Malfermi la ĉefan menuon

Dillenburg

Dillenburg, oficiale Oranienstadt Dillenburg, estas urbo en meza Hesio en Germanio.[1] La urbo estis antaŭe la seĝo de la malnova Dillkreis distrikto, kiu nun estas parto de la Lahn-Dill-Kreis.

La urbo situas sur la germana-nederlanda feria vojo nomita la Oranje Vojo, aliĝanta urbojn kaj regionojn asociita kun la Domo de Oranje-Nassau, tiel kiel la Rothaarsteig marŝadvojo.

Dillenburg - Vido sur la Wilhelmsturm kaj la malnova urbo

Dillenburg situas sur la orienta rando de la Westerwald montaro en la mallarĝa valo de la rivero Dill, kiu fluas de da Hesio-Vestfalia landlimo al Wetzlar, enfluanta en la rivero Lahn.

Dillenburg urbocentro
Wilhelmsturm, grava orientilo de Dillenburg

Dillenburg estis menciita unuafoje en 1254. Dillenburg estis la praula seĝo de la Oranja branĉo de la Domo de Nassau. Dillenburg Kastelo estis konstruita je la pinto de la nuntempe nomita "Schlossberg" en la lasta 13a aŭ frua 14a jarcento. Estas neniuj bildoj de ĉi tiu kastelo, tamen, ĝi estis ligna kaj estis detruita en la Dernbacher Vendetto.

De lia majesta hejmo en ekzilo, William I el Oranĝa-Nassau, kiu naskiĝis en Dillenburg, organizis la nederlandan reziston kontraŭ Hispanio (1567–1572), por tio ankoraŭ hodiaŭ okazas regulaj nederlandaj reĝaj vizitoj al la urbo. La lando estis administrita de la prezidantoj de la Domo de Nassau-Dillenburg. Unu el la lastaj prezidantoj estis Georg Ernst Ludwig Freiherr von Preuschen von und zu Liebenstein (naskita 1727 en Diethardt; mortis 1794 en Malbona Ems). En la Sep Jaroj da Milito, la majesta hejmo estis detruita (1760) kaj Wilhelmstraße (strato) estis elkonstruita de la restaĵoj.

En 1797, unu el la plej fruaj lernejoj de forstumo en Eŭropo, fondita jardekon antaŭe ĉe Hungen de Georg Ludwig Hartig, estis movita al Dillenburg. Ĝi daŭris en Dillenburg ĝis 1805, kiam Hartig perdis lian pozicion kiel Inspektoro de Arbaroj por la Princo de Oranje-Nassau, kiam la princujo estis neniigita de Napoleon.

En 1875, la Wilhelmsturm (turo) estis kompletigita sur la Schlossberg. Ĝi estas hodiaŭ la orientilo de la urbo. La kazematoj sub la eksa kastelo estas inter la plej grandaj defendaj laboroj en Eŭropo. Ili estis parte elkavigita kaj povas esti travojaĝita.

En la 19a jarcento venis la Industria Revolucio kun la konstruaĵo de la Deutz–Gießen fervojo linio kaj la uzo de fera erco trovita en la Lahn, Dill kaj Sieg regiono. Multaj minoj, fandejo kaj metalaj fabrikoj fondiĝis en la regiono. En ĉi tiu tempo, multaj fervojaj linioj estis konstruita de Dillenburg al, inter aliaj lokoj, Gönnern kaj Ewersbach. Ĉi tiuj linioj nun ĉiujn estis abolita. La linio al Gönnern estis abolita en 1987 kaj disŝirita. La fervoja provizejo, tiel utila en la tempo de vapora tirado, estis fermita en 1983.

En la Dua Mondmilito, Dillenburg fariĝis celo de Aliancitaj atakoj pro ties fervoja vagonmanovra korto. Pli poste la korto estis fermita kaj erca minado fariĝis pli kaj pli malpli profita kaj en 1968, la lasta fandforno, en Oberscheld, ĉesis operaciojn.

Ekde novembro 2017, la nomo de la urbo estis oficiale etendita al "Oranienstadt Dillenburg" por referenci specialan konekton de Dillenburg al la Domo de Oranje-Nassau kiel ties praula seĝo.[2]

Dillenburg - "Villo Grün"

VidindaĵojRedakti

  • Wilhelmsturm (turo) kun la Oranje-Nassau Muzeo
  • "Vilao Grün" muzeo de ekonomia historio
  • La kazematoj, malnovaj defendaj strukturoj.
  • Hessisches Landgestüt (≈ Hesia landa ĉevalbredadejo) kun kaleŝo muzeo en la Oranĝerio. "Viva Muzeo" pri la ĉevalo.
 
Dillenburg - La Untertor
  1. https://www.dillenburg.de/start-und-aktuelles/1365-2/
  2. https://www.dillenburg.de/start-und-aktuelles/1365-2/