Uzanto:Dominik/Provejo

MimiSDC10186.jpg

MIMI

"Chouchou", "Kiki", "Mimi" - mi apartenas al trilogio aŭ triptiko, unuvorte triopo, kies lasta membro mi estas. Homoj havas la strangan kutimon nomi siajn dorlotbestojn per duoble ripetita silabo, almenaŭ en mia familio. Tamen okazis eraro en la transskribo de la nomo sur mia pasporto: estas skribite "Minou". Tio, kion mi pompe nomas 'pasporto' fakte estas nur san-bulteno, kiun plenigis best-kuracisto okaze de mia unua vizito al tiu doktoro. Li zorge ekzamenis min, precipe la orelojn (tio estis la celo de mia vizito) kaj poste faris injekton de ??? Nu, li faris injekton, profitante el momento de neatento miaflanka. Li poste parolis kun mia juna mastrino pri mistera operacio farenda post tri-kvar monatoj. Mi ne ĉion komprenis, ĉar montriĝis, ke mi estas iom surda. Cetere, ĉiuj aliaj sensoj estas en ordo, precipe la vidkapablo: kvankam mi ne distingas ruĝan koloron, mi kapablas vidi etan papilion dumnokte por ĝin neniigi per lerta krur-bato.

Mi ĵus parolis pri mia familio. Verdire, mi naskiĝis en normala kata familio, kun panjo kaj multnombraj gefratoj. Post kelkaj semajnoj, oni disigis min de la kata familio kaj mi eniris homan familion. Komence temis nur pri mia juna mastrino M***. Ni tiam vivis en Aix-en-Provence, plejofte estis varme, eĉ tro varme, ŝi malfermis la fenestron kaj mi rajtis iom promeni sur la tegmentoj sube. Tiu juna mastrino estis iom nesperta pri katoj. Iun tagon, ŝi alportis "Whiskas" por mi, tio odoris kiel fiŝaĵo, kia naŭzo! Mi vomis sur la litkovrilon kaj ŝi kriis fi-vortojn al mi. Feliĉe mi ne ĉion komprenis. Poste ŝi denove iris al superbazaro kaj alportis plurajn specimenojn de katmanĝaĵoj, kiujn donis al ŝi bazarulino. Dank' al tio, mi povis mem elekti la preferatan manĝaĵon - mi ĝenerale preferas kokidon, meleagron kaj bovon. Nenio luksa, kiel vi povas konstati.

Mi eble iom parolu pri mia mastrino. Oni konsideras ŝin bela brunhaŭta knabino. Ŝi malaperas dum la tuta tago, irante al mistera loko -fakultato- kie ŝi lernas juron, mi ne ĵurus pri tio. Mi jam aludis pri ŝia nesperto pri katoj, tiurilate ŝi estas vera flavbekulino. Iun nokton, mi volis fari komplezon al ŝi, iom taŭzante ŝiajn harojn sur la kapkuseno. Tio malplaĉis al ŝia moŝtino kaj ŝi definitive forpuŝis min el sia kapo. Poste, je mia granda bedaŭro, mi rajtis dormi nur sur ŝiaj piedoj, pretekstante ke mi tro varmigis ŝian kapon. Alian fojon, ŝi malaperis dum tuta semajno pro etaj ferioj. Ŝi lasis al mi grandan bovlon da 'krokedoj' kaj mi povis trinki akvon el la likanta krano en la kuirejo. Kaj imagu kion ŝi faris dum la ferioj: ŝi vizitis amikinon, kiu mem havas katojn kaj senhonte karesis ilin. Kredu min, mi vidis la fotojn post ŝia reveno.

Por la someraj ferioj, ni iris al kampardomo en Normandio. La vojaĝo estis tre longa, unue per trajno, poste per aŭto ĝis la celata loko. Tie mi konatiĝis kun C*** kaj D***, respektive praonklino kaj onklo de mia mastrino. En Normandio, la klimato estas multe pli milda ol en la sudo, kaj mi povis promeni en la ĝardeno. Tie mi ĉasis musojn, lacertojn kaj eĉ malgrandan serpenton. Plejofte, mi lerte detranĉis la vostojn de la lacertoj kaj alportis ilin kiel trofeojn al C***, estis amuze vidi kiel ŝi malŝatas la ankoraŭ vivantajn vostojn kiuj tordiĝas ĉiuflanken. Iam mi volis ĉasi birdon, sed oni kriis al mi, ke tio estas malpermesita. Estas malfacile kompreni kial homoj permesas ĉasi musojn kaj ne birdojn, tio samvaloras por katoj. Alian fojon, mi volis grimpi sur arbon, sed ne sciis kiel malsupreniri. D*** alportis ŝtupetaron por preni kaj malsuprenigi min kun si. Mi ankaŭ tre ŝatas grimpi sur staplon da brullignaĵoj - mi forgesis diri, ke tie noktoj estas freŝaj kaj oni hejtas ĉiuvespere per fajro en la fajrujo - kio estis neimagebla en mia naskiĝloko.

Dume, mi konatiĝis kun aliaj bestoj kaj homoj: bovinoj, azenoj, kaproj, ŝafoj kaj... kamparanoj. Al tiuj ĉi apartenas iu "Gargamel" - maljuna, malpura, ĉifone vestita ulo, kiun miaj mastroj malfacile komprenas. "C'est-y qui va v'ni d'liau ?" estas lia enkonduka frazo, kiam li alvenas neatendite. Miaj mastroj anstataŭe dirus: "ĉu baldaŭ pluvos?", sed ili ne parolas la normandan. Ili estas "horsains", tio estas fremduloj. Feliĉe por katoj ne ekzistas lingvaj baroj, kvankam mi ne tre ŝatas ke aliaj katoj entrudiĝu en mian ĝardenon - ĉar ĉio kio apartenas al miaj mastroj unuavice apartenas al mi. Iun tagon, kuniklo aŭdacis eniri mian bienon, mi postkuris ĝin kaj ĝi savis sian vivon enirinte truon en la tero. Alian fojon, kamparanino alportis kokon, buĉitan kokon, kompreneble. Ŝi ankaŭ alportis ovojn, mi poste eksciis, ke ŝi posedas plurajn kokinojn, kaj dank' al tio povas iom enspezi. Tio ne multon signifas por katino kiel mi, mi senpage ricevas mian manĝon kaj neniu postulas ion de mi. Stranga mondo en kiu ni vivas!

Mi iom post iom alkutimiĝis al tiu kampara vivo, cetere pli agrabla ol la urba vivo. La domo estas granda kompare kun mia eta loĝejo en Aix-en-Provence, estas du ĉambroj plus kuirejo, ne parolante pri staplejoj kaj subtegmentejo. Oni aranĝis por mi ŝu-skatolon kun lana ŝtofo apud la fenestro de dormo-ĉambro, tiamaniere ke mi povas samtempe ripozi kaj rigardi eksteren. Mi disponas pri granda ĝardeno kun arboj kaj floroj, mi postkuras papiliojn kaj abelojn, ĉio iras glate ĝis terura tago: universitataj kursoj baldaŭ rekomenciĝos kaj mia eta mastrino devas rehejmeniri, kaj mi kun ŝi. Sed tio ne estas la plej terura novaĵo: streĉante la orelojn, mi subaŭskultis konversacion inter ŝi kaj C***, en kiu ili aludis pri mistera farenda operacio, kaj tio koncernis min. Ili definitive decidis, ke mi ne nasku idojn kaj ke tiu operacio fariĝas nepre necesa. La postan tagon mi revenis al mia unu-ĉambra loĝejo, unue per aŭto kaj poste per trajno. Amare gustis la 'krokedoj' en mia bovlo: homa volo estas pli forta ol kata deziro.

Nu, la vivo revenis kiel antaŭe: M*** reiris al siaj kursoj, mi restis sola la tutan tagon, mi iom enuis kaj plejparte dormis. Iun tagon ŝi ŝovis min en mian kaĝon, kaj momente mi esperis, ke ni denove iros al la kamparo. Vana espero! Ŝi alportis min al la konata doktoro best-kuracisto. Tiu ĉi, helpe de sia helpantino endormigis min kaj mi vekiĝis kelkajn horojn poste kvazaŭ nenio okazis - sed io okazis. Mia mastrino aparte dorlotis min, kio estas nenormala. Ŝi restis la tutan postan tagon kun mi, kontrolante mian san-staton kiel indikis la best-kuracisto. Nenio ŝajnis tro bongusta por mi, mi eĉ rajtis porcion da "Catisfactions". Ĉu tio do estis la terura operacio pri kiu mi tiom timis? Ni denove vizitis la doktoron semajnon poste, kiu konstatis ke ĉio normale cikatriĝis. La helpantino karesis mian kapon, dirante ke mi estas bela kaj brava eta "écaille de tortue". Eta jes, sed mi tamen ne estas testudo, ĉu? Mi eble miskomprenis pro mia duona surdeco. Nur poste mi komprenos tiun stangan esprimon. Mia mastrino, kiu ricevis libron pri katoj kiel novjaran donacon, foliumis ĝin kaj komparis min kun fotoj en la libro. Unu el tiuj fotoj reprezentis katon kun testuda haŭtkoloro. Verdire mi devus paroli pri katino, ĉar testudkoloraj katoj estas preskaŭ ekskluzive katinoj (pro genetikaj kialoj, diris la kuracisto).

Mi estus la plej feliĉa kato en la mondo, se ne venus al nia loĝejo tiu aroganta koramiko de mia mastrino. Kia fiulo! Li aŭdacis diri, ke li preferas kiam katoj restas sur la strato, kvazaŭ mi estus unu el tiuj rubaĵ-katoj, almozanta sian magran manĝon apud li. Ĉe mi en mia propra hejmo! Mia mastrino perdis la kapon enamiĝante al tiu senkora ulo. Mi flarsentis, ke katastrofo estas okazonta. Kaj jen ĝi okazis: mia mastrino volas vivi kun tiu knabo kaj pretas al transloĝiĝo al lia domo. Kompreneble la kondiĉo estas, ke mi ne venu kun ŝi, ĉar li tro malamas katojn. Iun tagon, ĉu por bono aŭ malbono, M*** pakis min en mian kaĝon kaj ni kune vojaĝis ĝis pariza stacidomo Saint-Lazare. Tie, ŝi kvazaŭ neatendite renkontis sian onklon D*** kaj transdonis al li mian kaĝon! Sen plia rigardo al mi, ŝi adiaŭis kaj turnis sin aliflanken. La onklo, mi emas diri Oĉjo, kiun mi jam konis el la pasintaj someraj ferioj, entrajniĝis kaj metis mian kaĝon sur tableton apud si. Dum la vojaĝo venis konduktoro por kontroli la biletojn: du biletoj estis stampitaj, unu por Oĉjo kaj unu por mi - ĉio en ordo! Mia koro iom malpeziĝis, nenio pli malbona povas okazi, ol tio kion mi ĵus travivis dum la pasintaj tagoj.

Ni alvenis al granda urbo - Caen, tio estis skribita sur nomplato en la stacidomo. Vi eble miras, ke mi scipovas legi. Ne mirige: mia mastrino estis studentino kiu posedis multajn librojn, kaj ŝi konservis abocon el sia infanaĝo. En la daŭro de malpli ol du monatoj mi jam enkapigis ĉiujn literojn, po unu ĉiutage. Mi klare memoras pri lasta litero 'Z' akompanata de bildo kun stranga besto simila al nigre-blanke striita azeno. Tiu kaŝa lernado montriĝis utila hodiaŭ. Mi jam divenis kien ni estas irontaj. Oĉjo aĉetis tram-bileton el aŭtomata maŝino - normale, bestoj ne rajtas eniri tramon, sed mi estis bone kaŝita en mia kaĝo - do jen alvenis tramo kaj ek! Dum Oĉjo sidis sur sidloko, mia kaĝo kuŝis inkognite sur breto malantaŭ li. Post ioma tempo ni alvenis al la celo de nia vojaĝo: "Château d'Eau" - nenio rilata kun kastelo, temas pri simpla akvoturo. Mi scias ke tie loĝas C*** la praonklino de mia juna mastrino. Alveninte al ŝia loĝejo - granda apartamento kun tri ĉambroj plus kuirejo - ŝi malfermis mian kaĝon kaj brakumis min plej ameme. Mi komprenis, ke mi nun havas novan mastrinon.

Mi rapide alkutimiĝis al miaj nova vivo kaj ĉirkaŭaĵo. Mi povis trakuri la tutan loĝejon por kaŝiĝi jen sub liton, jen sub meblon. Kelkfoje mi ankaŭ saltis sur la pianon kaj de tie sur libro-ŝrankon, ekster la atingon de mia nova mastrino. Kompare kun mia eta loĝejo en Aix-en-Provence, tio estis grandega ludejo kun senfinaj eblecoj de amuzo. Mi ŝatis grati la luksan kanapeton aŭ gvati birdojn malantaŭ la fenestroj. Mi eĉ duon-mortigis vesperton kiu malprudente eniris la apartamenton - ne senkiale oni kromnomis min "Cruella". Mi kompreneble ne parolas pri muŝoj, kiujn mi senkompate ĉasis de mateno ĝis nokto - mi ja diris 'muŝoj', ne 'musoj'. Mi gardis la domon matene, kiam C*** butikumis por la ĉiutagaj manĝoj: viando, fruktoj, legomoj, pano, lakto eĉ kelkfoje fiŝo. Male al mia juna mastrino, ŝi estas sperta kuiristino, ĉiam preta elprovi novan recepton aŭ baki kukon. Iun posttagmezon ŝi invitis rondeton da amikinoj kaj regalis ilin per Teurgoule kaj pomtorto. Ili trinkis ĉampanon por tiu speciala okazo kaj la etoso estis tre gaja. Tiuj sinjorinoj multe admiris min kaj rakontis laŭvice pri siaj respektivaj dorlotbestoj. Mi neniam plu enuis dumtage!

Kelkfoje mia nova mastrino erare nomas min "Chouchou" aŭ "Kiki" - mi ne estas la unua kato en ŝia vivo. Ambaŭ tiuj katoj partoprenis la duan mondmiliton, do tio okazis antaŭ treege longa tempo, en la pasintaj jarcentoj. La unua, virkato "Chouchou", vivis en Parizo, kaj estis brulvundita ĝis tria grado dum la milito. Ĉu pro embuskita snajpero, kun flamĵetilo? Ne, nenio heroa tiuspeca, kaserolo da bolanta akvo akcidente trafis lian dorson. Li estis plene resanigita nur post unu jaro, dank' al la konstanta flegado de C***. Koncerne la duan katon, katino "Kiki", mi scias ke ŝi partoprenis la batalon de Normandio. Supozeble ŝi troviĝis en la malbona loko en malbona momento. Ŝi batalis kontraŭ tuta taĉmento da ferocaj malamikoj kaj post sturmado sukcesis eskapi el iliaj bajonetoj. Ne, mi denove plibeligas la realon, ŝi nur falis el biciklo kune kun sia mastrino - nur tiu ĉi estis vundita. Kia petolema kato mi estas! Mi tiam ne povis imagi, ke terura sortobato min trafos post kvardek aŭ kvindek jaroj (kata kalkulmaniero estas malsama de la homa). Sed tion mi ne povas rakonti, tio estas ankoraŭ tro freŝa kaj dolora en mia memoro.

(...)

Oĉjo foriris al vendejaro por aĉeti 'krokedojn' kaj aliajn manĝaĵojn. Mi profitas el lia momenta foresto por rigardi liajn librojn. Inter ili troviĝas nova libro, kiun li ekhavis antaŭ nelonge: "Dek katoj de kapitano Postnikov". Mi nur bedaŭras, ke ĝi ne enhavas bildojn de la dek katoj. Cetere, mi ne konas tiun kapitanon, eble li rolas en aventuro "Tinĉjo en Sovetio". Iom priesplorante mi trovas alian libron: "Mi stelojn jungis al revido". Ĉit! Oĉjo revenas kun miaj 'krokedoj', estas flava strio sur la sako, do temas pri kokidaj, miaj preferataj. Li ŝajnas tre bonhumora, malpakante siajn aĉetaĵojn. Mi tuj rimarkas grandan pakaĵon, kiu ne similas manĝaĵojn. Temas pri nova tekokomputilo - plia komputilo kun malviva muso. Kvazaŭ tio ne sufiĉus, li de temp' al tempo algluiĝas al sia poŝtelefono flustrante vortojn kiaj 'WiFi' kaj 'Bluetooth'. Stranga mondo en kiu ni vivas! Vespere, post la temanĝo, li rigardas alian, pli grandan ekranon, tiun de televido. Mi provas altiri lian atenton per miaŭoj kaj fiksa rigardo al li. Mi scias, ke li spektas senfinan felietonon 'Tiom granda suno' kaj mi ne esperu, ke li enlitiĝos antaŭ la fino de la epizodo. Mi estas bonedukita kato, kiu neniam enlitiĝas antaŭ sia mastro. Cetere, mi prefere diru 'surlitiĝas' ĉar mi delikate kuŝiĝas sur liaj kruroj super la litkovrilo. Miaŭ!



 —



HEROUVILLE ESPERANTO
POR LA TRIA KURSO
dato temo prezentos
3-an de marto 2020 « Esperanto en kinoarto » Dominik

Artikoloj:






  • Incubus
    • Applications-multimedia.svg Incubus ĉe YouTube (kun portugallingvaj subtekstoj, kiujn eblas kaŝi por havi nur franclingvajn subtekstojn)


Filmoj en Esperanto:


Rakontoj por infanoj:


Muzikvideoj:





Dato Temo Prizorganto
19-an de novembro 2019 « Vikipedio » Dominik

Kiel funkcias Vikipedio?Redakti

Kiu povas redakti Vikipediajn artikolojn? Elektu la ĝustan respondon:

  1. Nur spertaj uzantoj
  2. La ĉefredaktoro de Vikipedio
  3. Ĉiuj kun interreta konekto


Uzanto-interfaco de VikipedioRedakti

Vi havas amikon, kiu ĵus lanĉiĝis kaj bezonas pli da informoj pri Vikipedio-politikoj, komunumaj normoj kaj gvidilo por uzantoj. Kie li povas trovi ĉi tion?

  1. Lastaj ŝanĝoj
  2. Helpo
  3. Serĉi tra Vikipedio


Kiel mi povas kunlabori?Redakti

Mi ŝatas preni fotojn de la lokoj, kiujn mi vizitas. Se mi alŝutas ilin al Vikipedio, oni povas diri, ke mi estas:

  1. Ilustristo
  2. Aŭtoro
  3. Moderanto
  4. Formatanto


La vivo de artikoloRedakti

Kio estas la pritaksa procezo de Vikipedio? Elektu la ĝustan respondon:

  1. Revizio de la kvalito de artikolo fare de aliaj vikipediistoj
  2. Revizio de la kvalito de artikolo fare de spertuloj
  3. Revizio de la kvalito de artikolo fare de Fondaĵo Vikimedio


Kio estas kvalita artikolo?Redakti

La korpo de artikolo ne havas sekciojn. Ĉu prave aŭ malprave?

  1. Prave
  2. Malprave


Kiaj ecoj bezonatas por kvalita artikolo? Elektu la ĝustajn respondojn:

  1. Kontroleblaj fontoj
  2. Neŭtrala vidpunkto
  3. Manlibroj por uzantoj
  4. Resumo, korpo, notoj


Krei novan artikolonRedakti

Kio estas la tri esencaj elementoj de nova artikolo? Elektu la ĝustan respondon:

  1. Klarigo, ĝia menciindeco kaj fonto
  2. Klarigo, bildo kaj ligilo al alia artikolo
  3. Nomo, ĝia menciindeco kaj fonto