al Bryant abrogi ordonon en Miami, kiuordonon havigishavigantan egalajn protektojn por gejoj kaj lesbaninoj kun la argumento, ke ĉiuj samseksemuloj estas pedofiloj.
 
La amaskomunikiloj sekvis plendetale la historiojn pri infana ekspluatado. Dum 1977, la naciaj ĵurnaloj publikigis naŭ artikolojn ĉi-rilate<ref>''The Readers' Guide to Periodical Literature''. La komputo estas farita surbaze de la artikoloj registritaj sub la kategorioj de infana pornografio kaj infana seksa misuzo, enkondukitaj en 1974.</ref>. ''[[The New York Times]]'', ĵurnalo, kiu ne estis konata pro sia sensaciismo, publikigis 27 artikolojn tiujare, kompare kun unu en la du antaŭaj jaroj. Kiam en majo 1977 la populara televidprogramo ''[[60 Minutes]]'' dediĉis elsendon al la infana pornografio, elĉeniĝis ondo de literoj al la politikistoj. En tiu printempo, iu subkomitato de la Komitato pri Juraj Aferoj de la Ĉambro de Reprezentantoj tenis plurajn aŭdiencojn pri la temo, kiuj daŭris ĝis la aŭtuno, tenante la infanan pornografion en la novaĵojnovaĵprogramoj de Usono<ref>Seksa Infana Ekspluatado, aŭdiencoj antaŭ la Subkomitato pri Krimo de la Juĝa Komitato, Domo de Reprezentantoj, 95a Kongreso, 1a Sesio, 23a kaj 25a de majo, 10a de junio kaj 20a de septembro 1977. Serio n-ro 12, p. 194</ref>. Oni kreis platformon kontraŭ la infana pornografio, kies alvokoj por enkonduko de pli rigoraj rimedoj ricevis vastan politikan subtenon en la reganta etoso de morala paniko<ref name="jann">Schuijer, Jan; Rossen, Benjamin. «[http://www.ipt-forensics.com/journal/volume4/j4_2_1.htm The Trade in Child Pornography]» (angle), IPT Journal, Vol. 4, 1992.</ref>.
 
Samjare, la registaro proklamis la Leĝon pri Infana Seksa Ekspluatado<ref>Leĝo pri Infana Seksa Ekspluatado (18 U.S.C. 2251-2253).</ref>, kiu malpermesas la uzadon de neplenaĝuloj en pornografiaj produktaĵoj, la transportadon de infanoj tra la ŝtataj landlimoj, la kaptadon de pornografiaj bildoj de neplenaĝuloj, kaj la produktadon kaj distribuadon de reklamo pri infanpornografio<ref group="noto">En 1980, la registaroj de Danio kaj Svedio enkondukos similajn rimedojn. Nederlando faros ĝin en 1984. Tiuj tri landoj estis ĝis tiam la ĉefaj produktantoj de infanpornografio en epoko, kiam ĝi estis ankoraŭ laŭleĝa kaj kelkaj komercaj produktofirmaoj, kiaj [[Color Climax Corporation]], senvuale inkludis filmojn kaj revuojn tiaspecajn en siaj katalogoj. Fontoj: Philip Jenkins. [http://books.google.es/books?id=9tkKyuii6mgC&redir_esc=y ''Beyond Tolerance: Child Pornography on the Internet'']. Nov-Jorko: NYU Press, 2001, pp. 31-32. ISBN 0-8147-4263-7.</ref>.
 
=== Moralŝanĝo (1982–1989) ===
Komence de la 1980aj jaroj, kaj en Usono kaj en Eŭropo la pedofiliaj aktivuloj kolektis multajn freŝajn esplorojn por demonstri, ke la neplenaĝuloj kapablas doni informan konsenton por havi seksajn rilatojn, kaj ech ili mem peti sekson<ref name="glbtq"/>. Kun la celo konstrui kolektivan identecon por la pedofiloj, ili depostulis historian kaj tutkulturan gravecon de la intergeneraciaj rilatoj, kaj argumentis, ke ĉi tiuj povas esti eĉ bonaj por ili<ref name="glbtq"/>. La antaŭeniro de tiaj ideoj estis tamen limigita de forta morala kaj politika opono al pedofilio, opono kiu draste kreskis dum la sekvantaj jardekoj.
 
En Eŭropo, la ideo, ke ajna sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastaj iĝis tre disvastigita opinio dum la 1980aj jaroj<ref>Vigarello, Georges. "La certitude d'un irrémédiable trauma», 2004, pp. 275-281</ref>. La cenzuro intensiĝis<ref group="noto">La nuntempaj nepedofiliaj artistoj, prezentis scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreis verkojn sufiĉe ambiguajn por esti interpretataj de kelkiuj tiusence, estis motivo de skandalo kaj cenzuro. Kvankam aŭtoroj, kiaj Matzneff restis ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj amaskomunikiloj, oni jam ne multe aŭdis paroli pri ili.</ref> kaj la pedofiloj komencis esti rigardataj kiel la plej fianiman krimulon fare de la publika opinio<ref>Bastide, Boris. «[http://www.20minutes.fr/article/608673/media-le-pedophile-figure-moderne-effroi «Le pédophile, figure moderne de l'effroi]». ''20 minutes'', 2010-10-14.</ref>. La publikaj gravuloj, kiuj distingiĝis kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronis iompostiome en silento<ref group="noto">La historiistino Anne-Claude Ambroise-Rendu asertis, ke en Francio «nur Gabriel Matzneff kuraĝis ankoraŭ, en 1990, rideti antaŭ Bernard Pivot pro la 12-jaraj knabinoj, kiujn li metas en sian liton».</ref><ref name="rendu"/><ref>Guillebaud, Jean-Claude. «Droit d'inventaire : trois remarques». ''L'Humanité'', 2001-02-24.</ref>. La gazetaro ĉesis paroli pri la movado.
}}
 
En oktobro 1982 eksplodis en Francio la '«afero Coral'», tre mediatigita, pri supozataj misuzoj en iu akcepteja centro, kiu sekvas la principojn de la kontraŭpsikiatrio. Pluraj publikaj gravuloj, inter ili René Schérer kaj Gabriel Matzneff, restis imputitaj dum kelka tempo. ''Le Monde'' forhavis ĉi-lastan post lia imputo. Kvankam ili estis absolvotaj kaj la kondamnoj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estis fine tre malaltaj, la afero havis grandan amaskomunikilan resonon, kiu altiris la atenton al la akceptejaj centroj kaj kontribuis por pridubigi la kontraŭpsikiatrion<ref name="Anne-Claude"/><ref>Intervjuo de Gabriel Matzneff kun Antoine Perrucho, aperinta en 1982 en la semajna revuo ''Le Gai Pied'' kun la titolo «[http://www.matzneff.com/interviews/interviews8.htm L'Archange aŭ pieds nus]», reproduktita en la retejo ''Matzneff.com''</ref>.
 
En Nederlando, la diskursoj favoraj al la pedofilio spertis retroiron<ref>Bernard, Frits. ''The Dutch Paedophile Emancipation Movement'' (1987), noto 14.</ref>. Dum la sama periodo, la publika moralo rilate al seksaj aferoj estis malfavore influata pro la enrompo de [[aidoso]], kaj sekve la atingoj de la seksa revolucio de la 1960aj kaj 1970aj jaroj retroiris.
8 119

redaktoj