Belo: Malsamoj inter versioj

253 bitokojn forigis ,  antaŭ 2 jaroj
 
==== La troeco ====
En la [[1960-aj jaroj]], la [[etologio|etologoj]] rimarkigis ke la stimulaj situacioj artefaritaj povas preterpasi la naturajn situaciojn. La allogo kiun kreas la belo venus biologie el la efiko de la supernormala stimulo. Malkovrita de [[Konrad Lorenz]], [[Nikolaas Tinbergen]] kaj [[Irenäus Eibl-Eibesfeldt]], la supernormala stimulo aŭ trostimulo estas troa stimulo kiu postulas pli intensan reagon. Tiele, ovo de impona grando estas preferata de [[ansero|anserino]] al siaj propraj ovoj. Por [[Thierry Lodé]], la ekzisto de tiu stimulo montrus ke la tendenco al la troigo estas esenca komponanto de la biologio kiu povus klarigi la superriĉon de la seksaj trajtoj ĉe la animaloj, same kiel la vosto de la [[pavo]] aŭ la pinĉilo de la luktokrabo. La [[seksa selekto]] kongruus en luktema kunevolucio de la specifaj trajtoj ligita al la seksa konflikto. La seksa selekto amplifikus la plutenon de tiu fremdaj karakteroj pliigante la seksan deziron. La fizika belo estus nur la rezulto de la impreso produktita per la kombino de tiuj eksterordinaraj karakteroj kiuj kondukus al la disvovligo de la deziro. Tiele, la belo, kiel supernormala stimulo, estus dekomence kanono de la [[sekseco]]. Tiu tendenco al la troigo troviĝus el la plej fruaj artaĵoj el la prahistoriaj venusoj tra la unuaj grekoj al [[Picasso]] aŭ [[Fernando Botero|Botero]].
{{redaktata}}
Dans les années soixante, les [[éthologie|éthologues]] remarquaient que les situations stimulantes artificielles pouvaient surpasser les situations naturelles. L’attraction qu’exerce la beauté proviendrait biologiquement de l’effet du stimulus supranormal. Découvert par [[Konrad Lorenz]], [[Nikolaas Tinbergen]] et [[Irenäus Eibl-Eibesfeldt]], le [[stimulus supranormal]] ou hyperstimulus est un stimulus excessif qui déclenche une réponse plus intense. Ainsi, un œuf vert de taille imposante est préféré par une [[oie]] à ses propres œufs. Pour [[Thierry Lodé]], l’existence de ce stimulus révèle que la tendance à l’exagération est une composante fondamentale du biologique qui peut expliquer l’exubérance des traits sexuels chez les animaux, comme la queue du [[paon]] ou la pince du [[crabe violoniste]]. La [[sélection sexuelle]] s’imbriquerait dans une [[Conflit sexuel|coévolution antagoniste]] des traits spécifiques liée au [[conflit sexuel]]. La [[sélection sexuelle]] amplifierait le maintien de ces caractères outranciers en attisant le désir sexuel. La beauté physique ne serait que le résultat de l’impression exercée par la combinaison de ces caractères extravagants impliquant le développement du désir. Ainsi, la beauté, en tant que stimulus supranormal, serait d’abord un canon de la [[sexualité]]. Cette tendance à l’exagération se retrouve dans les œuvres artistiques depuis les premiers Grecs jusqu’à [[Picasso]] ou [[Fernando Botero|Botero]].
<!-- à développer ; Sources culturelles du jugement de goût -->
 
== Homa belo ==
180 667

redaktoj