Sohraŭardi

Sohraŭardi (pli bone Sohrvardi) (naskiĝis en 1155 en Sohrvard, urbo nord-okcidenta de Irano, nun forviŝita de la mapoj; ekzekutita la 29-an de julio 1191 en Halepo) estis samtempe mistikulo kaj filozofo, asceto, solulo. Li estis nomita «la Platono de Irano».

Sohraŭardi
Shahab al-Din Suhrawardi.jpg
Persona informo
شهاب‌الدین سهروردی
Naskiĝo 1-an de januaro 1155 (1155-01-01)
en Sohrevard, Irano, Black flag.svg Abasida Kaliflando
Morto 1-an de januaro 1191 (1191-01-01) (36-jara)
en Halepo, Sirio, Black flag.svg Abasida Kaliflando
Religio sunaismo [#]
Lingvoj persaaraba [#]
Ŝtataneco Abasida Kaliflando [#]
Profesio
Okupo filozofosciencistoverkisto • poeto [#]
Laborkampo Islama filozofiosufiismoPeripatetisma skolo • iluminismo [#]
Verkado
Verkoj Q18608747 [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Lia metafiziko, heredinto de la helena filozofio, kiun li bone konis, kaj fidela je la «saĝuloj de antikva Persio» (t.e. la zoroastrismanoj) estas vivanta penso, kaj la de li sekvinta vojo estos poste trabatita de multaj el la mistikaj pensuloj de Islamo. Ĝi revivigas la saĝecon de Zoroastrismana Irano enkadre de la platonisma penso kaj fondas la Gnozan senton pri vivo : la Malhel’, la substancoj, kiuj «kunportas nokton kaj morton» oponas je la anĝelaj lumoj. Tiu drameca filozofio pri esto konkludiĝas pere de glora animkanto, potenca teorio de la feliĉego.

Li verkis kelkkvindekon da libroj, el kiu la plej profunda estis « La libro de la Orienta saĝeco » (komentita poste far Qtboddin Ŝirazi kaj Molla Ŝirazi kaj en Okcidento studita kaj tradukita de francaj orientalistoj Henri Corbin kaj Christian Jambet)

Li estis deklarita malkredanto. «Kiel Sokrato», oni diris. Kiel tiu, li ne provis eskapi nejustan mortigon.