Llano de Bureba

Llano de Bureba [LJAno debuREba] estas loĝloko kaj municipo en la nordo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la nordokcidento de la komarko La Bureba. La loknomo Llano de Bureba povas esti komprenebla etimologie kiel Ebenaĵo de Bureba, alude al la komarkonomo.

Llano de Bureba
LlanoDeBureba20140517152625SAM 5347.jpg

Blazono

Blazono
Administrado
Poŝtkodo 09246 [+]
En TTT Oficiala retejo [+]
Demografio
Loĝantaro 51  (2022) [+]
Loĝdenso 3 loĝ./km²
Geografio
Geografia situo 42° 37′ N, 3° 28′ U (mapo)42.624166666667-3.4588888888889Koordinatoj: 42° 37′ N, 3° 28′ U (mapo) [+]
Alto 664 m [+]
Areo 15 km² (1 500 ha) [+]
Horzono UTC+01:00 [+]
Situo de Llano de Bureba
Situo de Llano de Bureba

Alia projekto
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo Llano de Bureba [+]
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

GeografioRedakti

Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas loĝlokon Movilla kaj iama bienon El Moscadero, okupas totalan areon de 15,189 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 53 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 230 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.

Ĝi distas 45 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.

HistorioRedakti

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La lokon regis la grafo Don Sancho García kiu donis kun ties du preĝejoj nome de Sankta Marteno kaj de Sankta Johano, kun sia palaco kaj teroj al la Monaĥejo de Sankta Savinto. Tiel ĝi restis ĝis 1739 kiam Solas pagis altan prezon por rehavi sian civilan rajton, donitan de la reĝo Filipo la 5-a, kiu havigis la titolon de urbo.

Dume kaj poste la loko estis nomita Solas de Bureba, sed, pro foja konfuzo pro simileco kaj proksimeco kun Salas de Bureba, oni ŝanĝis la nomon maje 1948 al Llano (Ebenaĵo) pro la situo de ĝia teritorio pleparte ebena.

Meze de la 20-a jarcento okazis terpeckunigo kaj enkonduko de agrikultura maŝinaro, kio malpliigis la neceson de laboristaro, kio rezultis en forta elmigrado.

AktualoRedakti

Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno kaj la vinkeloj.

Vidu ankaŭRedakti

NotojRedakti