Malfermi la ĉefan menuon

Robert-François Damiens

Portreto de Damiens.

Robert François Damiens aŭ Damier, naskiĝinta la 9an de januaro 1715 ĉe La Thieuloye, proksime de Arras (Pas-de-Calais) kaj mortinta la 28an de marto 1757 en Parizo, kondamnita de la Justico ĉar klopodis murdi la reĝon Ludovikon la 15-an, estis la lasta persono, en Francio, kiu suferis la torturon pro Reĝomurdo, nome kvaronumo, dum la Antikva Reĝimo[1].

La 5an de januaro 1757 li ŝajnigis sin nobelo dum amaso klopodis alproksimiĝi al la reĝo. Li frapis tiun kaj la reĝo dekomence pensis pri nur pugnofrapo. Fakte la atencanto frapis per poŝtranĉilo nesufiĉa por fari gravan damaĝon al la reĝo. Ĉiukaze la reĝo reagis kvazaŭ li estus mortanta. La kulpulo estis torturita dekomence por scii ĉu estas komplicoj.

BibliografioRedakti

Historiaj studojRedakti

  • Pierre Retat (dir.), L'attentat de Damiens. Discours sur l'événement au s. XVIIIe, Lyon, Éditions du CNRS / Presses Universitaires de Lyon, 1979, 439 p.
  • angle Dale van Kley, The Damiens affair and the unraveling of the Ancien Régime, 1750-1770, Princeton, Princeton University Press, 1984.
  • Michel Antoine, Louis XV, Paris, Fayard, 1989, (ISBN 2-213-02277-1)
  • Pierre Chevallier, Les régicides. Clément, Ravaillac, Damiens, Paris, Fayard, 1989.
  • Berthe Thelliez, L'homme qui poignarda Louis XV, Robert François Damiens, Paris, Tallandier, 2002.
  • Claude Quétel, «On a voulu tuer Louis XV!» en L'Histoire n° 316, januaro 2007, pp. 23–24.

LiteraturoRedakti

  • Jacques Delaye, Louis XV et Damiens, éditions Gallimard, 1986.
  • Marion Sigaut, Mourir à l'ombre des Lumières, l'énigme Damiens, éditions Jacqueline Chambon, 2010.
  • Pierre Légier, Vers sur le parricide de Damiens, in : Amusements poétiques, Orléans, Couret de Villeneuve, imprimeur du Roi, 1769, rete http://books.google.fr/books?id=LuYIAAAAQAAJ&pg=PA6 p. 6-8 ;
  • Simon Hache, Hautes Œuvres - Petit traité d'humanisme à la Française, éditions La Boîte à bulles, 2008.
  1. L'ancienne France - La justice et les tribunaux, Firmin-Didot, Paris, 1888, p. 79.