Malfermi la ĉefan menuon
Sankta Georgo kaj la Drako de Rafaelo, Luvro, 31 × 27 cm
Bakĥantino, pentraĵo sur eburo farita de Jacques Jean-Baptiste Augustin (1799)

Kabineta pentraĵo (aŭ "kabineta bildo") estas malgranda pentraĵo, tipe neniome pli granda ol proksimume du futoj en ambaŭ dimensioj, sed ofte multe pli malgranda. La esprimo estas aparte uzita de pentraĵoj kiuj montras plenlongajn figurojn ĉe malgranda skalo, kontraste al ekzemple kapo pentrita preskaŭ vivgranda, kaj tio estas pentrita tre ĝuste, kun alta grado da "finpoluro".[1] De la 15a jarcento antaŭen riĉaj kolektantoj de arto daŭrigus tiajn pentraĵojn por kabinetoj, relative malgrandaj kaj privataj ĉambroj (ofte vere malgrandaj, eĉ en tre granda domo), al kiu nur tiuj kun kiuj ili estis aparte konfidencaj estus akceptitaj.

Tiu ĉambro eble estos utiligita kiel studo aŭ oficejo, aŭ nur loĝoĉambro. Varmigante la ĉefĉambrojn en grandaj palacoj aŭ domegoj en la vintro estis malfacile, kaj malgrandaj ĉambroj estis pli komfortaj. Ili ankaŭ ofertis multe da privateco de servistoj aŭ aliaj domanaraj membroj aŭ vizitantoj. Tipe, tia ĉambro estus por la uzo de ununura individuo, tiel ke domo eble havos almenaŭ du (lia kaj ŝia) kaj ofte pliajn. Nomoj variis: kabineto, vestoŝranko, studo (de la itala studiolo), oficejo kaj aliaj.

Poste tiaj pentraĵoj eble estos gastigitaj en ekspozicio, kiu ankaŭ eble estos nomita kabineto, sed la esprimo kabineto ekestiĝis de la nomo (origine en la itala) de la ĉambro, ne el la meblo. Estos en la ĉambro ankaŭ aliaj malgrandaj altvaloraj objektoj, inkluzive de miniaturaj pentraĵoj, "curiosities" de ĉiuj specoj (vidu artikolon Kuriozaĵkabineto), malnovaj majstraj presaĵoj, libroj, malgrandaj skulptaĵoj kaj aliaj.

Plej pluvivaj grandaj domoj aŭ palacoj, precipe de antaŭe 1700, havas tiajn ĉambrojn, sed ili tre ofte estas ne elmontritaj al vizitantoj. La grandioza manierisma studiolo de Francesco la 1-a Medici en Florenco estas sufiĉe pli granda ol la plej multaj ekzemploj, kaj sufiĉe maltipa en tio ke la plej multaj el la pentraĵoj estis komisiitaj precize por la ĉambro.

Ekzistis ekvivalenta speco de malgranda skulptaĵo, kutime el bronzo, de kiu la gvida eksponento en la fina renesanco estis Giambologna kiu produktis ampleksajn eldonojn de reduktitaj versioj de siaj grandaj verkoj, kaj ankaŭ faris multajn nur en malgranda skalo.[2] Tiuj estis dizajnitaj por esti kolektitaj kaj pritraktitaj, eĉ karesitaj. Ankaŭ malgrandaj antikvaĵoj estis tre ofte elmontritaj en tiaj ĉambroj, inkluzive de moneroj.

Malgrandaj pentraĵoj estis produktitaj ĉe ĉiuj periodoj de okcidenta arto, sed kelkaj periodoj kaj artistoj estas aparte videblaj por ili. Rafaelo produktis multajn kabinetopentraĵojn, kaj ĉiuj pentraĵoj de la grava germana artisto Adam Elsheimer (1578-1610) povis esti tiel priskribitaj. La verkoj de tiuj du estis multe kopiitaj. La nederlandaj artistoj de la 17a jarcento havis grandegan produktadon de malgrandaj pentraĵoj. La pentristoj de la Leiden-skolo estis aparte konataj kiel "Fijnschilders" - "bonaj pentristoj" produktantaj altagrade malgrandajn verkojn. Watteau, Fragonard kaj aliaj francaj artistoj de la 18-a jarcento produktis multajn malgrandajn verkojn, ĝenerale emfazante spiriton kaj atmosferon prefere ol detala finpoluro. La esprimo ne estas tiel ofta kiel ĝi estis en la 19-a jarcento, sed restas en uzo inter arthistoriistoj.

"Kabineta miniaturo" estas pli granda miniaturo, kutime plenlonga kaj tipe supre al proksimume dek colojn alta. Tiuj unue estis pentritaj en Anglio, de la fino de la 1580-aj jaroj, komence fare de Nicholas Hilliard kaj Isaac Oliver.

En 1991, ekspozicio nomita "Cabinet Painting" turneis Londonon, Hove Museum kaj Glynn Vivian Art Gallery, Swansea. Ĝi inkludis pli ol sesdek kabinetopentraĵojn de nuntempaj artistoj.

NotojRedakti