Naturalismo (teatro)

movado pri teatro en Eŭropo

Naturalismo estas fluo en eŭropa teatro, kiu regis la teatron de 1880 ĝis 1920. Subfluo de realismo, kiu emfazas la socian flankon, la roluloj kutime devenas de la laborista klaso, eksterlandanoj, etnaj malplimultoj, handikapuloj, ktp.

Naturalismaj verkistoj estis influitaj de la teorio de evoluo de Charles Darwin. Ili kredis, ke la heredo kaj socia medio determinas la homan karakteron. Dum realismo celas nur priskribi subjektojn kiaj ili vere estas, naturalismo ankaŭ provas determini "science" la subajn fortojn (t.e. la ĉirkaŭaĵon aŭ heredon) influantajn la agojn de siaj regatoj. Naturalismaj verkoj kontraŭas romantikismon, en kiu subjektoj povas ricevi tre simbolan, idealisman aŭ eĉ supernaturan traktadon. Ili ofte traktas malglatan aŭ malpuran temon; ekzemple, la verkoj de Émile Zola havis malkaŝemon pri sekso kune kun penetra pesimismo. Naturalismaj verkoj elmontris la malhelan severecon de la vivo, inkluzive de malriĉeco, rasismo, seksismo, antaŭjuĝo, malsano, prostituo kaj malpureco. Rezultante ke naturalismaj verkistoj estis ofte kritikitaj kiel tro akraj.

Foto de la unua produktado en Stokholmo de la naturalisma teatraĵo Sinjorino Julia de 1888 de August Strindberg en novembro 1906, ĉe La Popola Teatro

Ecoj de la teatraĵojRedakti

  • La vera realo devenas de la naturo kaj la tuta mondo de materiaj aferoj en ĝi.
  • Ĉiuj fenomenoj de spirito kaj socio estas nur konsekvenco de la naturo, kies leĝoj determinas la mondon.
  • La roluloj estas prezentitaj ene de sia socia kunteksto kaj suferanta ĝin.
  • Kopiante realecon kaj minimumigante artan prilaboradon.
  • Neniuj supernaturaj roluloj kaj fenomenoj, neniuj noblaj herooj.
  • La roluloj kaj la socia ĉirkaŭaĵo kutime apartenas al la malsupro de la socia ŝtupetaro.
  • Estas tendenco al determinismo kaj pritraktado de heredeco.
  • Kontraŭante bone faritan teatraĵon, ĉar realeco ne estas "bone farita".
  • La lingvo parolata sur scenejo estas malprofunda kaj foje eĉ fragmenta kiel la ĉiutaga parolado de ĉiutagaj homoj.
  • La intrigo estas negrava kaj ofte mankas.

Ŝlosilaj verkistoj kaj dramaturgoj reprezentantajRedakti

TeatraĵojRedakti

  • Woyzeck (1837) de Georg Büchner
  • Amara fato (1859) de Aleksej Pisemskij
  • La povo de malhelo (1886) de Lev Tolstoj
  • La patro (1887) de August Strindberg
  • Sinjorino Julie (1888) de August Strindberg
  • Ŝuldantoj (1889) de August Strindberg
  • La teksistoj (1892) de Gerhart Hauptmann
  • Drayman Henschel (1898) de Gerhart Hauptmann
  • Onklo Vanja (1898) de Anton Ĉeĥov
  • La ĉeriza ĝardeno (1904) de Anton Ĉeĥov
  • Pupdomo (1879) de Henrik Ibsen