Malfermi la ĉefan menuon
Vinkelo

Kelo estas subtera konstruaĵparto. La origina celo estas konservi diversajn nutraĵojn kiel legomoj, fruktoj, fromaĝoj pro la konstanta temperaturo konservada. Vinkelo estas ejo kie oni produktas, konservas kaj/aŭ vendas vinojn.

Laŭ Francisko Azorín kelo estas Subterejo por konservi vinojn k. aliajn englutaĵojn, karbon, k.c. Loko speciale konstruita por konservi vinojn.[1] Li indikas etimologion el la greka kenos (kavo) kaj de tie latina cavus, cella.[2]

Vidu ankaŭRedakti

ProverboRedakti

Ekzistas proverboj pri kelo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof[3]:

  •  
     Li havas nek ĉelon, nek kelon. 
  •  
     Malfermita kelo tentas al ŝtelo. 

ReferencojRedakti

  1. Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 110.
  2. Azorín, samloke.
  3. Lernu