Malfermi la ĉefan menuon

Ŝanĝoj

14 bitokojn aldonis ,  antaŭ 9 jaroj
sen resumo de redaktoj
[[Image:Chatillon Urbain2.jpg|thumb|right|Statuo de Urbano la 2-a, en Châtillon-sur-Marne, supozita loko de lia naskiĝo]]
[[Image:StatueUrbanII.jpg|thumb|left|Statuo de Urbano la 2-a sur la placo de la Victoire de [[Clermont-Ferrand]]]]
[[Urbano la 2-a]] estis papo de la [[Katolika Eklezio]] ekde 1088 ĝis 1099, kaj famiĝis pro enebgiaenergia disvastigo de la gregoria reformo kaj pro la iniciato de la aventuro de la [[krucmilitoj]].
 
 
 
==La unuaj jaroj==
 
Li naskiĝis, en 1040, el nobla franca familio de Lagery najbare de [[Châtillon-sur-Marne]], baptiĝis Otono, edukiĝis laŭ ekleziaj medioj kaj studis en [[Reims]], kie sekve estis ordinita diakono kun ofico de arkidiakono. Subinflue de [[Bruno el Kolonio|Sankta Bruno]] li rezignis sian oficon por monaĥe membriĝi en la monaheio de la [[Kongregacio de Cluny]]. En 1077 li estis inter la akompanantoj de la abato de Cluny en [[Canossa]] ĉe papo [[Gregorio la 7-a]], kiu en 1078 lin kunvokis kaj nomumis episkpoepiskopo de [[Ostia]] kaj [[Velletri]] kiel postvenanto de [[Pier Damiani]]. Sekve li enoficiĝieenoficiĝis en la ŝarĝo de [[papa delegito]] por Germanio dum la kontrasto kun la imperiestro [[Henriko la 4-a]].
 
 
 
==Leviĝo al papado==
[[File:Papa Urbano II consacra l'altare del monastero di Cluny.jpg|thumb|left|300px|Papo Urbano la 2-a konsekras la altaron en la monaĥejo de Cluny, kie li estis prioro anlaantaŭ ol papiĝis]papiĝi]]
 
Otono-Urbano la dua estis unu el la plej fervoraj subtenantoj de la gregoriaj reformoj, aparte en Germanio kiel delegito (1088), kaj estis inter la malmultaj kiujn [[Gregorio la 7-a]] indikis kiel siaj posteuloj al seĝo de [[Sankta Petro]]. Je la morto de Gregorio oni elektis ties sekvanto Viktoron la 3-a jam abato de abatejo de [Montokasino]], kies papado estis tempe mallonga kaj peripetie sufera pro la ĉeesto en Romo kontraŭpapo Klemento la 3-a.
[[File:Papa Urbano II consacra l'altare del monastero di Cluny.jpg|thumb|left|300px|Papo Urbano la 2-a konsekras la altaron en la monaĥejo de Cluny, kie li estis prioro anla ol papiĝis]]]
 
La 8-an de oktobro 1088 dum mallonga konklavo de ĉirkaŭ 40 voĉdonantoj, aranĝita en [[Terracina]], Otono elektiĝis papo sin nomante UrnanoUrbano la 2-a, kaj la trian de julio 1089 sukcesis okupi sian eeĝonseĝon en Romo dum la kontraŭpapa [[Klemento la 3-a]], jam entronigita de la imperiestro, rifuĝiĝis al [[Tivoli]].
Otono-Urbano la dua estis unu el la plej fervoraj subtenantoj de la gregoriaj reformoj, aparte en Germanio kiel delegito (1088), kaj estis inter la malmultaj kiujn Gregorio la 7-a indikis kiel siaj posteuloj al seĝo de Sankta Petro. Je la morto de Gregorio oni elektis ties sekvanto Viktoron la 3-a jam abato de abatejo de [Montokasino]], kies papado estis tempe mallonga kaj peripetie sufera pro la ĉeesto en Romo kontraŭpapo Klemento la 3-a.
La 8-an de oktobro 1088 dum mallonga konklavo de ĉirkaŭ 40 voĉdonantoj, aranĝita en [[Terracina]], Otono elektiĝis papo sin nomante Urnano la 2-a, kaj la trian de julio 1089 sukcesis okupi sian eeĝon en Romo dum la kontraŭpapa Klemento la 3-a, jam entronigita de la imperiestro, rifuĝiĝis al [[Tivoli]].
 
Li daŭrigis kaj grandecide realigis la reformon de papo Gregorio la 7-a montrante oportunan nerigidecon kaj diplomatian sagacon. Ĝuste pro tio li estis ĉiam vojaĝanta kaj kreanta [[sinodo]]jn en kiuj multe efikis lia ĉeesto, disvolviĝintaj en [[Romo]], [[Amalfi]], [[Benevento]], kaj [[Troia (Italio)|Troia de Apulio]]: en ili ĉiam estis rekonfirmitaj la kondamno de la [[simonio]], la lukto kontraŭ la ŝtata [[Investitura polemiko|investituro]] de ekleziaj oficoj praktikata de la imperiaj regantoj; reproponitaj la devigo de [[celibato]] por la klerikularo kaj la refuto de la eklezia politiko de [[Henriko la 4-a de la Sankta Romia Imperio]].
 
RveninteReveninte al Suda Italio, en 1090 kunigis en [[Melfi]] koncilion, kiun partoprenis 70 episkopoj, promulgante dekses gravajn kanonojn pro kondamni simonion, malpermesi la laikajn investiturojn de ekleziaj oficoj, rekonfirmi la devigon de la celibato por la klerikularo kaj reformi la monaĥejan disciplinon. Poste li trapasis [[Matero]]n por gastiĝi en [[Bari]], kie konsekris la [[Sankta Nikolao |bazilikon de Sankta Nikolao]], en ĝin lokigante la relikvojn portitajn el la Turkia Oriento, kiuj fariĝos arda devotaĵo de pilgrimoj kaj krucmilitistoj pilgrimantoj al Jerusalemo.
 
Harmomie kun tiu politiko, li favoris al geedziĝo de la grafino [[Matilda el Tuskanio]] kun Guelfo de Bavaria; li, por sin defendi kontraŭ la imperiestra politiko, apogiĝis ankaŭ sur la armeo de la princo Konrado, filo de Henriko kaj jam kronita kunreganto de Italio (Milano 1093), ribelanta kontraŭ la patro. Li havis gravajn kontrastojn, pro similaj motivoj, ankaŭ kun [[Filipo la 1-a (Francio)]]. Fine, pormomente ambaŭkaze la papa celo sendependigi la eklezion kaj la sanktan seĝon sukcesis.
 
Harmomie kun tiu politiko, li favoris alla geedziĝogeedziĝon de la grafino [[Matilda el Tuskanio]] kun Guelfo de Bavaria; li, por sin defendi kontraŭ la imperiestra politiko, apogiĝis ankaŭ sur la armeo de la princo Konrado, filo de Henriko kaj jam kronita kunreganto de Italio (Milano 1093), ribelanta kontraŭ la patro. Li havis gravajn kontrastojn, pro similaj motivoj, ankaŭ kun [[Filipo la 1-a (Francio)]]. Fine, pormomente ambaŭkaze la papa celo sendependigi la eklezion kaj la sanktan seĝon sukcesis.
 
==Urbano la 2-a kaj krucmilitoj==
 
[[File:B Urban II2.jpg|thumb|left|Urbano la 2-a predikas la krucmiliton dum la Koncilio de Clermont]]
UranoUrbano la 2-a koniĝas precipe al la historiografio pro lia, almenaŭ ŝajna, ekpuŝo al la [[unua krucmilito]]. La engaĝiĝo de Urbano la 2-a favore al la krucmilitoj aperis publikan inviton la unuafojon en la [[Koncilio de Piaĉenco]], dum kiu (marte de 1095), li ricevis viziton de la ambasadoro de de la [[imperiestroj de la Bizanca Imperio]], [[Aleksio la 1-a el Bizanco|Aleksio la 1-a Komneno]], kiu helpetus kontraŭ la [[islamano]]j. Kolektiĝis granda koncilio kun tiom granda partopreno de episkopoj de Alta Italio, Francio kaj Burgundio, ke la renkontiĝo devis disvolviĝi subĉielo eksterurbe. La sekva koncilia renkontiĝo, nome [[Koncilio de Clermont]] la papo reproponis la liberigon de la Sanktaj lokojLokoj, tiam jam delonge okupitaj de [[araboj]]: tio tiom plaĉis ke la asembleo eksplodis en «"[[Deus lo volt|Dio tion volas]]". Urbano invitis la francojn ĉesi iliajn enajn luktojn kaj adresigi iliajn energiojn por servi la kaŭzon de la liberigo de la Sanktaj Lokoj.
 
Ĵusaj studoj, tamen, malkovris ke la fama parolado de la papo estintus mallaŭdanta la interkristanajn luktojn kiuj sangobanis Eŭropon, kaj instiganta al novtipaj pilgrimoj al Sankta Tero kaj konvertiĝo por purigado el pekoj.
<ref>Pri tiu parolado ni havas kvar versiojn de samnombraj kronitoj, skribitaj kiam la Unua Krucmilito estis jam konkludita: eblas, do, ke la aŭtoroj uzis la saĝon posteventan, ŝarĝante la vortojn je batalema celo pli ol intencita. Sume, la pontifika parolado provokintus sekvojn kiujn la papo mem ne imagintus kaj ne volintus, alŝuldeblajn al faktoroj pli ĝeneralaj kaj okazaj kiel la ĝenerala ekspansia elano de la okcidenta socio de la fino de dekunua jarcento. Cfr. G. Vitolo, ''Medioevo. I caratteri originali di un'età di transizione'', Sansoni, 2000, pp. 318-319.</ref>.
 
Plue, la supozita letero de la bizanca imperiestro eble devas konsideriĝi probabla frukto de la krcmilitakrucmilita propagando ĉar Aleksio la 1-a sin montris, sekve, pli timema pri la trairo de la Frankoj ol pri la arabaj ŝtatoj, kvankam tio povas esti nur posta juĝo kaj sirmoŝirmo antaŭ la ebla reago de turkoj.
 
Kio ajn estus la afero, la papo ankoraŭ ne atingis sian sideojnsidejon ke porkrucmita movado intensiĝis kaj el multaj landoj atingis Konstantinopolon amasoj da pilgrimoj, ofte sengvidaj kaj senhavaj, inter kiuj malmultaj armitojermitoj. La purigo sugestata de la papo foje etendiĝis al razioj kaj perfortoj. Ne sermitaj de armitoj, multegoj estis pereigitaj de turkoj kaj araboj armeoj. Antaŭ tiuj informoj la papo nomumis sian delegiton [[Ademaro el Monteil]], episkopo de Le Puy, kiel spirita gvido. En la postaj sinsekvaj ondoj de armitoj kaj kavaliroj, kvankam ankoraŭ ne kunlaborantaj, estis atingita la sukceso sede la [[unua krucmilito]].
 
Urbano la 2-a mortis la 29-an de julio 1099, dekkvar tagoj post la falo de [[Jerusalemo]] en la manojn de krucmilitistoj, sed antaŭ ol la novaĵo atingis Italion. Lia sekvulo estis [[Paskalo la 2-a]]
 
Urbano la 2-a mortis la 29-an de julio 1099, dekkvar tagoj post la falo de [[Jerusalemo]] en la manojn de krucmilitistoj, sed antaŭ olantaŭe la novaĵo atingis Italion. Lia sekvulo estis [[Paskalo la 2-a]]
 
== Urbano la 2-a kaj Sicilio==
[[File:B Urban II2.jpg|thumb|left|Urbano la 2-a predikas pri la krucmilito antaŭ koncilianoj de Clermont]]
[[File:Urban ii - Roman de Godfroi de Bouillon.jpg|thumb|right|250px|Papo Urbano la 2-a, ilustrajo de anonima aŭtoro de 12-a jarcento]]
Multe malpli brua, sed pli longperiode sukcesa, estis la programo de UrnanoUrbano por stabile rekonduki [Kampani[Kampanio]]onn kaj [[Sicilio]]n en la sferon de katolika influo, post generacioj de bizanca kontrolo kaj de hegemonio de la arabaj emiroj[[emiro]]j en Sicilio. Lia agento en la siciliaj markoj estis la normana reganto [[Ruggero la 1-a de Sicilio]] . UrnanoUrbano koncedis al Ruggero eksterordinarajn prerogativojn, iujn el tiuj rajtojn kiujn li negis al aliaj ŝtataj povuloj de eŭropoEŭropo. Ruggero estis rajtigita nomumi episkopojn (laika investuturoinvestituro), kaj rikolti la ekleziajn rentojn por ilin transdoni al la papa sidejo (pozicio ĉiam profitiga), interveni en juĝoj pri ekleziaj krevelojkvereloj. Ruggero, fakte, fariĝis papa delegito en Sicilio. Por la rekristanigo de la Sicilio, post la islama dominado, oni devis krei novajn diocezojn, establi ties limojn, sume novan eklezian strukturon. La edzino de Ruggero, [[Adelaida del Vasto]], kondukis farmistojn el la valo de [[Po]] en la orientan Sicilion. Ruggero, kiel sekulara reganto, ŝajnis kaj estis sekura bordo ĉar simpla vasalo de sia parenco Grafo de [[Apulio]], siavice vasalo de Romo: tial, kiel al sperta milita ĉefkomndanto la papo juĝis oportune koncedi la suprajn eksterordinarajn povojn, kiuj poste fariĝos fina konfronto inter la [[Hohenstaufen]], heredantoj de Ruggero kaj la papado de dektria jarcento.
 
==Notoj==
<references/>
 
 
==Bibliografio==
* Charles Diehl, ''Figure bizantine'', introduzione di [[Silvia Ronchey]], 2007 (1927 originale), Einaudi, ISBN 978-88-06-19077-4
 
* Ghislain Brunel, Élisabeth Lalou (dir.), Sources d'histoire médiévale, Larousse, Paris, 1992, (ISBN 2037410042) p.117
Charles Diehl, ''Figure bizantine'', introduzione di [[Silvia Ronchey]], 2007 (1927 originale), Einaudi, ISBN 978-88-06-19077-4
* Ludwig Freiherr von Pastor: Geschichte der Päpste seit dem Ausgang des Mittelalters, 16 Bände, Herder, Freiburg i.Br. 1886-1933
 
Ghislain Brunel, Élisabeth Lalou (dir.), Sources d'histoire médiévale, Larousse, Paris, 1992, (ISBN 2037410042) p.117
 
Ludwig Freiherr von Pastor: Geschichte der Päpste seit dem Ausgang des Mittelalters, 16 Bände, Herder, Freiburg i.Br. 1886-1933
 
[[Kategorio:Papoj]][[Kategorio:Sankta Romia Imperio]][[Kategorio:katolikismo]]
 
==Eksteraj ligoj==
[http://www.documentacatholicaomnia.eu/01_01_1088-1099-_Urbanus_II,_Beatus.html] Opera Omnia el Migne, Patrologia latina kun analizaj indeksoj], entenanta la tradukon al la itala de la papa parolado "al la Franka popolo"
 
[[Kategorio:Papoj]]
 
[[Kategorio:Papoj]][[Kategorio:Sankta Romia Imperio]][[Kategorio:katolikismo]]
 
[[Kategorio:katolikismo]]
 
[[af:Pous Urbanus II]]
12 136

redaktoj