Nikolaj Afrikanoviĉ Borovko: Malsamoj inter versioj

sen resumo de redaktoj
(Korektitaj ligoj al Krimeo kaj Ukrainio)
'''Nikolaj Afrikanoviĉ BOROVKO''' (ruse ''Николай Африканович Боровко'') (naskiĝis [[1863]] en [[Zastavne]] ([[Volina]] gubernio, [[Ukrainio]]), mortis [[1913]] en [[Simferopolo]] ([[Krimeo]], [[Ukrainio]]) estis unu el la unuaj pioniroj en [[Rusio]].
 
Li ricevis militedukonmilitistan [[eduko]]n sed la aresto kaj [[ekzilo]] en [[Zajsan]] ([[Siberio]]) interrompis lian militkarieronkarieron. Plue li laboris nur kiel privata instruisto kaj ĵurnalisto. Borovko fariĝisiĝis Esperantistoesperantisto en la ekzilo en la unuaj jaroj de [[Esperanto-movado]] (en [[1889]]). Post finiĝo de la ekzilo, li loĝis en [[Odeso]] kaj tie vigle partoprenis la propagandon de Esperanto.
 
Li tradukis ''[[La ŝtona gasto]]'' de [[Puŝkin]] ([[1895]]), kunlaboris en ''[[La Esperantisto]]'' kaj ''[[Lingvo Internacia (gazeto)|Lingvo Internacia]]'', redaktis [[Jarlibro Esperantista|Jarlibron Esperantistan]] ([[Uppsala]], [[1897]]). En 1988 [[Herbert Mayer]], direktoro de la [[Esperantomuzeo]] en Vieno retrovis kaj publikigis la novelon (20 paĝan) ''En la Tombo'', redaktitan en la jaro 1892. Tiu novelo estas unu el la plej fruaj prozaj literaturaĵoj en Esperanto.
Laŭ demando de Borovko, [[L. L. Zamenhof|Zamenhof]] skribis al li en [[1895]] (?) [[Letero al Borovko|sian faman leteron]] pri la [[Pra-Esperanto|deveno de Esperanto]].
 
En [[1895]], edziĝinte kun Esperantistinola esperantistino [[Antonina Justinovna Borovko-Ĉajkovskaja|Antonina Ĉajkovskaja]], Borovko transloĝiĝis [[Peterburgo]]n kaj tie daŭrigis sian Esperanto-agadon. Post eksiĝo de [[F. Kanaloŝŝy-Lefler]], Borovko estis elektita prezidanto de la Societo ''[[Espero (societo)|Espero]]'' [[1896]]-[[1897]]. En [[1911]]-[[1912]] Borovko energie disputis kontraŭ [[Gaston Moch]] por fonetika skribado de [[propraj nomoj en Esperanto]].
 
Li estas bopatro de [[Valdemar Langlet]], kiu estis patro de [[Nina Borovko-Langlet]].
Sennoma uzanto