Malfermi la ĉefan menuon

Ŝanĝoj

23 bitokojn aldonis ,  antaŭ 2 jaroj
La "proksimigo" per la esperantlingva fonetika literaro estas aŭdaca, sed "pli proksimigi" ne eblas...
Unuflanke, la angla estas relative facile lernebla, ĉar ĝi havas malmulte da gramatikaj finaĵoj, sed uzas vortordon por montri la rilatojn inter vortoj. Pro tio, tamen, vortordo estas malpli libera, ol en lingvoj kun pli da finaĵoj. Ne estas simpla afero, ŝanĝi vortordon por emfazo sen ŝanĝi la signifon de la frazo.
 
Aliflanke, ĝi estas malfacile lernebla, ĉar la [[ortografio]] estas nefonetika kaj arĥaika (moderna ortografio reflektas la prononcon de la mezepoka angla, kiam la veno de la presilo konformigis la literumadon, ĉefe laŭ la tiama [[Londono|Londona]] dialekto, ekzemple ''laugh'' [laf], ''daughter'' [DO:-terta], ''though'' [dofoŭ], ''thought'' [fotfo:t], ''cough'' [kof], ''rough'' [raf], ''island'' [AJ-lendlnd], ''nation'' [NEJ-ŝenŝn], national [NANE-ŝe-nelŝnel]) kaj la lingvo enhavas multe da [[anglaj esprimoj|idiotismoj]]. La angla ankaŭ havas sonojn ne ofte uzatajn en aliaj lingvoj, ekzemple la sonoj reprezentataj de "th" angle, do [θ] kiel ''thought'' (penso), ''thin'' (maldika), ''maths'' (matematiko) (proximiĝataproksimigata per [f], do ''thought'' [fot], ''thin'' [fin], ''maths'' [mafs]) kaj [ð] kiel ''the'' (la), ''then'' (tiam), ''brother'' (frato) (proximiĝataproksimigata per [v] aŭ [d] vortkomence, do ''the'' [di], ''then'' [den], ''brother'' [BRA-ver]).
 
== Lingva priskribo ==