Satio: Malsamoj inter versioj

186 bitokojn aldonis ,  antaŭ 2 jaroj
sen resumo de redaktoj
[kontrolita revizio][kontrolita revizio]
(Kreis novan paĝon kun "upright=1.8|eta|dekstra|''[[Sati'' (virta, fidela ĝismorte), simbolo de sindono totala de l...")
 
Neniu resumo de redakto
[[Dosiero:A Hindoo Widow Burning Herself with the Corpse of her Husband.jpg|upright=1.8|eta|dekstra|''[[Sati]]'' (virta, fidela ĝismorte), simbolo de sindono totala de la edzino al sia edzo, kiu konsistas por la vidvino al grimpado sur la ŝtiparon de la formortinto por bruli vive. Tiu kutimo, kiu aperis nur malfrue en Hindujo ([[6-a jarcento]]) kaj ekzistis nur en la kasto de la ''kŝatrija'', ne menciiĝas en la atarvavedo, kie troviĝas ĉiuj funebraj ritoj, devenas de interpretado de unu el la legendoj de la diino Sati, tute sindonema al sia edzo, ŝi pretis ĵeti sin en la flamojn por defendi la honoron, kiun perdis ŝia edzo disputante kun sia bopatro. Malpermesita en [[Brita Hindujo]], ''sati'' estigis malkonfidon kontraŭ hinduismo.<ref name=Bellinger>Gerhard J. Bellinger, Encyclopédie des religions. ISBN 2-253-13111-3</ref>]]
'''Sati''' aŭ en anglaanglalingva prononcoskribmaniero ''suttee''<ref name="asnic.utexas.edu">[http://asnic.utexas.edu/asnic/hardgrave/Satiart.rft.html The Representation of Sati: Four Eighteenth Century Etchings by Baltazard Solvyns] de Robert L. Hardgrave, Jr. </ref> estis tre antikva historia praktiko trovita ĉefe inter [[Hinduismo|Hinduoj]] en nordaj kaj antaŭ-modernaj regionoj de [[Suda Azio]], laŭ kiu vidvino memoferas sin side sur la funebra brulŝtiparo de sia mortinta edzo.<ref>[https://books.google.com/books?id=DHE3DwAAQBAJ&pg=PT83&redir_esc Feminist Spaces: Gender and Geography in a Global Context], Routledge, Ann M. Oberhauser, Jennifer L. Fluri, Risa Whitson, Sharlene Mollett</ref><ref>Sophie Gilmartin (1997), [https://www.jstor.org/stable/25058378 ''The Sati, the Bride, and the Widow: Sacrificial Woman in the Nineteenth Century]'', Victorian Literature and Culture, Cambridge University Press, Vol. 25, No. 1, p. 141, Citaĵo: "Suttee, or sati, is the obsolete Hindu practice in which a widow burns herself upon her husband's funeral pyre..."</ref>{{sfn|Sharma|2001|pp=19–21}}<ref name=julialeslie/>
{{redaktata}}
TheLa extentetendo tolaŭ whichkiu ''sati'' wasestis practisedpraktikita inen historyla ishistorio notne knownestas withkonata clarityklare. HoweverTamen, duringdum thela earlyfrua modernmoderna periodo de la [[MughalMogola Empire|MughalImperio]] period, itĝi estis notinde asocia waskun notablyla associatedelitaj withhinduismaj eliteklanoj Hindude [[RajputRajputoj]] clansen in westernokcidenta [[IndiaBarato]], markingkio onemarkis ofunu theel pointsla ofpunktoj divergencede betweendiverĝo Rajputinter culturela andRajputa Islamickulturo kaj la islama kulturo de la [[MughalMogola Empire|MughalImperio]] culture.<ref name="AsherTalbot2006">{{citation|last1=Asher|first1=Catherine B.|last2=Talbot|first2=Cynthia|title=India before Europe|url=https://books.google.com/books?id=1GEWAwAAQBAJ&pg=PT268|year=2006|publisher=Cambridge University Press|isbn=978-1-139-91561-8|pages=268–}}</ref> InKomence thede earlyla 19th19a centuryjarcento, thela [[EastBrita IndiaOrienthinda CompanyKompanio]], inen thela processprocezo ofetendi extendingsian itsregadon [[Companyal ruleplej inparto India|rule]]de to most of IndiaHindio, initiallydekomence toleratedtoleris thela practicepraktikon; [[William Carey (missionary)|William Carey]], a British Christian evangelist, noted 438 incidences within a 30-mile (48-km) radius of the capital Calcutta, in 1803, despite its ban within Calcutta.<ref name="Bpp">{{cite web |last1=Hardgrave, Jr |first1=Robert L. |title=Bengal Past and Present |url=https://www.laits.utexas.edu/solvyns-project/Satiart.rft.html |website=University of Texas |accessdate=12 September 2018}}</ref> Between 1815 and 1818, the number of incidents of ''sati'' in Bengal doubled from 378 to 839. Opposition to the practice of ''sati'' by British Christian evangelists, such as Carey, and Hindu reformers such as [[Ram Mohan Roy]], ultimately led the British [[Governor-General of India]] [[Lord William Bentinck]] to enact the [[Bengal Sati Regulation, 1829]], declaring the practice of burning or burying alive of Hindu widows to be punishable by the criminal courts.{{sfn|Sharma|2001|pp=6–7}}<ref name="marshman">{{cite book|last=Marshman|first=John Clark|title=History of India from the earliest period to the close of the East India Company's government |publisher= Edinburgh: W. Blackwood |year=1876|page=374|url=https://books.google.com/books?id=tbmT_Tv-VGUC&pg=PA357|isbn=9781108021043}}</ref><ref name="dodwell">{{cite book|title=The Cambridge History of the British Empire, Volume 5. The Indian empire 1858–1918|editor= H. H. Dodwell|year=1932| page=140| url=https://books.google.com/books?id=G-48AAAAIAAJ&pg=PA140}}</ref> These were followed up with other legislation, countering what the British perceived to be interrelated issues involving violence against Hindu women, including: [[Hindu Widows' Remarriage Act, 1856]], [[Female Infanticide Prevention Act, 1870]], and [[Age of Consent Act, 1891]].
 
Isolated incidents of ''sati'' were recorded in India in the late 20th century, leading the Indian government to promulgate the [[Sati (Prevention) Act, 1987]], criminalising the aiding or glorifying of ''sati''.
242 186

redaktoj