Miĥail Tuĥaĉevskij

Miĥail Nikolajeviĉ TUĤAĈEVSKIJ (naskiĝis la 16-an de februaro 1893 en Slednevo, Rusio, mortis la 12-an de junio 1937) estis soveta militistara gvidanto antaŭ la dua mondmilito, kiu respondecis pri modernigo de la Ruĝa Armeo.

Miĥail Tuĥaĉevskij
Mikhail Tukhachevsky.jpg
Persona informo
Naskiĝo 16-an de februaro 1893 (1893-02-16)
Morto 12-an de junio 1937 (1937-06-12) (44-jara)
en Moskvo
Lingvoj rusa
Ŝtataneco Rusia ImperioRusia Soveta Federacia Socialisma RespublikoSovetunioRusio
Alma mater Alexandrov Military School
Okupo
Okupo oficiropolitikisto
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Li naskiĝis en nobla familio, finstudis la militistaran akademion en 1914. Li batalis en la unua mondmilito en la cara armeo, ekde 1918 kiel oficiro de la Ruĝa Armeo kiel direktisto de la defendo de Moskvo, komandanto pri la orienta fronto. Li rekonkeris Siberion per la 5-a armeo, venkis Kolĉak-on kaj kun la kozakoj venkis eĉ generalon Anton Denikin (1920). Li sange subpremis la Tambovan ribelon de rusaj kamparanoj, malvenkis en la Soveta-Pola Milito (1920) kaj subpremis kontraŭbolŝevikan matrosribelon de Kronstadt (1921).

Li havis gravan rolon en la postmilitaj militistaraj reformoj kaj ekde 1931 lia tasko estis la tuta modernigo de la Ruĝa Armeo. Li verkis multajn librojn kaj artikolojn pri tiu temo.

Li estis generalstaba estro de 1925 ĝis 1928. Li iĝis en 1935 marŝalo de la Sovetunio.

Li vizitis komence de 1936 okcidentajn landojn, kio suspektigis Stalinon. Li estis viktimo de la Granda purigo de Stalin en 1937. Eble Stalin timis militistaran puĉon aŭ trompis lin germanaj falsaj spionaj agadoj (laŭ Robert Conquest).

Tuĥaĉevskij estis rehabilitita en 1957.