Malfermi la ĉefan menuon

El rayo que no cesa

El rayo que no cesa (La neĉesanta fulmo) estas la titolo de libro de poemoj verkita de Miguel Hernández kaj publikita unuafoje en 1936 farre de Espasa Calpe.[1] Temas pri poemaro de temo priama, komponita ĉefe de sonetoj, kaj estas probable la plej prilaborita verko de la poeto.

KritikoRedakti

Diference de lia antaŭa poemaro, nome Perito en lunas, El rayo que no cesa estas libro de temo de malespera amo, kvankam ĝi inkludaas ankaŭ kelkajn diferencajn poemojn, kiaj ĉefe la "Elegio al Ramón Sijé", kiu eble estis inkludita nur lastmomente konsekvence de la subita mortiĝo de la amiko kaj majstro de la poeto. Amo aperas en la verko traktita tiel ke rezultas proksima al tiu de la mezepokaj kantaroj, ĉefe al la Canzoniere de Petrarca:[2][3] la amatino estas idealigita kaj prezentita kiel kaŭzo de sufero por la poeto, kaj kiel klara ricevonto de granda parto de la komponoj.

ReferencojRedakti

  1. Acereda, Alberto (1993). «Aspectos del lenguaje poético en El rayo que no cesa». Miguel Hernández, cincuenta años después: actas del I Congreso Internacional (Alicante: Comisión del Homenaje a Miguel Hernández, 1993) II: p. 581. http://web.archive.org/web/20100214235127/http://www.albertoacereda.com/Aspectos_del_lenguaje_po_tico_en_El_rayo_que_no_cesa.pdf noto 1.
  2. "El rayo que no cesa desde la intertextualidad", artikolo de José María Balcells
  3. "El petrarquismo en El rayo que no cesa", artikolo de María Dolores Martos Pérez

Eksteraj ligilojRedakti