Sociolingvistiko: Malsamoj inter versioj

3 393 bitokojn aldonis ,  antaŭ 1 jaro
Ĉar lingvoj ĝenerale estas tre kompleksaj, bona majstreco de parola kaj skriba esprimo estas pli ofta en la superaj klasoj. Laŭ Basile Bernstein ("Lingvo kaj Sociaj Klasoj"), ĉi tiuj klasoj ĝenerale profitas de pli ellaborita lingva kodo. Pro pli alta studado, ili ĝenerale havis pli grandan aliron al la legitima lingvo de referenco (skribo en tradiciaj socioj, vortaroj, gramatikoj, legado de bonaj verkistoj) kaj sociaj kulturaj retoj privilegiitaj. kun efikoj de legitimado kaj socia regado. Aliflanke, infanoj el malsuperaj klasoj praktikas ĉefe pli malaltan aŭ pli malrapidan lingvan nivelon aŭ "lingvan kodon", suferas lingvan mankon kaj vivas pli en la periferio de la sistemo. La sociologo Pierre Bourdieu eldonis france gravajn anglalingvajn aŭtorojn de sociolingvistiko kiel Basil Bernstein, Lingvo kaj Sociaj Klasoj, J. Gumpers, aŭ Erving Goffman, "Manieroj Paroli". Por Bourdieu, Kultura kaj lingva kapitalo estas grava elemento de" La distingeco, socia kritiko de juĝo", kaj li klarigas ĝin per "Paroli signifas". Klasa membreco generas per socialigo, diferencigitan kutimaron ("Habitus en sociologio). Bourdieu difinas la kutimaron kiel aron de korpigitaj dispozicioj, kiuj determinas tiel la kulturajn gustojn kiel la manierojn paroli. Ĉi tiuj cirkulas en la "lingva merkato" kaj apartaj "prezoj" estas ligitaj al la vortoj: parolado de informantoj de amas-komunikistoj, universitataj profesoroj, prezidantoj ktp. estas relative agnoskita kaj aprezata, dum parolado de multaj junuloj en la chirkaŭurboj estas apriore malaprezata kaj ofte objekto de stigmatizito. Estas multaj lingvaj antaŭjuĝoj. La reliefigo de kultura kapitalo ne signifas kaŝadon de ekonomia kapitalo (sociologio). Ĉi-lasta restas esenca en kapitalismaj ekonomioj: kapitalisto rekompencas spertulojn kun forta "kultura kapitalo" por kreskigi sian ekonomian kapitalon.
 
Ĉi tiu modelo Centro (j) -Periferio (j) validas por ambaŭ sociaj dialektoj aŭ sociolektoj kaj parolantoj de dialektoj kaj regionaj lingvoj plej ofte periferiaj. .
 
 
En la epoko de ekonomia tutmondiĝo, lingvoj estas ankaŭ hierarkitaj ekonomie laŭ modelo centro-periferio, disvastigita en Francio precipe de Louis-Jean Calvet. La centro de la galaksio estas la angla, antaŭenigita de la du hegemonaj superpotencoj de la 19a kaj la 20a jarcentoj. Grandaj plurinaciaj lingvoj subtenataj de aliaj grandaj potencoj konsistigas la duan rondon: la aliaj kvin laborlingvoj de la Unuiĝintaj Nacioj (franca, rusa, hispana, ĉina, araba) kaj iuj aliaj: germana, portugala, japana, indonezia, Hinda ... Poste venas naciaj ,regionaj, lokaj lingvoj,hierarkiigitaj inter ili. Multaj parolantoj de lokaj aŭ regionaj ekstercentraj lingvoj estas forte instigitaj, por plibonigi sian situacion, lerni pli centrajn vehiklatajn lingvojn, sed la malo ne veras. Ĉi tiu situacio estis studita en Dakaro ekzemple por parolantoj de aliaj senegalaj lingvoj ol la wolofo, kiu estas la ĉefa vehiklata lingvo. La afrikano ofte parolas du, tri, kvar lingvojn: la loka, la regiona, la nacia, la internacia. Kiam ekzistas du formoj de lingvoj parolataj en la sama komunumo, oni parolas pri "Diglosio", dulingvo laŭ la usona lingvisto Charles A. Ferguson; ekzemple en Barato aŭ Orienta Afriko, la angla estas parolata ĉiutage de malgranda minoritato kaj lokaj kaj regionaj lingvoj de la granda plimulto.
 
Ŝtataj elektoj rilate la naciajn lingvojn, la lingvoinstruadon kaj la Lingva politiko ĝenerale ludas esencan rolon. Laŭ la usona revuo "Ethnologue" estas ĉirkaŭ 135 naciaj lingvoj kaj ĉirkaŭ 7000 diversaj lingvoj, sed la unuaj dek du plej parolataj lingvoj estas parolataj de ĉirkaŭ 50% de la monda loĝantaro. Se ni aldonas por ĉi tiuj lingvoj la du-lingvan parolantojn, kies taksoj estas tre ŝanĝiĝemaj kaj unufoje forigitaj la parolantoj de pluraj supercentraj lingvoj, kiuj ne logike devas esti kalkulataj plurfoje, la tuto respondas al iom pli ol du triono de la monda loĝantaro.
 
Claude Piron, psikologo, poligloto, tradukisto de la Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj (UN) kaj Monda Organizaĵo pri Sano (MOS, WHO) el kvar laborlingvoj de UN, verkas en "La defio de lingvoj", ke Altnivela regado de la reganta internacia komuniklingvo, kun multaj neregulaĵoj kaj esceptoj, postulas 10.000 horojn, ekvivalentaj al ĉirkaŭ ses jaroj da laboro, kompare al 1.000 horoj por Esperanto . Celante demokratiigi internacian komunikadon, li pledis por la pligrandigita uzo de la neŭtrala helpa internacia lingvo Esperanto. Laŭ Nitobe Inazō, la ĝenerala vic-sekretario de la Ligo de Nacioj, estas "almenaŭ ok fojojn pli facila ol iu ajn alia lingvo"; ĝi permesus pli justan internacian komunikadon inter landoj kaj estus pli alirebla por la granda plimulto. Lingva politiko uzanta la propedeŭtikan valoron de Esperanto instruante kelkajn dekojn de horoj antaŭ la studado de aliaj lingvoj estus tre efika, kiel montras la eksperimentoj efektivigitaj. La nova kunteksto de profundaj tendencoj al mondo kun pluraj grandaj potencoj, de ekologia solidareco devigita, pli kaj pli interligita per interreto ktp. povas permesi rapidan progresadon de ĉi tiu lingvo. Ĝia lernado estas rapida, kaj la mondo konservus la trezoron de 7000 aŭ 8000 lingvoj ankoraŭ ekzistantaj, kiel deziras ĝin la Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco kaj Kulturo (Unesko), kaj limigus la fenomenojn de multekosta lingva dominado nacie, kulture, socie kaj ekonomie.
 
== Klasifikado ==
18

redaktoj