Malfermi la ĉefan menuon

Parko estas sekcio de lando ofte apartigita de ŝtato, por amuzodistriĝo de civitanoj. Multaj parkoj montriĝas je la natura beleco de la lando, plene de arbaro, rivero, montaro, aŭ aliaj vidindaĵoj. Tamen, parko povas esti simple herba tereno en urbo.

Laŭ Francisko Azorín parko estas Arta, ofte ĉirkaŭbarita, ĝrdenarbaro.[1] Li indikas etimologion el la latina parcus (parko).[2]

BildaroRedakti

Vidu ankaŭRedakti

NotojRedakti

  1. Francisko Azorín, arkitekto, Universala Terminologio de la Arkitekturo (arkeologio, arto, konstruo k. metio), Presejo Chulilla y Ángel, Madrido, 1932, paĝo 159.
  2. Azorín, samloke.