Johann Adolf Schlegel: Malsamoj inter versioj

sen resumo de redaktoj
e (Bot: transigo de datumoj de Ŝablono:Vivtempo al Vikidatumoj)
Etikedoj: Vida redakto Poŝtelefona redakto Redakto de poŝaparata retejo
 
 
== Vivo ==
Schlegel instruitisinstruiĝis hejme ĝis 1735, poste li frekventis (ĝis 1741) la [[Landesschule Pforta|Gimnazion Pforta]]. Poste li studis en [[Lepsiko]] teologion. Lia frato Elias peris kontaktojn al la Klopstock-amiko [[Johann Andreas Cramer]] kiel ankaŭ al [[Karl Christian Gärtner]], [[Johann Arnold Ebert]], [[Nikolaus Dietrich Giseke]], [[Gottlieb Wilhelm Rabener]] kaj [[Christian Fürchtegott Gellert]]. Kun ili li kunlaboris por la gazeto ''[[Bremer Beiträge]]''. Schlegel kontribuis per odoj, rakontoj, la epika instrupoemo ''Der Unzufriedene'' (1745) kaj fabloj. En ili li kontraŭenmetis la klarecon de morala enhavo kaj la alegoriajn nuancojn de [[La Fontaine]] kaj ebenigis tiel la vojojn al [[Gotthold Ephraim Lessing]]. Aliaj tekstoj aperis en aliaj semajngazetoj kiel "Vermischte Schriften von den Verfassern der Bremer Beyträge" (1748-51, kun ''Totenklage für den Bruder Elias'', 1749) aŭ "Der Jüngling"(eldonite de J. A. Cramer, 1747/48). Dum la kandidata tempo (1746-51) Schlegel vivis unue kiel privata ĉefinstruisto en Strehla, poste en Leipzig, poste ĉe Cramer proksime de [[Merseburg]].
 
== Graveco ==
Plej gravis Schlegel per la tradukado kaj komentado de verko de Charles Batteux ''Les beaux arts réduits à un même principe'' (france, 1746). Al la eldonoj de 1751, 1759 kaj 1770 (nove eldonita en 1976) Schlegel aneksis traktaton pri literatura estetiko kaj pri la memŝatendo de poeziaĵoj kaj prozo.
 
En 1751 Schlegel iĝis Collega extraordinarius, Diaconus kaj posttagmeza predikisto en Pforta, en 1754 ĉefpastoro kaj gimnazia profesoro en [[Zerbst]]. Lia brileco retorika - dokumentita per 15 predikvolomoj - faris ke li nomumitisestis nomumita paroĥestro de la hanovra Markt-kirko; poste li iĝis Pastor primarius kaj [[superintendanto]] ĉe la Kortega kaj Urba kirko de Neustadt (kie li ankaŭ nomumitisestis nomumita konsiliano de la konsistorio). En 1782 li iĝis generalsuperintendanto de la Duklando Hoya, en 1787 de la Duklando Calenberg.
 
En la kolekto ''Geistliche Lieder'' (I-III, 1766–72) kun 49 propraj kaj 87 aliverkitaj kantoj senteblas - same kiel ĉe la kantoj de la amiko Gellert - ties sincera kredo je la [[Revelacio]].