[[Dosiero:Declaration_of_the_Rights_of_Man_and_of_the_Citizen_in_1789.jpg|eta|La Deklaracio de la Homaj Rajtoj kaj de la Civitano de 1789 estas la unua deklaracio pri homaj rajtoj en Eŭropo. Kiel la baza teksto de la klerismo, ĝi signife formis la kulturan identecon kaj la bildon de homo en modernaj tempoj en Eŭropo. Kontraŭ la historia fono de la grek-persa antagonismo, Herodoto jam atribuis la karakterizaĵon de la amo por libereco al la "eŭropanoj", dum li atribuis la inklinon al despotismo al la "azianoj". [[Dosiero:5_DM_Serie2_Vorderseite.jpg|eta|Kvin DM-monbileto (Serio II) prezentante la grekan Eŭropon, unue emisiitan en 1950 fare de la Bank deutscher Länder]]

Mitingo de la poreŭropa movado Pulso de Eŭropo ĉe la portalo de Katedralo de Kolonjo, marto 2017
Europa Prima Pars Terræ in Forma Virginis (Eŭropo kiel la Unua Kontinento en la Formo de la Virgulino), mapo de Eŭropo de Heinrich Bünting, 1582, montras Kristan-influitan, eŭrocentran bildon de Eŭropo.
Mapo de Eŭropo, 1589: Kiel komprenite fare de la renesanca geografiisto Gerhard Mercator, kiu per kartografio kaj la distribuado de mapoj helpis krei eŭropan spacan konscion
Surĉevala statuo de Karlo la Granda de Agostino Cornacchini en Baziliko Sankta Petro en Romo, 1725: Per la ekspansio de la Franka Imperio super grandaj partoj de Eŭropo, Karlo la Granda kreis regadon kiu postulis la uzon de unuforma tiparo, la Karolida minuskla skribo. La minusklaj literoj de la latina skribo poste evoluis el ĝi. Ĉe lia kortego, Karlo kolektis akademiulojn de ĉie en Eŭropo, de kies interŝanĝo kaj scio la karolinga eduka reformo kaj eŭropa ekprospero en frua mezepoka kulturo. Farante tion, li metis gravajn fundamentojn por la plua evoluo de Eŭropo. Li mem estis idealigita kiel "Patro de Eŭropo" (latine: Pater Europae).
Reprezento de la mezepoka eŭropa ideo de imperio en lumigado de la Evangelioj de la imperiestro Oto la 3-a. , ĉirkaŭ 1000: Sclavinia, Germania, Gallia kaj Romao, personigante la popolgrupojn de la slavoj, la germanoj, la gaŭloj kaj la romianoj, omaĝas Oton la 3-a, ilia kristana imperiestro
Fine de la 17-a jarcento, William Penn (1644–1718) evoluigis la koncepton de eŭropa asocio de ŝtatoj kun parlamento de la ŝtatoj de Eŭropo.
Eŭropo kiel vidite fare de karikaturisto en Usono en 1906: La politika bildstrio prezentas la aplikon kaj etendon de la Monroe Doktrino sub prezidanto Theodore Roosevelt tra la Roosevelt-Korolario , specife ekskludante Eŭropon de la "Okcidenta Hemisfero" kaj Usono tie asertas arbitracia funkcio kaj rajto interveni. Dum Usono, post sia membildo kiel hazarda vakera ĉapelo apogante kun giganta pafilo ("Big Stick") estas prezentitaj kun la trajtoj de Roosevelt, Eŭropo estas portretita kiel maljuna reĝo en la amerika bildo . Dominika Respubliko aperas kiel politike sensignifa en ĉi tiu konflikta situacio, ĉar ĝi estas personigita kiel larmoplena latinamerikano.

La eŭropa identeco estas tiu parto de la identecokonscio de persono aŭ grupo de homoj, kiu ebligas al ili vidi sin kiel eŭropanoj kaj alpreni jesan sintenon al komuna identeco ("ni-sento") kaj al la kunekzistado de homoj kaj preni popolojn en Eŭropo en la senco de komunumo. En larĝa identecdiskurso, la esprimo ankaŭ rilatas al sintenoj al la konstitucio de Eŭropo, al la eŭropa publika sfero aŭ pri la rolo kaj membildo de Eŭropo kaj eŭropanoj en la mondo.

Kondiĉoj

redakti

En la diskursoj de la 19-a kaj la unua duono de la 20-a jarcento ankoraŭ regis la sinonimo eŭropeco. Se eŭropa identeco rilatas nur al la areo aŭ la grupo de ŝtatoj de la Eŭropa Unio (EU), la esprimoj EU-identecoidenteco de la EU estas foje uzitaj. Kiam jesaj sintenoj al la ideo de eŭropa integriĝo kaj evoluo de eŭropa identeco estas esprimitaj, la esprimoj eŭropismoeŭrofilio estas uzataj, sed male kun negativaj sintenoj la esprimoj kontraŭeŭropismoeŭrofobio estas uzataj (vidu ankaŭ: EU-skeptiko); Eŭro-esperismo okupas mezan pozicion, kiu estas pozitiva al eŭropa unuiĝo sed kritika de la nuna Eŭropa Unio. Homoj kiuj esprimas eŭropistan kredon ofte estas referitaj kiel engaĝitaj eŭropanojeŭrofiloj.

Origino kaj enhavo

redakti

Laŭ teorioj de socia psikologio, aperas vido de eŭropa identeco

  • kiel koncepto pri si en la engrupo de "eŭropanoj" (etendo de memkoncepto, membildo kaj memfido per identigo kun trajtoj de la socia grupo "eŭropanoj")

  • kiel atribuo de tipaj trajtoj de ekstere (konstruo de ekstera bildo de "eŭropanoj" fare de individuoj kaj grupoj kiuj ne konsideras sin "eŭropanoj").

La bildo, "pensbildo", koncepto aŭ konstruo konsistas el tipado de individuaj trajtoj ("personigoj", "mensaj reprezentadoj"), kiujn observanto aŭ grupo de observantoj taksas kiel esencajn kaj formas sekcion de "sociaj Panoramoj". En ĉi tiu ontologia koncepto venas karakterizaĵoj, pensmanieroj, trajtoj de socia konduto, kulturo kaj civilizo, kultura heredaĵo kaj kultura identeco, talentoj kaj kapabloj, kutimoj, sociaj kodoj, kutimoj, sintenoj, mitoj, ideoj, idealoj, mondkonceptoj kaj valoroj kiel "identecpendigiloj", kiuj karakterizas la loĝantojn de la kontinento de Eŭropo kaj ilian kunvivadon same kiel signife aparta de la loĝantoj de aliaj Kontinentoj (alilandaj grupoj) kaj ilia kunvivado (devus) esti distingita. "Identecofertoj" (identec-formado, rolmodeloj, simboloj, famaĵoj, stereotipoj, rakontoj, novaĵoj, kulturaj memoroj) kiuj estas transdonitaj per la respektivaj sociaj medio, "opiniestroj" kaj la diversaj amaskomunikiloj de la informa socio kaj formas parton de la kolektiva memoro, estas de centra graveco ĉi tie. La formado de identeco ne okazas sen konflikto se evoluanta identeco (ekz. evoluanta eŭropa identeco) kontraŭdiras ekzistantan (ekz. nacia identeco), rezultigante identeckonflikton. Kiel rezulto de konstantaj influoj kiuj influas kaj ŝanĝas la konstruadon de identeco, faceto de identeco ligita al esti eŭropa ne estas senmova, sed fundamente dinamika strukturo. Pro ĝia konstruo de heterogenaj komponentoj, eŭropa identeco povas esti vidita kiel la rezulto de eŭropigo kaj la ligado de malsamaj sociaj identecoj al "streketa identeco" aŭ "multobla identeco" en Eŭropo; por multaj, ĝi aliĝas al nacia identeco kiel "sekundara identeco".

Establi identecon en la kunteksto de eŭropa politiko

redakti

Malsamaj konceptoj de kio eŭropa identeco signifas (aŭ devus signifi) formis la bazon por la diskuto kaj evoluo de politikaj konceptoj de eŭropa integriĝo, sed ankaŭ por eŭroskeptiko. Ĝis la 20-a jarcento ekzistis neniu unuforma kaj ĝenerale akceptita baza koncepto de eŭropa integriĝo kaj "eŭropeco". Modernaj provoj de integriĝo estis diktitaj de naciaj interesoj de hegemonio en aŭ super Eŭropo ĝis la mezo de la 20-a jarcento. En la fono de la historiaj travivaĵoj en la Unua kaj Dua Mondmilitoj, la evoluo de kolektiva eŭropa identeco fariĝis fiksa celo. Eŭropa politiko, plej malfrue ekde 1973, post kiam la ŝtatoj de la eŭropaj komunumoj decidis pri la dokumento pri la eŭropa identeco. La alveno de la eŭropa integriĝoprocezo estas klarigita per la politika konscio, forte evoluigita de la Dua Mondmilito, ke stabila ordo de la ŝtatoj en Eŭropo devus integri Germanion en eŭropan kunlaboran strukturon en paciga maniero (→ Germana Demando). La komunumo tiel aperinta, iom post iom vastiĝis kaj konstruiĝis, poste komencis konstrui konceptojn de kolektiva eŭropa identeco.

Aldone al regionaj, registaraj kaj supernaciaj niveloj, lokaj, neregistaraj kaj privataj iniciatoj kaj organizoj ankaŭ estas engaĝitaj kaj estas implikitaj en eŭropa identecpolitiko. Ekzemploj de tio estas la Eŭropa Internacia Movado (ekde 1948), la ĉiujara aljuĝo de la Internacia Premio Karlo la Granda de la urbo Aachen (ekde 1950), la Agada Komitato por Usono de Eŭropo iniciatita de Jean Monnet (1955-1975) aŭ la projektoj por aljuĝado de la titoloj Eŭropano de la Jaro, aljuĝitaj ĉiujare de diversaj gazetaraj organoj. La Eŭropa Unio adoptis ĉarton de eŭropa identeco en 1995. La Romkatolika Eklezio nomumis Patronojn de Eŭropo ekde 1964 por tiri atenton al la spiritaj fundamentoj de tiu kontinento kaj ĝiaj popoloj de ilia religia opinio de la identeco de Eŭropo. Ekde meze de la 1980-aj jaroj, la Eŭropa Ekonomia Komunumo intensigis siajn klopodojn transdoni la ideojn de identeco formulitaj en sia membildo kaj disponigi referencpunktojn por eŭropa identeco. En 1985, la komitato starigita de la Eŭropa Konsilio por "Popola Eŭropo" kiel politika reago al lamentata "Eŭrosklerozo" proponas grandan nombron da mezuroj, precipe tiujn celantajn la percepton de la Eŭropa Komunumo fare de ĝiaj civitanoj, kiel simpligo aŭ la kompleta rezigno de identeckontroloj dum transiro de internaj eŭropaj limoj, realigitaj en la Schengen-areo, kaj la enkonduko de Tago de Eŭropo. Akademiuloj nun vidas la Eŭropan Union (EU) kiel la ŝlosilan ludanton en pli larĝa eŭropa identeca diskurso. EU certigis la interpretan suverenecon super tiuj enhavoj kiuj estas rigardataj kiel "eŭropaj". Laŭ iniciato de la Eŭropa Parlamento, Domo de Eŭropa Historio estis establita, en kiu ankaŭ konceptoj de eŭropa identeco estas ilustritaj.

En 1950, la ŝtatoj de la Konsilio de Eŭropo, la internacia organizo por kunlaboro en Eŭropo fondita en 1949, decidis pri la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj, kiu finfine ekvalidis en 1953 kaj kies plenumo estis kontrolita de la Eŭropa Kortumo de Homaj Rajtoj ekde 1959. Farante tion, ĉi tiuj ŝtatoj engaĝiĝis al la ideo de eŭropa komunumo de rajtoj kaj de fundamentaj valoroj surbaze de katalogo de fundamentaj kaj homaj rajtoj laŭ internacia juro. Tamen, estas deklarite ke eŭropa publika sfero kiel supozita antaŭkondiĉo por kolektiva eŭropa identectrovo, apenaŭ ekzistas, maksimume en la formo de sektora eŭropa specialisto aŭ partaj publikoj. Tiu kondiĉo, ankaŭ referita kiel la manko de "eŭropa demonstraĵo", estas rilata al la manko de forta identeco kaj lojalec-formadaj resursoj, kun strukturaj komunikadproblemoj (precipe pro lingvaj kaj kulturaj baroj) la efikoj de naciismo kaj la ligoj de homoj kaj strukturoj al la koncepto de la nacia ŝtato kaj kun "demokrata deficito" je la nivelo de eŭropa politiko.

Per la Ununura Eŭropa Akto, la Eŭropa Konsilio kreis kontraktan bazon por eŭropa politika kunlaboro en 1986, kiu baziĝas precipe sur la politika kaj identeckreanta koncepto de kohezio kiel esprimo de la solidareco de siaj ŝtatoj kaj regionoj. Kun la Traktato de Maastricht, la Traktato pri Eŭropa Unio estis finita la 7-an de februaro 1992, Artikolo 2 el kiu deklaras:

"La valoroj sur kiuj la Unio estas fondita estas respekto al homa digno, libereco, demokratio, egaleco, regado de la leĝo kaj respekto al homaj rajtoj, inkluzive de la rajtoj de personoj apartenantaj al minoritatoj. Ĉi tiuj valoroj estas komunaj al ĉiuj membroŝtatoj en socio karakterizita de pluralismo, nediskriminacio, toleremo, justeco, solidareco kaj egaleco inter virinoj kaj viroj.

En 1993, la Eŭropa Konsilio difinis la Kopenhagajn kriteriojn por la akcepto de novaj membroŝtatoj al la Eŭropa Unio. Farante tion, li difinis demokratiajn kaj jurŝtatajn normojn en la signifo de fundamentaj kaj nemalhaveblaj valoroj por la Unio kaj ĝia identeco. Traktato pri konstitucio por Eŭropo, subskribita en 2004, kiu disponigis fundamentajn leĝajn dispoziciojn pri la kompetentecoj, valoroj, celoj kaj principoj de EU, malsukcesis en 2005 en referendumoj en Francio kaj Nederlando. Tamen, post redaktado de Berlina deklaracio [1], la EU-ŝtatoj sukcesis en 2007 modifi kelkajn el tiuj dispozicioj en la Traktato de Lisbono laŭ peto de Britio, tamen, iuj identec-establantaj simboloj de la Eŭropa Unio kiel ekzemple la eŭropa flago, la eŭropa himno kaj la eŭropa moto "Unuigitaj en diverseco" ne estis kontrakte difinitaj, sed la kontrakto estas kompletigita per Deklaracio No. 52, en kiu 16 EU-ŝtatoj formale difinas la simbolojn rekonas ĝin. Samtempe kun la Lisbona Traktato, la Ĉarto de Fundamentaj Rajtoj de la Eŭropa Unio ekvalidis la 1-an de decembro 2009, kiu regas EU-bazajn rajtojn kaj estis kodigita por la tuta EU-areo, escepte de Britio kaj Pollando. Krome, kun la Traktato de Lisbono, la Traktato pri la fondo de la Eŭropa Komunumo, finita en 1957, estis transformita en la Traktato pri Funkciado de Eŭropa Unio, kies preambulo enhavas la tre cititan identan celon "krei la fundamentojn por ĉiam pli proksima kuniĝo de la eŭropaj popoloj”. La koncepto de gradigita integriĝo ankaŭ estas inkludita en regularoj sur plifortigita kunlaboro. En 2012, EU ricevis la Nobel-premion pri paco por ses jardekoj da klopodoj por antaŭenigi pacon, repaciĝon, demokration kaj homajn rajtojn.

Germanio

redakti

La 22-an de julio 1848, la germana- katolika politikisto Robert Blum prezentis la ideon de libera, unuigita kaj demokrata Germanio en la paca unuiĝo de "eŭropa familio de ŝtatoj" en la Nacia Asembleo de Frankfurto.

Surbaze de la rasisma koncepto de "majstra raso" antaŭdestinita por regi, la GrandGermana Regno, regata de la nacisocialistoj, provis subigi kaj reorganizi Eŭropon laŭ totalismaj ideoj, kun la koncepto kiel "germanigo" de "vivspaco" en la Orienteŭropo forminte centran komponenton.

Surbaze de la historiaj spertoj dum la nacisocialisma epoko, la Federacia Respubliko Germanio aprobis Bazan Leĝon en 1949, en kies preambulo la konstituciaj regularoj estas antaŭitaj de la deklaro, ke la "germana popolo" estas "inspirita" de la volo "kiel egala membro en unuiĝinta Eŭropo por servi la pacon de la mondo". Farante tion, ĝi deklaris la ideon de eŭropa integriĝo kiel unu el siaj ŝtataj celoj. Ŝanĝante la artikolon 23 de la Baza Leĝo ("Eŭropa Artikolo") en 1992, Germanio precizigis sian rilaton kiel federacia ŝtato, emfazante la principon de subsidiareco laŭ la Unia juro al EU. Rilate al la preambulo, la Federacia Konstitucia Kortumo deklaris en sia Lisbona juĝo en 2009 ke la germana konstitucio estis "orientita al eŭropa integriĝo" kaj deziris "fakorganizitan kunekzistadon en Eŭropo". La federacia registaro reagis al la eŭrokrizo en 2012 kun la politika postulo je "pli da Eŭropo", kiu, laŭ gazetraportoj, estas komprenita por signifi pakaĵon da iniciatoj intencitaj konduki al plia translokigo de nacia suvereneco al la institucioj de Eŭropa Unio, kaj fakte al ŝtatoj je la eŭropa nivelo. En kontrasto, la kanceliero Angela Merkel rimarkis en gazetaraj intervjuoj, ke "pli da Eŭropo" povus signifi ankaŭ pli fortan kunordigon de nacia politika agado. Lige kun la eŭrokrizo kaj la interkonsento atingita sur la eŭropa bankunio, la EU Vic-Komisiona Prezidanto Olli Rehn diris de germana eŭropa politiko: "Germanio tendencas direkte al interregistarismo, kaj tio fakte estas la ludejo de la grandaj ŝtatoj."

Vidu ankaŭ

redakti