Acebo (Ilekso) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

Acebo
Iglesia Parroquial Nuestra Señora de los Ángeles.jpg

Blazono

Blazono
Administrado
Poŝtkodo 10857 [+]
Retpaĝaro www.acebo.es [+]
Demografio
Loĝantaro 579  (2019) [+]
Loĝdenso 10 loĝ./km²
Geografio
Geografia situo 40° 12′ N, 6° 43′ U (mapo)40.2-6.7166666666667Koordinatoj: 40° 12′ N, 6° 43′ U (mapo) [+]
Alto 574 m [+]
Areo 57,4 km² (5 740 ha) [+]
Horzono UTC+01:00 [+]
Situo de la komunumo en Ekstremaduro
Situo de la komunumo en Hispanio
Alia projekto
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo Acebo [+]
Information icon.svg
vdr
La provinco de Cáceres en Hispanio
Loko de la municipo de Acebo en sia provinco

La loĝantoj nomiĝas acebeños. La censita populacio en 2007 estis de 709 loĝantoj.

SituoRedakti

Acebo estas situa en la plej nordokcidenta pinto de Ekstremaduro en la komarkodistrikto Sierra de Gata, je altitudo de 500 m; je 110 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 170 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 105,25 km². Ĝi estas ĉe la monto Jálama [ĤAlama] kiu estas 1.492 m alta.

EkonomioRedakti

Agrikulturo kaj brutobredado. Oni produktas mielon kaj neindustrian (hejman) vinon nome pitarra.

VidindaĵojRedakti

  • Preĝejo de Nta. Sra. de los Ángeles, de la 16a jarcento, la Ermito de Kristo kaj la juda sinagogo.
     
    Natura naĝejo Carreciá
  • Ekzistas markita vojaro por praktiko de piedirado. Unu el la vojoj iras al la cervigona, akvofalo de pli da 60 m.
  • 2 naturaj naĝejoj, nome Jevero kaj Carreciá.
  • Eblas praktiki espeleologion en antikvaj abandonitaj minejoj de volframo kaj de stano. Eblas praktiki ankaŭ aliajn naturajn sportojn kiaj: montogrimpado, marŝado, ravinismo, cikloturismo, ktp.
  • En la akvorezervejo de la Prado de la Monja (Herbejo de la Monaĥino) eblas fiŝkaptadi indiĝenajn trutojn krom aliajn fiŝojn kiel barbioj kaj bogas.

FlaŭroRedakti

La flaŭro estas formita ĉefe de pinoj, korkokverkoj, kaŝtanarboj kaj kverkoj, krom cisto, eriko, arbuto kaj lavendo, olivarboj, vitoj kaj oranĝarboj.

NotojRedakti