Ludwig Rabus

Ludwig Rabus (1523-1592) estis germana konfesisto, predikisto, teologo kaj reformisto. Li estis apogita kaj forte kunlaboris kun Mateo Celo (1477-1548) kaj Katerina Ŝuco (1497-1562) kiel predikisto[1] kaj sukcedinto de Celo. Dum la Interna Rezolucio de Aŭgsburgo[2] li estis eksigita de sia posteno, tamen li restis kiel predikanto de Strasburgo. En 1552, li fariĝis direktoro de la Collegium Wilhelmitanum[3] kaj instruisto en la gimnazio.

Ludoviko Rabo
(1523-1592)
Historio de la Sanktuloj, 1557
Historio de la Sanktuloj, 1557
Persona informo
Naskiĝo 10-a de oktobro 1523
en Memmingen, Flago-de-Germanio.svg Germanio
Morto 22-a de julio 1592
en Ulm, Flago-de-Germanio.svg Germanio
Religio luteranismo [#]
Lingvoj germana [#]
Ŝtataneco Germanio [#]
Alma mater Universitato de Tubingeno
Profesio
Okupo hagiografo • teologo [#]
Aktiva en StrasburgoUlm [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

En 1553, kune kun Jakobo Andreo (1528-1590), li ricevis sian diplomon pri doktoreco. Kiam la konsilio de Strasburgo favoris al Johano Marbako (1521-1581), Rabus lasis la urbon, kie li estis rigardita kiel fanatikulo, kaj fariĝis ministro kaj dekano en Ulm, kie li laboris dum 34 jaroj. En la polemiko pri Kasparo Ŝvenkfeldo (1489-1561) li faris kritikojn al Katerina Ŝuco (1497-1562) kiu defendis sin[4]. Kio estis longedaŭra malkonsento pri la heredaĵo de sia edzo, tio fariĝis publika disputo.

Rabus eklaboris sur selektiva Protestanta Martirologio en la fino de la jardeko 1540, tuj kiam la Interna Rezolucio de Aŭgsburgo ekimpaktis sur la preĝejojn de la regiono. Iu latina versio aperis en 1552. La Historio de la Sanktuloj, aperinta en ses volumoj, kaj finita en 1557, estis konsiderata universala historio. Li uzis Eŭzebo de Cezareo (260 - 340) kiel fonto por sia verko, kiun li dediĉis al Kristoforo, Duko de Virtembergo (1515-1568).

Selektita verkaroRedakti

LiteraturoRedakti

Vidu ankaŭRedakti

ReferencojRedakti