La BaltojBalta popolo (litove baltai, latve balti) estas Hindeŭropa etno-lingva grupo kiu parolas aŭ parolis unu el la Baltaj lingvoj, nome branĉo de la familio de Hindeŭropaj lingvoj, kiuj estis origine parolataj de triboj kiuj vivis en areon oriente de la duoninsulo Jutlando kaj okcidente de la basenoj de la riveroj Moskva, Oka kaj Volgo. Unu el la karakteroj de la Baltaj lingvoj estas la nombro de konservismaj aŭ arkaikaj trajtoj retenitaj.[1] Inter la Baltaj popoloj estas la modernaj Litovoj, Latvoj (inklude la Latgalianojn) — ĉiuj orientaj Baltoj — same kiel la Praprusoj, Jotvingianoj kaj la Galindianoj — okcidentaj Baltoj — kies lingvoj kaj kulturoj estas nune formortintaj.

Baltoj
etnolingva grupo
Eŭropanoj
Ŝtatoj kun signifa populacio
Lingvo(j)
latva lingvolitova lingvo
vdr
Distribuo de triboj de baltoj, ĉirkaŭ 1200 p.K. La Orientaj Baltoj montriĝas en brunaj nuancoj dum la Okcidentaj Baltoj montriĝas verde. La limoj estas proksimumaj.

Referencoj

redakti
  1. Bojtár paĝo 18.

Bibliografio

redakti

Anglalingvaj

redakti
  • Endre Bojtár (1999). Foreword to the Past: A Cultural History of the Baltic People. Budapest and New York: Central European University Press. p. 9. ISBN 978-963-9116-42-9.
  • Gimbutas, Marija (1963). The Balts. London: Thames & Hudson.
  • "Lithuanians". 1911 Encyclopædia Britannica (1a eld.). 1911.

Pollingvaj

redakti
  • "Bałtowie". Encyklopedia Internetowa PWN. Arkivita el la originalo la 26an de Aprilo, 2005. [1] Alirita la 4an de Septembro, 2017.
  • Antoniewicz, Jerzy; Aleksander Gieysztor (1979). Bałtowie zachodni w V w. p. n. e. – V w. n. e. : terytorium, podstawy gospodarcze i społeczne plemion prusko-jaćwieskich i letto-litewskich. Olsztyn-Białystok: Pojezierze. ISBN 83-7002-001-1.
  • Kosman, Marceli (1981). Zmierzch Perkuna czyli ostatni poganie nad Bałtykiem (in Polish). Warsaw: Książka i Wiedza.
  • "Bałtowie". Wielka Encyklopedia PWN (a eld.). 2001.
  • Okulicz-Kozaryn, Łucja (1983). Życie codzienne Prusów i Jaćwięgów w wiekach średnich. Warsaw: Państwowy Instytut Wydawniczy.
  • Čepiene, Irena (2000). Historia litewskiej kultury etnicznej. Kaunas, "Šviesa". ISBN 5-430-02902-5.