Kūkai

Budaisma monako en la heian-epoko en Japanio

Kūkai (空海, 774 - 835) estis Japana bikŝuo, fondinto de la skolo Shingon. Ene de la skolo, li estas konata kiel Kōbō-daishi (弘法大師 la granda majstro de la disvastigado de la darmo?), Odaishi-sama (お大師様 la granda majstro?), la postmorta nomo donita al li jarojn post lia morto de la imperiestro Daigo, aŭ kiel Henjō-kongō (遍照金剛?).

Kūkai (空海)
Portreto de Kūkai de la epoko de Kamakura (1185 - 1333).
Portreto de Kūkai de la epoko de Kamakura (1185 - 1333).
Persona informo
Naskonomo 佐伯眞魚
Aliaj nomoj 教海 • 如空 • 空海 • 空海上人 • お大師さん • お大師様
Naskiĝo 774
en Zentsūji, provinco Sanuki, Japanio
Morto 835
en Monto Kōya, Japanio
Tombo Okunoin
Lingvoj japana
Ŝtataneco Japanio
Familio
Patro Saeki no Tagimi
Patrino Tamayorigozen
Frat(in)oj Shinga • Saeki no Suzukimaro
Parencoj Chisen
Shinzen
Enchin
Okupo
Okupo vortaristo • lingvisto • poeto • kaligrafo • bikŝuofilozofo
Verkoj Bunkyō Hifuron
Tenrei Banshō Meigi
Q11404837
Sangō Shiiki
Fūshinjō
Q11613951
Q11491626
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Li estis ankaŭ belskribisto kaj inĝeniero. Legende, li elpensis la skribsistemon kana kaj verkis la poemon Iroha, kiu estis uzita por ordigi kaj instrui la skribsistemon.[1]

ReferencojRedakti

  1. Ryūichi Abe. (2000) The Weaving of Mantra: Kūkai and the Construction of Esoteric Buddhist Discourse. Columbia University Press, p. 3, 113–4, 391–3. ISBN 978-0-231-11287-1.